Arbëreshët

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Fiset ilire
Iliria.jpg
• Albanët • Arbëreshët
• Arbët • Ardianët
• Atintanët • Dalmatët
• Dardanët • Dasaretët
• Dorsejtë • Enkelejtë
• Eordejtë • Japigët
• Japodët • Kaonët
• Labeatët • Mesapët
• Molosët • Paionët
• Parathinët • Penestët
• Pirustët • Taulantët
• Thesprorët • Shqiptarët

Arbëreshët (Shqiptarët e Italisë) janë një pakicë etnike shqiptare që jeton në Itali, që nga shekulli XV dhe XVI. Ata jetojnë kryesisht në rajonet e Abrucit, Bazilikatës, Kampaniës, Molizes, Pulias, veçanërisht në Kalabri dhe Sicili.

Ata quhen arbëreshë, sepse ata lanë Shqipërinë që në atë kohë quhej Arbëri. Arbëreshët u vendosën në Itali në shekujt e pesëmbëdhjetë dhe tëmbëdhjetë, pas vdekjes së heroit kombëtar shqiptar Gjergj Kastrioti Skënderbeu dhe pushtimit gradual të Shqipërisë dhe të gjithë Perandorisë Bizantine nga turqit osmane. Njihen shtatë eksode të mëdha që nisin që nga koha menjëherë pas vdekjes së Gjergj Kastriotit, deri nga fundi i shek. XVIII (1780-1790). Ngulimet e fundit të arbëreshëve janë në Italinë Veriore, si në Krahinën e Pavias dhe të Piaçencës, po ashtu një grup i madh i'u drejtua rajonit qendror të Molizes dhe një tjetër grup në drejtim të rajonit jugor të Bazilikatës.

Tabelat dygjuhëshe në italisht dhe në shqip, në Hora e Arbëreshëvet (Piana degli Albanesi)

Në Itali sot numërohen mbi 260.000 njerëz që flasin gjuhën arbërore. Qytetet ku banojnë arbëreshët mbajnë dy emra, një në shqip dhe tjetrin italisht, ky i fundit përdorur sidomos nga të huajt.

Arbëreshët nuk e kanë harruar vendin e të parëve dhe ruan të gjalla, veçanërisht në folklorin e tyre të pasur, traditat e mëdha të luftës për liri, si dhe gjuhën e doket që kishin marrë nga mëmëdheu. Një nga veçoritë që karakterizon këtë popull, është që përveç gjuhës dhe traditave, ruajtën me heroizëm edhe ritet fetare, ku edhe sot e kësaj ditë ata vazhdojnë ritin bizantin. Gjatë shekujve arbëreshët kanë arritur të ruajnë dhe zhvillojnë identitetin e tyre, në sajë të këmbënguljes së tyre dhe vlerave kulturore të ushtruara kryesisht nga dy komunitete fetare të Kishës Arbëreshe Bizantine-Ortodokse, bazuar në Kalabri, "Kolegji Korsini" (1732), pastaj më vonë "Shën Adriani", i Shën Benedhitit në 1794, dhe në Sicili në "Seminarin Shqiptar" të Palermos (1735), që u transferua në Horën e Arbëreshëvet në 1945. Shumica e pesëdhjetë komuniteteve arbëresh edhe ruajnë fenë krishtere ortodokse. Ata i përkasin dy dioqezave: Ungra për Arbëreshët e Italisë jugore dhe Hora e Arbëreshëvet për Arbëreshët e Siçilisë, përveç Manastirin e Grotaferratës i Romës lidhur historikisht me komunitetin arbëresh. Eparkit bizantine, me murgjit dhe priftërinjtë e tyre, me gjithë bashkësia shqiptare në Itali, janë pjesa më e rëndësishme për ruajtjen e për mbajtjen e konotacioneve etnike, gjuhësore, fetare, tradicionale dhe identiteti i pakicës etnike shqiptare.

Vendet e etnisë dhe gjuhësorës shqipe
Veshje tradicional arbëreshë nga Hora e Arbëreshëvet
Valle tradicionale nga Çifti

Përmbajtja

Historia[redakto]

Të nxitur nga dashuria për atdheun e të parëve dhe nën ndikimin e interesit që shfaqte në gjysmën e parë të shek. XIX shkenca gjuhësore evropiane për gjuhën shqipe, intelektualët arbëreshë filluan të merreshin me studimin e historisë, të folklorit dhe të gjuhës së këtyre kolonive, si dhe në përgjithësi me historinë e mëmëdheut të tyre të dikurshëm. Në kohën kur filluan të bëheshin hapat e parë të gjuhësisë krahasuese dhe u zbuluan lidhjet gjenealogjike të një vargu gjuhësh, studiuesi arbëresh.

Në kolonitë arbëreshe, sidomos të Kalabrisë dhe të Sicilisë në Itali, filluan të dukeshin shenjat e para të një lëvizjeje në përkrahje të çështjes kombëtare shqiptare. Ngjarjet që po zhvilloheshin në këtë kohë në Shqipëri, kryengritjet e njëpasnjëshme, përpjekjet e atdhetarëve shqiptarë për arsimin dhe kulturën kombëtare tërhoqën vëmendjen e një vargu intelektualësh të dalë nga gjiri i kolonive arbëreshe. Intelektualët arbëreshë ndiqnin me vëmendje ngjarjet që po zhvilloheshin në vitet 30-40 të shek. XIX në Shqipëri. Veprat e tyre jo vetëm u bënin jehonë këtyre ngjarjeve, por edhe, duke evokuar të kaluarën, ngrinin probleme të rëndësishme, si ato të luftës së armatosur për liri, të bashkimit të popullit shqiptar etj.

Arbëreshë të njohur[redakto]

  • Lekë Matrënga (1567 - 1619), prift i ritit bizantin-ortodhokës dhe shkrimtar, i cili shkuajti librin e parë të letërsisë shqipe-toskë.
  • Gjergji Guxeta (1682 - 1756), Shërbëtori i Perëndisë, Apostull të arbëreshëve, që kaloi vetë në mbrojtje të ritit lindor dhe mbajti gjallë gjuhën e kulturën e të parëve ndër shqiptarët e Sicilisë.
  • Jul Variboba (1727 - 1788), prift ortodoksë dhe shkrimtar.
  • Nikolla Keta (1741 - 1803), prift ortodoks, poet, shkrimtar dhe teolog.
  • Jeronim De Rada (1814 - 1903), poet, publicist, folklorist, filolog dhe mësues i kulturës arbëreshe, ndër shkrimtarët më të rëndësishme të shqiptarëvet të Kalabrisë.
  • Dhimitër Kamarda (1821 - 1882), prift ortodoks, gjuhëtar, historian dhe filolog, i cili shkroi monumentin e parë sistematike shkencore e kulturës shqiptare.
  • Zef Serembe (1844 - 1901), poet.
  • Zef Skiroi (1865 - 1925), poet, historian, gjuhëtar, gazetar, albanologë, atdhetar, studiues dhe profesor universiteti, ndër shkrimtarët më të mëdha shqiptare, përfaqësuesi më i arbëreshevet në Sicili.
  • Dushko Vetmo (1914 - 1999), prift i ritit grek-ortodoks, shkrimtar dhe titullar i Katedrës së Gjuhës Shqipe në Universitetin e Kozencës.
  • Domeniko Belushi (1918 - 1988), prift i ritit bizantin-ortodoks dhe poet, i njohur si "Vorea Ujko".
  • Lluka Perone (1920 - 1984), poet, folklorist dhe shkrimtar.
  • Karmell Kandreva (1931 - 1982), shkrimtar.

Gjuha[redakto]

Letërsi[redakto]

Historia e gjuhës së pakicës shqiptare të Italisë ka karakteristikat të vetmie dhe, në shumë mënyra unike, në krahasim me traditat gjuhësore dhe letrare të minoritetit tjetër ekzistues në Itali. Raporti i traditave shqiptare të Italisë me gjuhën shqipe e Shqipërisë, dhe të tjerët vende ku flitet gjuha jonë, është i pjesëmarrjes së drejtpërdrejtë dhe të konsiderueshme në lindjen e gjuhës së shkruar shqipe dhe letrare, siç e njohim ne sot. Në çdo rast, komunitetet shqiptare në Itali kanë mbajtur një marrëdhënie të ngushtë me gjuhën e tij të brendshme dhe doganat. Ndjenja e përkatësisë ndaj shqiptarëve etnikë, gjithashtu ndryshe nga feja dhe zakonet, ka qenë i çimentuar në radhë të parë me gjuhën e përbashkët. Gjuha shqipe dhe tradita letrare e arbëreshëvet të Italisë është e thurur me histori kaq pa karakteristika të tjera të gjuhës shqipe. Më shumë se një marrëdhënie e prejardhje direkte dhe / apo të varësisë, ju duhet të duhet të flasim për traditë të barabarta dhe paralele, e cila ndan një periudhë të gjatë me traditat e tjera kulturore albanofone shumë aspekte të zhvillimit të letërsisë, të gjuhës dhe, nga ana tjetër (natyrisht), ajo ndryshon nga aspektet ligjore me veçantitë e vendit, organizimit shoqëror, specifikimet ekonomik dhe ligjor të çdo ndarje.

Letërsia shqiptare, në dialektin toskë, ka lindur vetëm me arbëreshët, në tremujorin e fundit të shekullit të gjashtëmbëdhjetë, me botimin në 1592 të E Mbsuame e Krështerë, nga prift ortodoks Lekë Matrënga[1] nga Piana degli Albanesi.

Në shekujt e shtatëmbëdhjetë dhe tetëmbëdhjetë ka pasur një rigjallërim i përgjithshëm i jetës kulturore në komunitetet arbëreshe, sidomos në mesin e arbëreshëve-t të Sicilisë; intelektualë, trajnimi kryesisht kishtare, u bë i interesuar në të kaluarën historike të atdheut, të mbledhur dëshmitë e tyre folklorike, fakte dhe shifra lidhur me traditat e tyre, dhe dogana. Ndryshim tjetër i madh në këtë periudhë historike është lulëzuar, në letërsi, në formën e poezisë popullore dhe fesë në frymëzim ', ndërsa që nuk ka pretendimet e artistik, u bë një zhanër shumë i popullarizuar dhe popullore dhe u bë pjesë e folklorit tradicional.

Pas Luftës së Dytë Botërore letërsia shqiptare e arbëreshëve-t merr përsëri fuqinë dhe vitalitetin. Nga gjysmës së parë të shekullit të njëzetë dhe në këtë ditë ka vëmendje në rritje për një ngjallje kulturore dhe zgjerimin e vitet gjashtëdhjetë dhe italo-shqiptare e pakicave. Përveç pranisë së zakonshme të arsyes për diasporën, ka edhe arsye që lidhen me tema aktuale dhe ekzistencial me vlerë universale, të botës kulturore jashtë.

Shembuj të të folurit shqipe të lashtë[redakto]

Falem ! Përshëndetje !
Çë bën ? Si rri ? Çka po bën ? Si je ?
Si të thonë ? Si e ke emrin ?
Më thonë... Quhem...
Gëzuar të të njoh ! Jam të lumtur që ju takova !
Ndjèsë Më falë
Zën fill sotmenatë Fillon këtë mëngjes
Të haristis Faleminderit
Ka vjen ? Nga ku je ?
E parkales Ju lutem Zotëri
Nëng e ndëlgova Nuk e kuptova
O/ëj Po
Jo Jo

Vendet[redakto]

Lista e katundeve shqiptar në Itali[redakto]

Tradita[redakto]

Kultura popullore[redakto]

Rëndësia themelore e traditës shqiptare popullore e Italisë është e lidhur ekskluzivisht për transmetimin e saj vetëm për gjuhën. Fortë ndërgjegjes etnike dhe gjuhësore identiteti është gjithmonë i pranishëm në popull të ndryshme prodhime. Në folklorin, në të gjitha format e tij, tregoi një kujtesë të vazhdueshme të atdheut. Këngët fetare dhe popullore, legjendat, përralla, proverba jehonë një frymë të fortë të komunitetit dhe solidaritetit etnik. Temat e përsëritura janë dëshirë e zjarrtë për atdheun e tyre të humbur, kujtesa e shfrytëzon legjendar të Skanderberg simbolit hero njohur nga të gjithë popullsisë shqiptare të botës), tragjedia e diasporës pas pushtimit osman. Vetëdija se i përkasin grupit të njëjtë etnik, edhe pse ata janë të shpërndara dhe të shkatërruar, ajo merr në mes njëri-tjetrit në një thënie shumë të njohura, që folësit shqiptarë shpesh kujtojnë, kur takimi: e Gjaku shprishur ynë, i cili do të thotë "për të derdhur gjakun tonë". Arsyet për të traditës popullore është gjetur në literaturën, që nga ajo mori hapat e tij të parë. Elemente të tjera strukturore të kulturës origjinës albanese të kohës sonë kanë ardhur përmes një histori shekullore, dhe për të ruajtur fuqinë e tyre të përfaqësimit të organizimit të komunitetit.

Midis tyre, ata kujtojnë "Vatra", vend gjeometrik i parë kulturor rreth të cilit lëviz e familjes; "gjitonia", lagje, zyra e parë në fushën jashtë shtëpisë si një vazhdimësi e të familjes së parë dhe qasjen e komunitetit. Edhe "Vallja", do më thën vëllazëria, rit i farefisnore shpirtërore; "Besa", besnikëri të angazhimit, pothuajse një rit i fillimit sociale me detyrat e sakta të besnikërisë ndaj premtimit të dhënë pa asnjë gënjeshtër. Vetëdija për nevojën për rritjen dhe mbrojtjen e kulturës shqiptare i ka nxitur shoqatat lindjes dhe kulturore, dhe i dha të rritet për të iniciativave dhe ngjarje kulturore.

Burim i të dhënave[redakto]

  1. ^ Fjalor Arbëresh - Italisht, Italisht - Arbëresh

Letërsisë[redakto]

  • Kellner, Heidrun : Die albanische Minderheit in Sizilien: eine ethnosoziologische Untersuchung der Siculo-Albaner, dargestellt anhand historischer u. volkskundlicher Quellen sowie eigener Beobachtung in Piana degli Albanesi. (=Albanische Forschungen. 10), Wiesbaden 1972.
  • Giovanni Armillotta : The Arbëreshët. The Christian Albanian emigration to Italy. In: L'Osservatore Romano, Jg. 141, Nr. 139 (20. Juni 2001). Der Artikel im Internet
  • Eparkia e Ungrës, Vangjeli i Shën Matesë
  • Bashkia e Horës së Arbëreshëvet, Fjalor arbërisht-italisht i Horës së Arbëreshëvet

Shiko edhe këtë[redakto]

Galeri[redakto]

Lidhje të jashtme[redakto]

Marrë nga "http://sq.wikipedia.org/w/index.php?title=Arbëreshët&oldid=1301020"