Diskutim:Njëqind vjet vetmi (Sabri Hamiti)

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko

NJËQIND VJET VETMI KASOLLA:Te pjesa e kasolles behet fjale per nje shtepi te vjeteruar ,e rrezbitur dhe fort te vogel qe I ngjante sin je kasolle ku ndodhej ne gjirin e nje mali.Aty ,menjehere pas shpines se saj ,niste nje mal me lisa te gjate e te vjeter te cilet kishin zgjeruar deget pa I prekur ,thuaj,kurr,dora e njeriut.Oborri I kesaj kasolle qe shtrihej ne shpat,dikur I rethuar me drunj me therra, tash i gjasonte nje hapsire te harruar nga njeriu.Ne ate kasolle jetonin nje plake dhe nje djalosh.Plaka ishte nje grua e thte e mire dhe e paster.Ajo vazhdimisht thoshte se shume njerez hidhnin rruaza te vogla shume te imta ne uje dhe mendonte se me ata gur te vogel nese luan mund te te hyjne ne vesh dhe nuk mund te degjosh , ajo thoshte edhe se ujqit cdo nate vinin ne oborr te kasolles dhe ulerisnin vazhdimisht dhe turinjt e tyre I pushonin ne muret e kasolles por ajo gjithmon mbante me vete cdo nate tohlluesin dhe kur kishte nje rrezik nga ujqit ajo do tja jepte nja dy tri ose dhjete te mira.Nga ana tjeter djali I vohel vetem rrinte afer gjurit te gjyshes se saj dhe zverdhej gjithmon prej frikes dhe nuk fliste kurre vetem heshte.Nje here gjishja I kishte thene djaloshit per gjyshin e tij te cilin nuk e ka pa shum gjtae ai ka ndenjur vetem shtate dite me te ne shtrate dhe I tregonte se babai I tij ishte shume I ngjajshem me babain e tij dhe kete ngjashmeri me se shumti e ka dashur gjyshja.Tregonte vetem per bababin I tij si kish qene trim mbi trima nuk ia trembte syri asgje kishte shikimte thelle buze te holla dhe nje hund te madhe.Nga ky tregim djalit gjithmon ia pershkonte nje dridhje gjate trupit qe mbante me vete pak frike kenaqesi dhe pershperitje .Dhe pastaj djali thoshte :Se e kam dashur shume babain tim!Dhe mbyllte syte dhe parashikonte gjithmon te njejten fytyre dhe ndihej ne kujtimet dhe tthellimet e tij dhe kujtonte femijerine e tij te meparshme.Nena e thirrte ne mengjes e qonte nga gjumi dhe ia lante faqet e tij te kuqe si molla me uje akull te ftohte e I thoshte :A te la gjumi qika ime ?Vetem magjupet flejne shume?Pastaj e perqafonte shum e I thoshte :Te dua qika ime .Ajo me rrefente aq bindshem.Keto kujtime djaloshi I ruante gjithnje.E plaka I rrefente tregime te tmerrshme dhe djalo nuk ka qejf te ngegjoje kesij gjerash para gjumit dhe nuk e kishte qejf kur ja tregonte gjyshja me rrudha me shikim perhere te zi. MBRETI PA EMËR Pastaj plaka nje nate filloi tia tregoj nje tregim tjeter per nje mbret te ri aty behet fjale: -Ndegjoni ,hej ju a po degjoni app ju lane veshet? Ndegjoni c’ju them un nga froni I njeriut,degjoni njeher or frikacake.I shkreti njeri filluan ti thonin gjera princit.Shikoni mbreti ka nje koke sin je pule te madhe.Le ti ja hajme per darke me mire.I gjithe trupi tij ishte I mbushur me frike.Ai fillua te ecte mbrapa e nuk e ktheu koken mbrapa. -Cohuni o te mjere,e frikacake,se tashti mbreteria e re u forcua,ja ku e keni mbretin e ri tani.Tashti po ju shofin syte nje mbret te fuqishem .Pastaj mbreti I ri iku shpejt dhe njerezit nuk munden tia mesonin emrin.Pastaj Mbreti nuk gjendej as mbreteresha as princi as princesha bertiti nje nga rojet:Mbret I fuqishem ,kallxonte plaka duke rrudhur ballin dhe duke leshuar ofshamen e thelle te tregimit .Ishte vere me nje thtesi te madhe qe nuk mund te nenin as pleqte ne nje thatesi te tille.Kishin shterre te gjitha krojet ,e perrojet .Madje edhe pulat u faruan Brenda 3-4 ditesh edhe lopet.Katundi po shkrumohej nga rrezet e forta.Te gjithe katundi nuk levizte vendi vendit te gjitheve u ishte shtuar merzia.E ne ate kohe se si kujtua plaka qe kishte hyre ne ugerzeza.Pastaj plot tri dite te zeza njerzit nuk nxirrnin kokat e tyre.Ata po e ndjenin mungesen e ujit ishin shume te etur:tha Plaka duke treguar tregimin.Naten e peste askush nuk po fliste e nuk po degjohej ishte nje qetsi absolute dhe askush nuk po fliste.Djaloshi perseri pyeti:E mbret. NJERIU DHE SHTIZA Mbas vdekjes dhe varrosjes së places, djaloshi kishte marrë rrugën për qytet. Asnjëherë gjatë rrugës nuk iu kishte flakur nha mendja pamja që shihte për cdo ditë të kthjellët, mëngjesve dhe mbremjeve, kur kthente shkrimun nga jugu. Perhere kishte pare nje njeri te ulur ne dy gjunjet, nersa prane tij nje shtzi te madhe me maje te drejtuar kah qielli e dielli, Njeriu I ulur, me shtizen e vet prane, rinte perhere, qe prej se djaloshi mbante mend, mbi nje koder ne forme plisi te rrumbullaket , qe ngrihej lart e ndrcohrjhere pas here nga rrezete diellit dhe mbi nje rrafshin te mjegullt te cilen asnjehere nuk kishte mundur ta dallonte si duhet mga oborri I shtepise se vet kasolle. Nje mengjesi, te ndricuar me diellin e lodhur te fillimit te pavarsis, I ishte mesyre kodres , diku ne anen veriore te qytetit. Kurreshtja e tije ishte shtuaredhe me shume nga rrefimet e places,e sidomos nga rrefimi I saj ne diten e shtat,ate nate kur ishte ren ne gjume e rend e te pafund te jetes kur kishte mrrite ne maje te kodres para tije kishte dal nje kish e madhe e ndertar moti.Ajo kishte mure te mbuluara myshk e te vrugnuara nga mosha .Ndertesa iahte e rrethuar me pisha te medha te mbjella motisa arrinin lartesin me te madhe se sa kulmi I kishes.Djaloshi kishte verejtur se bri kishes ndodhet nje pirg I laret.Ne maje te kupoles se kishes dhe te vete pirgut ndodheshin kryqat e zit e moqmuar qe perpeheshin ne kryqezimet e dy shpatave.Djaloshi,ju kishte afruar kishes por dera ishte e mbyllur me rrezen e ndryshkur te metalit.Djaloshi kishte vazhduar te ngjitej neper shkallet qe silleshin neper ate pirg dhe te qonin ne majë,ndersa neper te perdredhurat e shkalleve ,nga te gjitha anet ne mure kishte vrejtur shkronjat e gdhendura ne mure,qe nuk kishte mundur ti lexonte sepse disa ishin fshir me kohë e dis ate tjera nuk munde ti hetonte sepse ishin te shkruar neper qoshe dhe nuk mund te shiheshin pa nje llampë.Djaloshi kishte pare ate,numra shifra te ndryshme e shume emra ,emnimete mbretrive .Djaloshi kishte vizatuardisa nga keto shifra e shenja ne bllokun e vet te vogel,duke iu dridhur dora.Pastaj ai po shikonte me dylbi qytetin nga te gjitha anet dhe kishte vrejtur se qyteti strukej njeher ne luginen qe dukej perher e kalter ne murme nga tymi, e pastaj kishte ngrehur koken dhe po ngjitej dalngadal ne te tri kodrat qe e rrethonin .Mandej djalodhi kishte zbritur I heshtur.