Dorianët

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Një luftëtar Dorian me shtize.

Dorianët ishin popull i vendosur në Greqinë antike me origjine indoevropiane. Termini Dori ka kuptimin e fjalës Luftëtar me Shtizë në fakt ky popull parapëlqente dyluftimet me shtiza.

Sipas disa historianëve ky popull nuk mund të konsiderohet racë me prejardhje helene. Por sipas historisë Dorianët emëruan perëndinë e tyre Doro një nga fëmijët të Elenos, i cili konsiderohet babai i Elenëve.

Dorët i përkasin fiseve te fundit që erdhën nga veriu dhe lindja për të pushtuar gadishulli Ballkanik dhe ishujt grek. Banonin me se shumti ne rajonin e lumit Danub për tu transferuar në fushat e Vardarit. Hynë në Greqi duke shkelur nëpër tokat e Epirit dhe Ilirise. Arritën në Greqi me saktësisht ne Peloponez duke shkatërruar qytetet greke Micene dhe Tirinto.

Kolonizimet[redakto | redakto tekstin burimor]

Disa qytete të këtij fisi si Korinti dhe Megara morën pjese në kolonizimin e filluar në shekullin e VIII p. e. s, i cili preku shumë qytete të Mesdheut si ato në Italinë e jugut. Koloni Doriane u themeluan në Shqipëri në qytetin Apollonia, Azinë e Vogël, në Qipro, Afrikë dhe në Itali duke kolonizuar qytete si Ankona, Sirakuza dhe Taranto këto ishin qytetet më të pasura të Italisë përpara se romakët ti pushtonin.

Sipas traditës së Greqisë Antike ky emigrim tregohet nga legjenda e kthimit nga Eraklidi.

Për tre shekuj me radhe rreth vitit 1100 p. e. s, Greqia kaloi një periudhë ngadalësimi, te cilin historianet e quajnë Mesjeta e Eleneve, për faktin se traditat e sjellura nga qytetërimi i doreve u shkrinë me traditat e mëparshme. Doret sollën përdorimin e hekurit, djegjen e kufomave dhe ndërtimin e tempujve.