F.C. Internazionale Milano

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
F.C. Internazionale
340px-Internazionale.svg.png
Emri i plotë Football Club
Internazionale Milano SpA
Nofka Nerazzurri (Zikaltrit)
La Beneamata
Il Biscione
Themeluar 9 Mars 1908
Arena Stadio Giuseppe Meazza (San Siro),
Milano, Itali
(Kapaciteti: 80,018)
Presidenti Flag of Indonesia.svg Erick Thohir
Trajner kryesorë Flamuri Walter Mazzarri
Liga Serie A
2012/13 Serie A, 9të
Webfaqja Faqja zyrtare e klubit
Ngjyrat e ekipit Ngjyrat e ekipit Ngjyrat e ekipit
Ngjyrat e ekipit
Ngjyrat e ekipit
 
Ngjyrat si nikoqir
Ngjyrat e ekipit Ngjyrat e ekipit Ngjyrat e ekipit
Ngjyrat e ekipit
Ngjyrat e ekipit
 
Ngjyrat si mysafir
Sezoni aktual

Football Club Internazionale Milano është klub futbollistik italian me seli në Milano, Lombardi, që zhvillon ndeshjet në ligën e parë të Italisë ose Seria A. Klubi u themelua më 9 Mars të vitit 1908. Në Itali klubi është i njohur si Inter ose Internazionale [1].

Inter ka fituar plot 30 Trofe brënda Italisë. Ata kanë fituar 18 Serie A, 7 Kupa Italie dhe 5 SuperKupa Italie. Nga viti 2005 deri në vitin 2010 Inter ka fituar 5 Serie A rresht duke vendosur rekordin e të gjitha kohrave në Itali [2]. Gjithashtu Inter ka fituar edhe 3 Champions League (1964, 1965 dhe 2010), 3 UEFA Cup, 3 Botërore Klubesh. Inter është i vetmi klub Italian që ka realizuar "Tripletën" (Treble) [3].

Interi është pjesë e organizatës G-14 që udhëheq Klubet evropiane [4].

Interi ndeshjet vendas i luan në stadiumin e Stadio Giuseppe Meazza, i njohur edhe si San Siro. Stadiumin e ndan me rivalin e qytetit AC Milan,i cili është stadiumi më i madh në Itali me një kapacitet prej 80.018 ulëse [5]. Inter stërvitjet i kryen në fushën e Angelo Moratti e njohur më mirë si La Pinetina. Rivali me i madhe i Interit është skuadra tjetër e qytetit AC Milan [6]. Emri i ketij rivaliteti quhet "Derby della Madonnina" dhe eshte Derbi me i njekur ne Itali. Ne vitin 2010 Inter ishte skuadra e 2 me me shumë tifoza në Itali dhe skuadra e 8 me më shumë tifoze në Europë.

Historia[redakto | redakto tekstin burimor]

Krijimi dhe vitet e para (1908–1922)[redakto | redakto tekstin burimor]

Kampionati i parë i fituar nga Interi në sezonin 1909-1910.

Ky klub u krijua më 9 Mars 1908 si Football Club Internazionale Milano pas një përçarje me Milan Cricket dhe Football Club që kishte 44 antarë. Ky klub u krijua në restorantin e Sahatit. Grupi që krijoi Interin përbehej nga italianë dhe zviceran. Disa nga antarët e klubit ishin: Giorgio Muggiani, Bossard, Lana, Bertoloni, De Olma, Enrico Hintermann, Arturo Hintermann, Carlo Hintermann, Pietro Dell'Oro, Hugo dhe Hans Rietmann, Voelkel, Maner, Wipf, dhe Carlo Ardussi. Këta njerëz ishin të pakënaqur nga dominimi që po bënte Milan në futbollin Italian dhe kështu vendosën të krijonin një klub rival në Milano.

Klubi fitoi Scudetton (Kampionati) e parë në vitin 1910 dhe të dytin në vitin 1920. Kapiteni dhe trajneri i parë i Scudettos së parë ishte Virgilio Fossati që u vra në Luftën e parë Botërore.

Pas viteve të para (1922–1960)[redakto | redakto tekstin burimor]

Giuseppe Meazza ka luajtur 408 ndeshje për Interin. Ai gjithashtu është golashenuesi më i mirë i klubit me 284 Gola.

Në vitin 1922 Inter u vendos në Grupin B në CCI First Division ku përfundoi në vendin e fundit por arriti të shpëtoj për shkak se fitoi të 2 ndeshjet e Play-Off.

Giuseppe Meazza me Amedeo Biavati.

Në vitin 1928 gjatë kohës së Fascist, klubi i detyrua të bashkoheshe me Unione Sportiva Milanese dhe emri u bë Società Sportiva Ambrosiana [7]. Ata ndryshuan gjithashtu edhe fanellat duke e bërë të bardhe me një kryq të kuq në mes. Ky dezajn i fanellës u frymëzua nga flamuri dhe stema e qytetit. Presidenti i ri Oreste Simonotti vendosi të ndryshoj emrin në vitin 1929. Tifozët vazhdonin që të thirrnin skuadrën Inter. Në vitin 1931 Presidenti Oreste Simonotti e ndryshoi emrin nga Associazione Sportiva AmbrosianaAssociazione Sportiva Ambrosiana-Inter.

Inter fitoi për herë të parë Kupën e Italisë në sezonin 1938-1939 i udhëhequr nga legjenda Giuseppe Meazza. Më pas Inter fitoi edhe Kampionatin e pestë, edhe pse Meazza ishte i dëmtuar. Pas përfundimit të Luftës së Dyte Botërore, Inter e ndryshoi emrin duke e bërë FC Internazionale Milano. Pas luftës Inter fitoi Kampionatin e gjashtë në vitin 1953 dhe të shtatin në vitin 1954.

Grande Inter (1960–1968)[redakto | redakto tekstin burimor]

Skuadra e Interit me Kupën Interkontinentale dhe Kupën Europiane në vitin 1965.

Në vitin 1960, trajneri Helenio Herrera hyri tek Inter nga FC Barcelona, dhe gjithashtu transferoi edhe mesfushorin Luis Suárez që kishte fituar trofeun European Footballer of the Year pasi me Barcelonën kishte fituar La Ligan dhe Fairs Cup. Luis Suárez e transformoi Interin në një nga skuadrat më të forta në Europë. Helenio Herrera e modifikoi formacionin e Interit duke e bërë 5–3–2 që njihej si Verrou. Ky formacion i zgjedhur nga Helenio Herrera kishte për qëllim forcimet e kundërsulmeve. Sistemi Catenaccio u shpik nga një trajner austriak me emrin Karl Rappan. Sistemi kishte 4 mbrojtësa që secili duhej të mbronte një kundërshtar të caktuar, plus një Play-Marker (Mesfushor Fantazist) në mesin e fushës i cili duhej të luante me dy mesfushorë krahu. Herrera shtoi dhe mbrojtësin e pestë duke e vendosur pak përpara mbrojtjes.

Inter përfundoi i treti në Serie A në sezonin e parë, në vendin e dytë në sezonin e dytë dhe në të tretin në sezonin e tretë. Më pas 2 vitet e tjera do te ishin fantastike për Interin e Helenio Herreras pasi do te fintonte Kupën Europiane (Champions League) në vitet 1964 dhe 1965. Herrera mori titullin "ll Mago" që nënkuptonte që ai ishte një magjistar. Disa nga yjet e formacionit të Heleno Herreras ishin: Tarcisio Burgnich dhe Giacinto Facchetti në mbrojtje, Armando Picchi përpara mbrojtjes, Luis Suárez në qënder të mesfushes, Jair da Costa në sulm, Mario Corso mesfushor në anën e majtë dhe Sandro Mazzola që ishte mesfushor në anën e majtë.

Për të fituar për herë të parë Kupën Europiane, Interi eleminoi FK Partizan në çerek-finale, dhe Borussia Dortmund në gjysmë-finale. Në finale Inter u ndesh kundër Real Madrid CF që kishte marrë pjesë në 7 finale nga 9 që ishin luajtur në total. Legjenda e Interit Sandro Mazzola shënoi 2 Gola dhe Aurelio Milani shënoi 1 Gol për ti dhënë Interit fitoren 3–1 dhe trofeun e parë Europian. Sandro Mazzola shënoi 7 Gola në total duke u shpallur Golashënuesi më i mirë i turnamentit.

Inter fitoi Kupën Interkontinentale pasi mposhti me rezultatin e përgjithshem 3–0 Independienten.

Per të fituar për herë të dytë Kupën Europiane, Inter eleminoi në fazën e parë Dinamo Bucharest, në çerek-finale Rangers FC dhe në gjysmë-finale Liverpool FC. Në finale Inter u ndesh kundër SL Benfica ku fituan me rezultatin 1–0 me Golin e Jair në minutën e 42.

Corso ka qënë një nga lojtarët e kohës Grande Inter.

Inter fitoi Kupën Interkontinentale për herë të dytë në histori pasi mposhti sërisht Independienten me rezultatin e përgjithshem 2-1.

Në vitin 1967 filluan problemet pasi sulmuesi Jair u largua nga klubi, Luis Suárez u dëmtua dhe e humbi mundësinë për të luajtur në finale kundër Celtic. Penalltia e realizuar nga Sandro Mazzola nuk i mjaftoi Interit për të fituar Kupën Europiane për herë të tretë në histori.

Pas kohës së Heleno Herreras (1968–1990)[redakto | redakto tekstin burimor]

Pas kohës së artë të Heleno Herrerra, Inter arriti të fitonte Kampionatin në vitin 1971 dhe Kampionatin e tetë në vitin 1980. Gjatë kësaj kohe Inter arriti për herë të dytë në pesë vitet e fundit në finalen e Kupës Europiane por nuk arriti dot të fitonte përpara AFC Ajax të arte i udhëhequr nga Johan Cruijff i cili shënoi 2 Gola në finale. Gjatë kësaj kohe Inter arrti në finale të Kupës së Italisë në sezonin 1976–1977 por humbi kundër rivale të AC Milan.

Inter i udhëhequr nga dy gjermanët, Andreas Brehme dhe Lothar Matthäus dhe nga Argjentinasi Ramón Díaz që bënë që të riktheheshe tek trofetë. Inter fitoi Kupën e Italisë në sezonin 1981–1982 pasi mposhti në 2 finale me rezultatin e përgjithshem Torinon 2–1. Pas ketij trofeu Interit ju deshën 7 vjet për të fituar një tjetër trofe i cili ishte Serie A të cilën Inter e fitoi për herë të 13 në histori. 1 vit më vonë Inter fitoi edhe Superkupën Italiane pasi mposhti në finale Sampdorian me Golat e Cucchit dhe Serenas.

Kohët e errëta (1990–2004)[redakto | redakto tekstin burimor]

Viti 1990 ishte një periudhë zgënjimi për Interin. Rivalët e Interit, AC Milan dhe Juventus FC kishin sukses në Itali dhe në Europë, Inter kishte mbetur mbrapa duke marrë rezultate të këqija dhe duke mos plotësuar objektivat e sezonit. Gjëndja e keqë e Interit arriti deri sa në sezonin 1993–1994 Inter i shpëtoi rënies për në Serie B për vetëm 1 pikë. Megjithatë ate arritën disa suksese Europiane duke fituar 3 herë UEFA Cup në vitet 1991, 1994 dhe 1998.

Në vitin 1995, Massimo Moratti u bë presidenti i ri i Interit duke zëvëndësuar presidentin Ernesto Pellegrini. Massimo Moratti premtoi se Inter do të kishte sukses duke blerë lojtar të klasit botëror si Ronaldo dhe Christian Vieri. Inter e bleu Ronaldon nga FC Barcelona për 19.5 Milion £ dhe Christian Vierin për 31 Milion £ nga SS Lazio. Këto ishin dy nga blerjet më të shtrenjta në historinë e futbollit. Megjithatë edhe pse u bënë keto blerje dhe Inter fitoi disa trofe Europian, prap vitet 90' kanë qënë zhgënijm për Interin pasi nuk arriti dot të fitoj asnjë Kampionat Serie A. Tifozat e Interit e kishin të vështire për të gjetur fajtorin e këtyre viteve të vështira, deri sa çoi në prishjen e raporteve të presidentit, trajnerit dhe disa lojtarëve.

Presidenti i Interit Massimo Moratti u vu në sinjestër të tifozëve të Interit pasi Moratti shkarkoi trajnerin e shumëdashur nga tifozët e Interit Luigi Simoni pas vetëm disa ndeshjesh të luajtura në sezonin 1998–1999. Luigi Simoni ishte vlersuar si trajneri më i mirë Italian. Disa ditë më vonë Massimo Moratti vendosi ti japë fund kontratës së tij me Interin. Në këtë sezon, Inter dështoi të kualfikoheshe në ndonjë Kup Europiane pasi e përfundoi sezonin në vendin e tetë.

Në sezonin 1999-2000 Massimo Moratti bëri disa ndryshime të mëdha në klub. Për Interin erdhi një goditje e rëndë pasi ish-trajneri i Interit Marcelo Lippi nënshkroi një kontratë me Juventus FC. Edhe pse Inter kishte disa rezultate të këqija prap tifozët i qëndruan afër dhe vazhdonin të mbështesnin skuadrën në çdo ndeshje. Inter arriti në finale të Coppa Italia ku humbi përball SS Lazio me rezultatin e përgjithshem 2–1. Inter vazhdoi humbjet në finale duke humbur edhe në SuperKupën e Italisë kundër SS Lazio sërisht me rezultatin 4–3.

Gjatë gjithë kësaj periudhe Inter pësoi disa humbje të rënda kundër AC Milan. AC Milan në atë kohë kishte sukses të madh në Europë. Një nga humbjet më të rënda në historinë e Interit është humbja 6–0 kundër rivalevë të AC Milan në sezonin 2001–2002. Interi e zëvëndësoi trajnerin Marcelo Lippi me trajnerin e ri Marco Tardelli. Lippi u shkarkua sepse nuk arriti dot të përmirsonte rezultatet e dobëta të skuadrës.

Në vitin 2002, Inter u eleminua në gjysmë-finale në UEFA Cup nga Hollndezët e Feyenoord me rezultatin e përgjithshem 3–2. Inter gjithashtu e humbi e Serie A për vetëm 45 minuta, pasi në pjesën e dytë vetëm duhet të ruanin avatazhin prej 1 Goli në Stadio Olimpico në Roma dhe humbi në ndeshjen e fundit kundër SS Lazio me rezultatin 4–2, kurse Juventus FC fitoi me rezultatin 2–0 kundër Udineses. Deri në minutën e 24, Inter kryesonte me rezultatin 2–1, por Lazio shënoi 3 Gola në pjesën e dytë.

Vendi i dytë i arrtiur në Serie A i shërbeu Interit për të luajtur në UEFA Champions League në sezonin 2002–2003. Inter arriti deri në gjysmë-finale ku u ndesh me rivalin AC Milan. Rezultati i përgjithshëm doli 1–1, por AC Milan shkoi në finale për shkak të Golave jasht fushe. Ky ishte një tjetër zhgënjim për Interin, por ata ishin në rrugën e duhur për tu rikthyuer tek trofetë.

Massimo Moratti bleu sulmuesin Argjentinas Hernán Crespo, të cilin e shiti pas vetëm një sezoni, dhe trajneri Hector Cuper u shkarkua vetëm pas disa ndeshjesh. Trajneri i ri ishte Alberto Zaccheroni i cili nuk arriti dot të sillte gjë të re në skuadër, por mori 2 fitore fantastike kundër Juventusit: 3–1 në Torino dhe 3–2 në San Siro. Inter u eleminua në mënyre të turpshme në UEFA Champions League pasi e përfundoi fazën e grupeve në vendin e tretë, por në sezonin tjeter ata u rikthyen sërisht në UEFA Champions League pasi e përfunduan Kampionatin e Serie A në vendin e katërt, vetëm 1 pikë para Parmës. Inter në sezonin 2003–2004 bëri një merkato të mirë, pasi bleu lojtarin Serb Dejan Stanković dhe Sulmuesin Brazilian, Adriano Leite Ribeiro. Këta dy lojtarë, Inter i bleu në Janar, por shiti edhe Hernán Crespon dhe Clarence Seedorf.

Ringjallja & Rikthimi tek Trofetë (2004–2008)[redakto | redakto tekstin burimor]

Ringjallja & Epoka e Mancinit[redakto | redakto tekstin burimor]

Mancini në vitin 2004 si trajner i Interit.

Më 1 Korrik 2004, Inter lajmëroi në faqen e saj zyrtare në internet se kishin marr ish–trajnerin e Lazios, Roberto Mancini si trajner të ri. Në sezonin e tij të parë me Interin, Mancini grumbulloi 72 pikë nga 18 fitore, 18 barazime dhe 2 humbje. Më 15 Qershor 2005, Inter fitoi Kupën e Italisë për herë të katërt në histori pasi mposhti Romën në 2 finale me rezultatin e përgjithshem 3–0 (1–0 në Milano dhe 2–0 në Romë). Më 20 Gusht 2005, Inter fitoi një tjetër trofe të rëndesishem i cili ishte Superkupa Italiane e fituar kundër Juventusit me rezultatin 1–0 pas kohës shtesë. Inter për herë të fundit e fitonte këtë trofe në vitin 1989. Më 11 Maj 2006, Inter e fitoi sërisht trofeun Kupën e Italisë pasi turpëroi Romën me rezultatin 4–1 në 2 finale (1–1 në Romë dhe 31 në San Siro).

Interit ju dha titulli i Serie A i sezonit 2005–06 për shkak se Juventus dhe Milan u përfshinë në Çalcopolit. Juventus dhe Milan ishin të përfshira në trukime ndeshjesh të vitit 2006. Dënimin më të rënde e mori Juventusi i cili zbriti një kategori më poshte. Më 14 Korrik 2006, Komisioni Federal i Apelimit gjeti klube si: Juventus, Milan, Lazio, Fiorentina dhe Reggina për trukim ndeshjesh dhe i akuzoi për fajtor. Milanit ju zbritën 8 pikë për sezonin 2006–07.

Inter duke festuar Kupën e Italisë.

Gjatë sezonit 2006–07, Inter vendosi një rekord botëror për numrin e fitoreve rradhazi. Inter fitoi plot 17 herë rradhazi nga java e 8 ku Inter mundi 4-1 Livornon e deri në javën e 24 ku Inter mundi Catanian me rezultatin 2-5. Inter më pas barazoi në San Siro 1-1 kundër Udineses. Inter gjithashtu vendosi një rekord pasi humbi vetëm 1 herë në 38 Ndeshje që u luajtën, dhe pikërisht humbja ishte kundër rivalëv të tyre Romës. Inter humbi me rezultatin 1-3 në San Siro. Më këtë rekord fitoresh, Inter theu rekordin e Real Madrid CF dhe FC Bayern München të cilat kishin arritur të fitonin 15 herë rradhazi. Inter u rendit i katërti për numrin e fitoreve rradhazi. Përpara Interit janë: PSV (22 Fitore), Celcit (25 Fitore) dhe (Benfica 29 Fitore). Inter gjithashtu vendosi edhe 2 rekorde të reja pasi u bë skuadra e parë që ishte në kyesim nga java e parë e deri ne javën e 38 duke mos e humbur asnjëherë kyresimin e Serie A, dhe rekordi tjetër ishte numri i pikëve i fituar nga Inter në një sezon i cili ishte 97 pikë. Ky rekord vazhdon të jetë i pathyeshëm në Serie A.

Më 22 Prill 2007, Inter fitoi Kampionatin e Serie A për të dytën herë rradhazi - dhe të parën në fushë që nga viti 1989 - pasi mundi Sienën me rezultatin 2-1 me 2 Gola të Qërndër-Mbrojtësit Marco Materazzi në minutat 18 dhe 60 me penallti.

Zlatan Ibrahimović dhe Mario Balotelli. Të dy këta lojtarë kanë qënë 2 nga protagonistët kryesore në fitimin e tre tijtujve kampion në Serie A.

Inter në sezonin 2007-2008 do të fitonte sërisht Serie A duke lënë Romën 3 pikë mbrapa. Inter fitoi në javën e fundit kundër Parmës me rezultatin 2-0 me 2 Gola të Zlatan Ibrahimoviç në minutat 62 dhe 79. Inter humbi finalen e Kupës Italiane me rezultatin 2-1 kundër Romës, Golin e vetëm për Interin e shënoi Pelé në minutën e 61. Në UEFA Champions League, Inter e kaloi fazën e grupeve në vendin e parë me 15 pikë me 5 fitore dhe 1 humbje. Në raundin e parë me eleminum, Inter u eleminua nga Liverpool FC me rezultatin e përgjithshem 3-0

Pas përfundimit të këtij sezoni, drejtuesit e Interit shkarkuan Mancinin për shkak të eleminimit që në fazën e parë me eleminim kundër Liverpool FC.

Historia Moderne, Pushtimi i Europës dhe Epoka e Mourinhos (2008 – vazhdon)[redakto | redakto tekstin burimor]

Më 2 Qershor 2008, Inter lajmëroi në faqen e saj zyrtare në internet se kishte marrë ish-trajnerin e Chelsea FC, José Mourinho si trajner të ri, dhe Giuseppe Baresi si ndihmësin e tij. Kjo gjë e bëri José Mourinhon trajnerin e vetëm të huaj për sezonin 2008-2009. José Mourinho bleu vetëm 3 lojtarë në merkaton e verës, ata ishin: Mancini, Sulley Muntari dhe Ricardo Quaresma [8] [9] [10]. Që në sezonin e parë të José Mourinhos si trajner i Interit, Zikaltrit fituan SupërKupën Italiane kundër AS Roma në gjuajtjet e penalltive 6-5, pasi koha e rregullt doli me rezultatin 2-2. Inter gjithashu fitoi edhe Kampionatin Serie A për herë të katërt rradhazi me 10 pikë avantazh kundër Juventus FC. Në UEFA Champions League e përfundoi grupin B në vendin e dytë me 8 pikë. Inter u eleminua që në fazen e parë me eleminim nga Anglezet e Manchester United FC me rezultatin e përgjithshem 2-0 (0-0 në San Siro dhe 0-2 në Old Trafford).

Sezoni 2009–2010: Tripleta[redakto | redakto tekstin burimor]

Heroi i Tripletës Diego Milito i cili shënoi në javën e fundit të Serie A duke i dhënë Interit titullin. Shënoi edhe 1 Gol në finalen e Kupës Italiane kundër Romës dhe 2 Gola kundër Bayern München në finalen e Champions League më 22 Maj 2010 në Madrid.

Inter në merkaton verore bëri disa blerje fantastike si: Diego Milito, Goran Pandev, Wesley Sneijder, Lúcio dhe Samuel Eto'o që u kembye me Barcelonën për Zlatan Ibrahimoviç. Inter e nisi sezonin 2009–10 me humbjen e Superkupës italiane kundër Lazios me rezultatin 2–1. Golin e vetëm të Interit e shënoi Samuel Eto'o në pjesën e dytë.

Inter e fitoi kampionatin e Serie A vetëm në javën e fundit kundër Sienës me Golin e Diego Milito në minutën 57, i assistuar nga kapiteni Javier Zanetti. Në javën e fundit fitoi edhe Roma, e cila mundi Chievo Veronën me rezultatin 0–2. Inter e përfundoi kampionatin me 82 pikë, 2 pikë më shumë se Roma, me 24 fitore, 10 barazime dhe 4 humbje.

Champions League, Inter e kaloi me sukses fazën e grupeve, pasi e përfundoi në vendin e dytë me 9 pikë. Inter mori fitoren e parë në fazen e grupeve vetëm në ndeshjen e katërt ku mundi në Ukrainë Dynamo Kyivin me rezultatin 2–1 me Golat e Diego Milito në minutën e 86 dhe Golin e Wesley Sneijder në minutën e 89. Inter arriti të siguroj vendin e dytë në grup vetëm në ndeshjen e fundit pasi mundi Rubin Kazan 2–0 në San Siro me Golat e Samuel Eto'o dhe Mario Balotelli.

Në raundin e 16, Inter u ndesh kundër ish skuadres së José Mourinho, Chelsea. Inter fitoi në San Siro me rezultatin 2–1 me Golat e Diego Milito në minutën e tretë dhe Esteban Cambiasso në minutën e 56. Në raundin e dytë, falë pritjeve të Júlio César dhe Golit të Samuel Eto'o në minutën e 78, Inter fitoi me rezultatin 1–0 dhe u kualfikua.

Në çerek–finale, Inter u ndesh me Rusët e CSKA Moscow . Në ndeshjen e parë në San Siro, Inter fitoi me rezultatin 1–0 me Golin e Diego Milito në minutën e 65. Pas ndeshjes kapiten Javier Zanetti tha: Me rastet që patëm mund të fitonim 10–0. Në ndeshjen e kthimit, Inter fitoi me rezultatin 1–0 me Golin e Wesley Sneijder me goditje dënimi në minutën e gjashtë.

Në gjysmë-finale, Inter u ndesh kundër Barcelonës ku fitoi me rezultatin 3-1 në San Siro me Golat e Wesley Sneijder, Maicon dhe Diego Milito. Në ndeshjen e kthimit në Camp Nou, Inter u kualifikua falë pritjeve fatastike të Júlio César. Barcelona fitoi fale një Goli të mbrojtësit Gerard Piqué.

Në finalen e madhe të Madridit, Inter u ndesh kundër GjermanëveBayern Munich ku Inter fitoi me rezultatin 2–0 me 2 Gola të Diego Milito [11] [12]. Diego Milito u shpall Man of the Match dhe u bë Golashënuesi i dytë më i mirë në UEFA Champions League për sezonin 2009–10 me 6 Gola. Gjithashtu në ndarjen e çmimeve, Júlio César u shpall portieri më i mirë, Maicon u shpall mbrojtësi me i mirë, Wesley Sneijder u shpall mesfushori më i mirë dhe Diego Milito u shpall lojtari dhe sulmuesi më i mirë.

Kupën e Italisë, Inter mposhi në raundin e 16 Livornon me rezultatin 1–0 me Golin e Wesley Sneijder në minutën e 60 në San Siro. Në çerek–finale, Inter mposhi me përmbysje rezultati Juventusin. Inter përmbysi rezultatin në 18 minutat e fundit me Golat e Lúcio në minutën e 72 dhe Mario Balotelli në minutën e 89. Në gjysmë–finale, Inter mposhi me rezultatin e përgjithshem 2–0 Fiorentinën (1–0 në të dyja ndeshjet). Në finale, Inter mposhti Romën me rezultatin 1–0 me Golin e Diego Milito në minutën e 39.

Pas Tripletës: Fitimi i Superkupës, Kupës Italiane dhe Botërorit të Klubeve (2010–2011)[redakto | redakto tekstin burimor]

Samuel Eto'o ka qënë lojtari kryesor i Interit në sezonin 2010-2011 duke shënuar 37 Gola në të gjitha kompedicionet.

Pas fitimit të Tripletës, José Mourinho u largua për tu bërë trajner i Real Madrid, dhe vendin e tij e zuri Rafael Benítez, i cili firmosi një kontratë 2 vjeçare në Qershor 2010 [13] [14].

Inter e nisi sezonin e ri nën drejtimin e Benitez me fitimin e Superkupës Italiane kundër Romës me rezultatin 3–1. Ndeshja u luajt në San Siro më 21 Gusht 2010. Golat e ndeshjes u shënuan nga Goran Pandev dhe Samuel Eto'o, i cili shënoi 2 herë.

Në Dhjetor 2010, Inter udhëtoi në Abu Dabi për të luajtur në Kupën e Botës për Klube. Më 15 Dhjetor 2010, Inter luajti ndeshjen e parë në gjysmë–finale kundër Seongnam Ilhwa Chunma, ku Inter fitoi me rezultatin 3–0 me Golat e Dejan Stanković, Javier Zanetti dhe Diego Milito. 3 dite me vonë, në finale, Inter u ndesh kundër kongolezeve të TP Mazembe ku fitoi sërisht me rezultatin 3-0 me Golat e Goran Pandev Samuel Eto'o dhe Jonathan Biabiany. Inter e fitoi për herë të parë këtë trofe që nga viti 1965 ku trofeu quhej Kupa Interkontinentale [15]. Samuel Eto'o u shpall lojtari më i mirë i turnamentit duke fituar Golden Ball (Topi i Artë).

Pas kësaj fitore, gjatë performancave të keqija në Serie A, Inter kishte mbetur 13 pikë mbrapa vendit të parë që e kishte Milan (Inter kishte 2 ndeshje më pak). Kjo gjë solli shkarkimin e trajnerit Benitez. Më 23 Dhjetor 2010, erdhi shkakimi i trajnerit Benitez i cili u zëvëndësua me ish-trajnerin e rivalëve të Milanos Leonardo, i cili erdhi 1 ditë më vonë më 24 Dhjetor 2010 [16].

Leonardo u prezantua tek Inter në qëndrën sportive Angelo Moratti sëbashku me presidentin Massimo Moratti. Leonardo firmosi nje kontrate deri më 30 Qershor 2012 [17].

Inter e mbylli në vendin e dytë sezonin në Serie A me 76 pikë, 6 pikë më pak se Milan, që fitoi kampionatin për herë të 18 në historine e saj duke barazuar edhe Interin.

Champions League, Inter u eleminua në çerek–finale nga Schalke 04 me rezultatin e përgjithshëm 7–3.

Inter arriti të fitoj Kupën Italiane pasi mundi në finale me rezultatin 3–1 Palermon me Golat e Samuel Eto'o (2 Gola) dhe Diego Milito. Për të arritur deri në finale, Inter eleminoi në raundin e 16 Genoan me rezultatin 3–2, në çerek–finale, Inter eleminoi nga penalltitë Napolin me rezultatin 5–4 (Koha e rregullt + shtesa dolën 0–0), në gjysmë–finale, Inter mundi me rezultatin e përgjithshëm 2–1 Romën (1–0 në Olimpico dhe 1–1 në San Siro).

Rezultatet dhe Historia[redakto | redakto tekstin burimor]

Historia e F.C. Internazionale Milanos


U eleminua në raundin e dytë në Kupën e Italisë.
Gjysmë-finalist në Kupën Mitora.

  • 1930–31 · I 5ª në Serie A.
  • 1931 - Ndryshimi i emrit në Ambrosiana-Inter.
  • 1931-32 · I 6ª në Serie A.
  • 1932-33 · I 2ª në Serie A.
Finalistë në Kupën e Europës qëndrore kundër Austria Vienna.
U eleminua në çerek–finale në Kupën Mitora.
U eleminua në çerek–finale në Kupën Mitora.
Gjysmë–finalist në Kupën Mitora.
U eleminua në çerek–finale në Kupën e Italisë.
Gjysmë–finalist në Kupën e Italisë.
U eleminua në çerek–finale në Kupën Mitora.
Gjysmë–finalist në Kupën e Italisë.
Coccarda Coppa Italia.svg Fitues i Kupës së Italisë (Titulli 1º).
U eleminua në çerek–finale në Kupën Mitora.
U eleminua në raundin e fundit në Kupën e Italisë.

U eleminua në raundin e fundit në Kupën e Italisë.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa Italia.

Eliminata nella fase a gironi di Coppa delle Fiere.
Eliminata nei gironi di Coppa Italia.
Finalista di Coppa Italia con la Juventus.
Vince la Coppa dell'Amicizia italo-francese assieme a: Fiorentina, Milan, Juventus e Atalanta.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa delle Fiere.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.

Semifinalista di Coppa delle Fiere.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa delle Fiere.
Semifinalista di Coppa Italia.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa Italia.
Coppacampioni.png Vince la Coppa dei Campioni (1º titolo).
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Coppacampioni.png Vince la Coppa dei Campioni (2º titolo).
Coppaintercontinentale.png Vince la Coppa Intercontinentale (1º titolo).
Finalista di Coppa Italia con la Juventus.
Coppaintercontinentale.png Vince la Coppa Intercontinentale (2º titolo).
Semifinalista di Coppa dei Campioni.
Semifinalista di Coppa Italia.
Finalista di Coppa dei Campioni con il Celtic.
Semifinalista di Coppa Italia.
  • 1967 - Cambia denominazione in Football Club Internazionale Milano S.p.A..
  • 1967-68 · 5ª in Serie A.
Terza classificata nel girone finale di Coppa Italia.
Finalista della Supercoppa dei Campioni Intercontinentali con il Santos.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa Italia.
Semifinalista di Coppa delle Fiere.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.

Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa delle Fiere.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa Italia.
Finalista di Coppa dei Campioni con l'Ajax.
Semifinalista di Coppa Italia.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa UEFA.
Semifinalista di Coppa Italia.
Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa UEFA.
Semifinalista di Coppa Italia.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa UEFA.
Semifinalista di Coppa Italia.
Semifinalista di Coppa Italia.
Finalista di Coppa Italia con il Milan.
Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa UEFA.
Coccarda Coppa Italia.svg Vince la Coppa Italia (2º titolo).
Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa delle Coppe.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.

Semifinalista di Coppa dei Campioni.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa Italia.
Eliminata al primo turno del Torneo di Capodanno.
Vince il Mundialito per club.
Coccarda Coppa Italia.svg Vince la Coppa Italia (3º titolo).
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa delle Coppe.
Semifinalista di Coppa Italia.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa Italia.
Semifinalista di Coppa UEFA.
Semifinalista di Coppa Italia.
Semifinalista di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa UEFA.
Semifinalista di Coppa Italia.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa Italia.
Supercoppaitaliana.png Vince la Supercoppa italiana (1º titolo).
Eliminata nei sedicesimi di finale di Coppa dei Campioni.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.

17px Vince la Coppa UEFA (1º titolo) contro la Roma.
Eliminata negli ottavi di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
17px Vince la Coppa UEFA (2º titolo) contro il Casino Salisburgo.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa UEFA.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei trentaduesimi di finale di Coppa UEFA.
Semifinalista di Coppa Italia.
Finalista di Coppa UEFA con lo Schalke 04.
Semifinalista di Coppa Italia.
17px Vince la Coppa UEFA (3º titolo) contro la Lazio.
Eliminata nei quarti di finale di Coppa Italia.
Eliminata nei quarti di finale di Champions League.
Semifinalista di Coppa Italia.
Finalista di Coppa Italia con la Lazio.

Finalist në Superkupën e Italisë kundër Lazios.
U eleminua në fazën kualifikuese në Champions League.
U eleminua në raundin e 16 në Kupën UEFA.
U eleminua në çerek–finale në Kupën e Italisë.
Gjysmë–finalist në Kupën UEFA.
U eleminua në raundin e fundit në Kupën e Italisë.
U eleminua nga Milan në gjysmë–finale me rezultatin 1-1 (Golat jashtë fushe) në Champions League.
U eleminia në raundin e 16 nga BariKupën e Italisë.
U eleminua në fazën e grupeve në Champions League.
U eleminua nga Marseille në çerek–finale në Kupën UEFA.
Gjysmëfinalist në Kupës së Italisë.
Coccarda Coppa Italia.svg Fitues i Kupës së Italisë (Titulli 4º).
U eleminua nga Milan në çerek–finale me rezultatin e përgjithshëm 5–0 në Champions League.
Coccarda Coppa Italia.svg Fitues i Kupës së Italisë (Titulli 5º).
Supercoppaitaliana.png Fitues i Superkupës së Italisë (Titulli 2º).
U eleminua nga Villarreal në çerek–finale me rezultatin e përgjithshëm 2–2 (Golat jashtë fushe) në Champions League.
Supercoppaitaliana.png Fitues i Superkupës së Italisë (Titulli 3º).
Finalist në Kupën e Italisë kundër Romës.
U eleminua nga Valencia në raundin e 16 me rezultatin e përgjithshëm 2–2 (Golat jashtë fushe) në Champions League.
Finalist Superkupën e Italisë kundër Romës.
Finalist në Kupën e Italisë kundër AS Romës.
U eleminua nga Liverpool në raundin e 16 me rezultatin e përgjithshëm 3–0 në Champions League.
Supercoppaitaliana.png Fitues i Superkupës Italiane (Titulli 4º).
Gjysmëfinalist në Kupën Italiane.
U eleminua nga Manchester United në raundin e 16 me rezultatin e përgjithshëm 2–0 në Champions League.
Coccarda Coppa Italia.svg Fitues i Kupës së Italisë (Titulli 6º).
Coppacampioni.png Fitues i UEFA Champions League (Titulli 3º).
Finalist në Superkupën e Italisë kundër Lazios.

Coccarda Coppa Italia.svg Fitues i Kupës së Italisë (Titulli 7º).
Supercoppaitaliana.png Fitues i Superkupën e Italisë (Titulli 5º).
FIFA Club World Cup.svg Fitues i Kupës së Botës për Klube (Titulli 1º).
Finalist në UEFA Super Cup kundër Atlético Madrid.
U eleminua nga Schalke 04 në çerek–finale me rezultatatin e përgjithshem 3–7 në Champions League.
Finalist në Superkupën e Italisë kundër Milan.
U eleminua nga Napoli ne çerek–finale me rezultatin 2–0 në Kupën e Italisë.
U eleminua nga Marseille në randin e 16 me rezultatatin e përgjithshem 2–2 (Golat jashtë fushe) në Champions League.
Gjysmë-finalist në Kupën e Italisë.
U eleminua nga Tottenham në çerek-finale me rezultatatin e përgjithshem 4-4 (Golat jashtë fushe) në Europa League.

Fanella dhe Stema[redakto | redakto tekstin burimor]

Një nga themeluesit e Interit ishte një piktor me emrin Giorgio Muggiani. Ai kishte si detyrë që të krijonte stemën e parë të Zikaltërve në vitin 1908. Disa elemente themelore të stemës së parë kanë ngelur edhe në stemën e sotme që ka Interi.

Fanella karakteristike e Interit është fanella me vija blu dhe të zeza. Kjo fanellë është e legjendës Álvaro Recoba me numër 20.

Inter që nga krijimi në vitin 1908 e deri tani, ka përdorur fanella me vija të zeza dhe blu. Ata i zgjodhën ngjyrën e zezë për të përfaqësuar natën dhe ngjyrën blu për të përfaqësuar qiellin. Perveç një periudhe në Luftën e Dytë Botërore që Inter i braktisi këto 2 ngjyra, nuk ka pasur ndonjë periudhë tjetër kohore që Inter i la këto ngjyra. Në vitin 2008, Inter festoi 100 vjetorin e tyre me një kryq të kuq në fanellen e tyre larg. Kryqi kujton flamurin e qytetit të tyre Milano, dhe ata vazhdojnë të përdorin këtë model në fanellen e tyre të tretë.

Shumica nga skuadrat e Serie A përdorin kafshë për të përfaqësuar simbolet dhe historinë e tyre. Një prej këtyre skuadrave është edhe Interi, i cili për simbol ka gjapërin, i quajtur Il biscione ose Serpente. Gjarpëri është një simbol i rëndësishëm për qytetin e Milanos. Simboli është i famshëm për praninë e saj në Shtepinë e Sforza (i cili sundoi mbi Italinë nga Milano gjatë periudhës së rilindjes).

Inter e shfaqi për herë të parë në sezonin 2009–10. Pasi mundën Sienën, Inter fitoi Serie A për herë të 18 në histori dhe për herë të pestë rradhazi. Për të festuar titullin, skuadra nxorri fanellën e dytë ky në krahun e majtë kishte një gjarpër blu me të zezë. Kjo ishte fanella më e bukur jashtë fushe e historise së Interit. Inter këtë fanellë e përdori gjatë gjithë sezonit 2010–11.

Stadiumi[redakto | redakto tekstin burimor]

Red right arrow.svg
 Artikulli kryesor: San Siro.
Stadiumi San Siro (Giuseppe Meazza).

Stadiumi i Interit San Siro ka një kapacitet prej 80.018 ulesë, dhe njihet si Stadio Giuseppe Meazza që përdoret nga dy ekipet e Milanos, Inter dhe Milan. San Siro ka qënë stadiumi i AC Milan që në vitin 1926, sepse u ndertua nga Presidenti i mëparshem i AC Milan Piro Pirelli. Ky stadium u ndërtua nga 120 puntorë dhe koha e ndertimit ishte 13 muaj e gjysëm. Stadiumi ishte në pronesi të AC Milan derisa e mori pronësinë bashkia e qytetit. Në vitin 1947 ky stadium u nda me klubin tjetër të Milanos, Interin. Ndeshja e parë u luajt në vitin 1926, kur Inter mundi AC Milan me rezultatin 6-3 në një ndeshje miqësore. AC Milan luajti ndeshjen e saj të parë në Serie ASan Siro më 19 shtator 1926 kur u mund nga Sampierdarenese që tani quhet Sampdoria. Në fillim kapaciteti i San Siro ka qënë me 35.000 ulese. Më pas stadiumi i rikonstruktua për Boterorin 1990 që u mbajt në Itali. Në verën e vitit 2008 kapaciteti i stadiumit arriti 80.018 ulëse, për të plotësuar standartet e UEFA.

Drejtuesit e Interit kanë kohë që mendojne per krijim e nje stadiumi me një kapacitet prej 70.000 ulësesh. Ky projekt thuhet se mund të filloj në vitin 2017. Shkak i mendimit të ketij projekti është fitimi i pakët që merr Inter nga biletat dhe të tjerat për shkak se pjesën tjetër të fitimeve e merr Bashkia e Italisë.

Tifozeria dhe Rivalët[redakto | redakto tekstin burimor]

Derby Della Madonnina në vitin 2009.

Ne Gusht te vitit 2007, sipas gazetës La Repubblica Inter ishte një nga klubet me më shumë tifozë në Itali. Inter është një nga ekipet më me shumë tifozë në Itali. Emri i Ultrasve të Inter është Boys San. Ky grup tifozesh u krijua në vitin 1969. Ata janë një pjesë e rëndesishme e historisë së Inter pasi kan qënë prezent në cdo ndeshje në staduim që nga themelimi. Ultrasit e Interit kanë marrëdhënje të mira me Ultrasit e SS Lazio. Tifozat më të zeshëm të Inter që njihen më shumë mbildhen në San Siro dhe quhen Curva Nord.

Tifozet e Interit në Derbi

Inter ka pasur rivalitet prej vitesh me ekipin tjetër të Milanos AC Milan [18]. Ky rivalitet e ka emrin ose njihet si Derby Della Madonnina [19]. Është një nga Derbit më të bukur dhe më të populluar në bote, atmosfera dhe tifozët janë fantastik. Rivaliteti i tyre është aq i madh saqë në ndeshjen çerek-finale të sezonit 2004-05 në UEFA Champions League, tifozat e Inter hodhën një fishekzjarr në supin e portierit Nelson Dida [20] [21]. .

Inter ka një rivalitet të madhë me skuadrën e Torinos Juventus FC. Tifozët e njohin këtë Derbi si Derby D'Italia. Ndeshja e parë midis Interit dhe Juventusit u luajt më 14 Nentor 1909. Fitorja më e madhe e Interit është 6-1. Inter e ka mposhtur Juventusin me këtë rezultat 2 herë: 1 herë më 26 Nentor 1911 dhe 4 Janar 1914. Inter në total në Serie A ka 56 fitore, në Kupën e Italisë, Inter ka 10 fitore, në SuperKupën e Italisë Inter ka vetëm 1 barazim. Në total, Inter ka luajtur 214 Ndeshje dhe ka fituar 67 herë dhe ka barazuar 53 herë [22].

Lojtarët[redakto | redakto tekstin burimor]

Skuadra aktuale[redakto | redakto tekstin burimor]

Lista e lojarëve të ekipit momental [23].

Numri Pozicioni Emri i lojtarit
1 Flag of Slovenia.svg Pt Samir Handanovič
2 Flag of Brazil.svg Mb Jonathan
4 Flag of Argentina.svg Mb Javier Zanetti (Kapiten)
5 Flag of Brazil.svg Mb Juan Jesus
6 Flag of Italy.svg Mb Marco Andreolli
7 Flag of Algeria.svg Sm Ishak Belfodil
8 Flag of Argentina.svg Sm Rodrigo Palacio
9 Flag of Argentina.svg Sm Mauro Icardi
10 Flag of Croatia.svg Mf Mateo Kovačić
11 Flag of Argentina.svg Mf Ricardo Álvarez
12 Flag of Italy.svg Pt Luca Castellazzi
13 Flag of Colombia.svg Mf Fredy Guarin
14 Flag of Argentina.svg Mb Hugo Campagnaro
16 Flag of Belgium.svg Mf Gabriel Mudingayi (Huazim)
17 Flag of Serbia.svg Mf Zdravko Kuzmanović
Numri Pozicioni Emri i lojtarit
18 Flag of Brazil.svg Mb Wallace
19 Flag of Argentina.svg Mf Esteban Cambiasso (zv.–Kapiten)
20 Flag of Argentina.svg Sm Ruben Botta
21 Flag of Algeria.svg Mf Saphir Taïder
22 Flag of Argentina.svg Sm Diego Milito
23 Flag of Italy.svg Mb Andrea Ranocchia
25 Flag of Argentina.svg Mb Wálter Samuel
26 Flag of Romania.svg Mb Cristian Chivu
30 Flag of Argentina.svg Pt Juan Pablo Carrizo
33 Flag of Italy.svg Mb Danilo D'Ambrosio
35 Flag of Portugal.svg Mb Rolando
55 Flag of Japan.svg Mb Yuto Nagatomo
77 Flag of Kenya.svg Mf McDonald Mariga
88 Flag of Brazil.svg Mf Hernanes
90 Flag of Denmark.svg Mf Patrick Olsen

Trajner : Flamuri Walter Mazzarri

Të huazuar[redakto | redakto tekstin burimor]

Numri Pozicioni Emri i lojtarit
Flag of Italy.svg PT Francesco Bardi (tek Livorno FC)
Flag of Italy.svg PT Raffaele Di Gennaro (tek Cittadella)
Flag of Slovenia.svg PT Vid Belec (tek Olhanenese)
Flag of Italy.svg MB Simone Benedetti (tek Padova)
Flag of Italy.svg MB Matteo Bianchetti (tek Verona)
Flag of Italy.svg MB Cristiano Biraghi (tek Cittadella)
Flag of Italy.svg MB Marco Ferrara (tek Pergolettese)
Flag of Italy.svg MB Simone Pasa (tek Varese)
Flag of Italy.svg MB Simone Pecorini (tek Cittadella)
Flag of Argentina.svg MB Matías Silvestre (tek AC Milan)
Flag of Austria.svg MB Lukas Spendlhofer (tek Varese)
Numri Pozicioni Emri i lojtarit
Flag of Paraguay.svg MF Rodrigo Alborno (tek Cittadella)
Flag of Italy.svg MF Marco Benassi (tek Livorno)
Flag of Brazil.svg MF Daniel Bessa (tek Olhanenese)
Flag of Italy.svg MF Lorenzo Crisetig (tek Crotone)
Flag of Italy.svg MF Jacopo Galimberti (tek A.C. Monza Brianza)
Flag of Italy.svg MF Stefano Tonsi (tek Pro Patria)
Flag of Romania.svg SU Denis Alibec (tek Bologna Calcio)
Flag of Portugal.svg SU Bocar Djumo (tek União da Madeira)
Flag of Croatia.svg SU Marko Livaja (tek Atalanta)
Flag of Italy.svg SU Diego Mella (tek Pro Patria)

Ekipi i dytë[redakto | redakto tekstin burimor]

Red right arrow.svg
 Artikulli kryesor: F.C. Internazionale Milano Primavera.

F.C. Internazionale Milano Primavera është ekipi U–19 i ekipit profesional italian F.C. Internazionale Milano. Ata luajnë në grupin B të Campionato Nazionale Primavera. F.C. Internazionale Milano Primavera ka fituar 7 Campionato Nazionale Primavera dhe 5 herë Coppa Italia. Ata kanë fituar gjithashtu 6 herë Torneo di Viareggio. Në muajin Mars 2012, Inter U–19 fitoi edicionin e parë të NextGen Series që është Champions League e të rinjëve [24].

Legjendat e Klubit[redakto | redakto tekstin burimor]

Nr. Lojtari Kombësia Pozicioni Debutimi Ndeshja e fundit
1 Piero Campelli Italia Italia Portier 30 Janar 1910 9 Nëntor 1924
2 Ermanno Aebi Italia Italia Sulmues 10 Prill 1910 12 Nëntor 1922
3 Armando Castellazzi Italia Italia Mesfushor 23 Shkurt 1924 8 Mars 1936
4 Giacinto Facchetti Italia Italia Mbrojtës 3 Maj 1961 7 Maj 1978
5 Sandro Mazzola Italia Italia Mesfushor-Sulmues 10 Qershor 1961 8 Nëntor 1977
6 Giuseppe Bergomi Italia Italia Mbrojtës 30 Janar 1980 23 Maj 1999
7 Javier Zanetti Argjentina Argjentina Mbrojtës 27 Gusht 1995 Vazhdon të luajë

Numrat e pensionuar[redakto | redakto tekstin burimor]

  • - 3 - Flag of Italy.svg Giacinto Facchetti, Mbrojtës. Ky numër u tërhoq më 8 Shtator 2006 1960-1978 [25]. Lojtari i fundit që e kishte këtë numër ishte mbrojtësi Argjentinas Nicolás Burdisso që më pas mori numrin 16.

Historia Presidenciale[redakto | redakto tekstin burimor]

Lista e presindentëve të F.C. Internazionale Milanos nga vitit 1908 e në vazhdim [26].

Emri Vitet
Giovanni Paramithiotti 1908–1909
Ettore Strauss 1909–1910
Carlo de Medici 1910–1912
Emilio Hirzel 1912–1914
Luigi Ansbacher 1914
Giuseppe Visconti di Modrone 1914–1919
Giorgio Hulss 1919–1920
Emri Vitet
Francesco Mauro 1920–1923
Enrico Olivetti 1923–1926
Senatore Borletti 1926–1929
Ernesto Torrusio 1929–1930
Oreste Simonotti 1930–1932
Ferdinando Pozzani 1932–1942
Carlo Masseroni 1942–1955
Emri Vitet
Angelo Moratti 1955–1968
Ivanoe Fraizzoli 1968–1984
Ernesto Pellegrini 1984–1995
Massimo Moratti 1995–2004
Giacinto Facchetti 2004–2006
Massimo Moratti 2006–2013
Erick Thohir 2013–vazhdon

Historia e Trajnerëve[redakto | redakto tekstin burimor]

Trajneri aktual i Interit është Walter Mazzarri.

Lista e trajnerëve të F.C. Internazionale Milanos nga viti 1909 e në vazhdim[27] [28]. Trajneri aktual është Walter Mazzarri, i cili e mori detyrën në vitin 2013, pasi Stamaccioni u shkuarkua përshkak të rezultateve të dopta. José Mourinho është trajneri fitues i Tripletës së parë në historinë e Interit në sezonin 2009-2010 dhe në historinë e Futbollit Italian. Trajneri që ka qëndruar më gjatë tek Interi është Argjentinasi Heleno Herreira, i cili qëndroi për 8 vjet, duke fituar edhe 2 Kupa Europiane dhe 2 Kupa Interkontinentale, kurse trajneri që ka qëndruar me pak kohë është Italiani Gian Piero Gasperini, i cili qëndroi 1 muaj e një javë. Në total, që nga themelimi i klubit e deri tani Inter ka ndërruar 75 trajnerë, ku trajneri i parë ka qënë Virgilio Fossati, i cili gjithashtu ka qënë edhe lojtar.

Emri Kombësia Vitet
Virgilio Fossati Flag of Italy.svg 1909–1915
Nino Resegotti
Francesco Mauro
Flag of Italy.svg 1919–1920
Bob Spotishwood Flag of England.svg 1922–1924
Paolo Schiedler Flag of Italy.svg 1924–1926
Árpád Weisz Flag of Hungary.svg 1926–1928
József Viola Flag of Hungary.svg 1928–1929
Árpád Weisz Flag of Hungary.svg 1929–1931
István Tóth Flag of Hungary.svg 1931–1932
Árpád Weisz Flag of Hungary.svg 1932–1934
Gyula Feldmann Flag of Hungary.svg 1934–1936
Albino Carraro Flag of Italy.svg 1936
Armando Castellazzi Flag of Italy.svg 1936–1938
Tony Cargnelli Flag of Austria.svg 1938–1940
Giuseppe Peruchetti Flag of Italy.svg 1940
Italo Zamberletti Flag of Italy.svg 1941
Ivo Fiorentini Flag of Italy.svg 1941–1942
Giovanni Ferrari Flag of Italy.svg 1942–1945
Carlo Carcano Flag of Italy.svg 1945–1946
Nino Nutrizio Flag of Italy.svg 1946
Giuseppe Meazza Flag of Italy.svg 1947–1948
Carlo Carcano Flag of Italy.svg 1948
Dai Astley Flag of Wales.svg 1948
Giulio Cappelli Flag of Italy.svg 1949–1950
Aldo Olivieri Flag of Italy.svg 1950–1952
Alfredo Foni Flag of Italy.svg 1952–1955
Aldo Campatelli Flag of Italy.svg 1955
Giuseppe Meazza Flag of Italy.svg 1955–1956
Annibale Frossi Flag of Italy.svg 1956
Luigi Ferrero Flag of Italy.svg 1957
Giuseppe Meazza Flag of Italy.svg 1957
Jesse Carver Flag of England.svg 1957–1958
Giuseppe Bigogno Flag of Italy.svg 1958
Aldo Campatelli Flag of Italy.svg 1959–1960
Camillo Achilli Flag of Italy.svg 1960
Giulio Cappelli Flag of Italy.svg 1960
Helenio Herrera Flag of Argentina.svg 1960–1968
Alfredo Foni Flag of Italy.svg 1968–1969
Emri Kombësia Vitet
Heriberto Herrera Flag of Argentina.svg 1969–1971
Giovanni Invernizzi Flag of Italy.svg 1971–1973
Enea Masiero Flag of Italy.svg 1973
Helenio Herrera Flag of Argentina.svg 1973
Enea Masiero Flag of Italy.svg 1974
Luis Suárez Flag of Spain.svg 1974–1975
Giuseppe Chiappella Flag of Italy.svg 1976–1977
Eugenio Bersellini Flag of Italy.svg 1977–1982
Rino Marchesi Flag of Italy.svg 1982–1983
Luigi Radice Flag of Italy.svg 1983–1984
Ilario Castagner Flag of Italy.svg 1984–1986
Mario Corso Flag of Italy.svg 1986
Giovanni Trapattoni Flag of Italy.svg 1986–1991
Corrado Orrico Flag of Italy.svg 1991
Luis Suárez Flag of Spain.svg 1992
Osvaldo Bagnoli Flag of Italy.svg 1992–1994
Giampiero Marini Flag of Italy.svg 1994
Ottavio Bianchi Flag of Italy.svg 1994–1995
Luis Suárez Flag of Spain.svg 1995
Roy Hodgson Flag of England.svg 1995–1997
Luciano Castellini Flag of Italy.svg 1997
Luigi Simoni Flag of Italy.svg 1997–1998
Mircea Lucescu Flag of Romania.svg 1998–1999
Luciano Castellini Flag of Italy.svg 1999
Roy Hodgson Flag of England.svg 1999
Marcello Lippi Flag of Italy.svg 1999–2000
Marco Tardelli Flag of Italy.svg 2000–2001
Héctor Cúper Flag of Argentina.svg 2001–2003
Corrado Verdelli Flag of Italy.svg 2003
Alberto Zaccheroni Flag of Italy.svg 2003–2004
Roberto Mancini Flag of Italy.svg 2004–2008
José Mourinho Flag of Portugal.svg 2008–2010
Rafael Benítez Flag of Spain.svg 2010
Leonardo Flag of Brazil.svg 2010–2011
Gian Piero Gasperini Flag of Italy.svg 2011
Claudio Ranieri Flag of Italy.svg 2011–2012
Andrea Stramaccioni Flag of Italy.svg 2012–2013
Walter Mazzarri Flag of Italy.svg 2013–

Trofe të Fituar[redakto | redakto tekstin burimor]

Një pjesë e trofeve të Interit.

Inter ka fituar plot 30 Trofe brënda Italisë. Ata kanë fituar 18 Serie A, 7 Kupa Italie dhe 5 SuperKupa Italie. Nga viti 2005 deri në vitin 2010 Inter ka fituar 5 Serie A rresht duke vendosur rekordin e të gjitha kohrave në Itali . Gjithashtu Inter ka fituar edhe 3 Champions League (1964, 1965 dhe 2010), 3 UEFA Cup, 3 Botërore Klubesh. Inter është i vetmi klub Italian që ka realizuar "Tripletën" (Treble).

Scudetto.svg Serie A:

Coccarda Coppa Italia.svg Coppa Italia:

Supercoppaitaliana.png SuperKupa Italiane:

Trofe Kontinental[redakto | redakto tekstin burimor]

Coppaintercontinentale.png Kupa Interkontinentale:

SuperKupa Interkontinentale:

  • Finalistë (1): 1968

FIFA Club World Cup.svg Botërori i Klubeve:

Tituj Europian[redakto | redakto tekstin burimor]

Coppacampioni.png Kupa Europiane/UEFA Champions League:

UEFA Cup:

Supercoppaeuropea.png UEFA Super Cup:

  • Finalistë (1): 2010

Rekordet dhe Statistikat[redakto | redakto tekstin burimor]

José Mourinho, trajneri fitues i Tripletës së parë në historinë e Interit në sezonin 2009-2010 dhe në historinë e Futbollit Italian.

Javier Zanetti është lojtari me më shumë ndeshje për Interin në Serie A me 602 Ndeshje dhe në total me 845 Ndeshje [29].

Giuseppe Meazza është Golashënuesi më i mirë i historisë Zikalter me 248 Gola në 408 Ndeshje. Në vendin e dytë ndodhet Alessandro Altobelli me 209 Gola në 466 Ndeshje dhe në vendin e tretë ndodhet Roberto Boninsegna me 171 Gola në 281 Ndeshje.

Heleno Herrera është trajneri që ka qëndruar me gjatë si tranjer i Interit. Heleno Herrera ka qënë në krye të pankinës së Interit nga viti 1960 deri në vitin 1968. Gjithashtu Herrera është trajneri me i suksesshëm i historisë së Interit me 3 Serie A, 2 Kupa Europiane dhe 2 Kupa Interkontinentale. José Mourinho i cili u emërua në krye të Interit më 2 Qershor 2008 e përfundoi sezonin e tij të parë me fitimin e Serie A dhe SuperKupës Italiane, kurse në sezonin e dytë fitoi Serie A, Kupën e Italisë dhe UEFA Champions League duke realizuar Tripletën e parë në historinë e Interit dhe në historinë e futbollit Italian dhe duke u bërë trajneri i dytë më i suksesshëm në historinë e Interit.

Referenca[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ "Chelsea 0–1 Inter Milan (agg 1–3)". BBC Sport (British Broadcasting Corporation). 16 March 2010. Retrieved 16 March 2010. 
  2. ^ Italy – List of Champions. RSSSF.
  3. ^ Inter join exclusive treble club. uefa.com. Vizituar në 9 gusht 2012.
  4. ^ ECA Members. ecaeurope.com. European Club Association. Vizituar në 4 tetor 2010.
  5. ^ Struttura (Italian). sansiro.net. San Siro. Vizituar në 4 tetor 2010.
  6. ^ Is this the greatest derby in world sports?. Theroar.com.au (26 janar 2010). Vizituar në 28 shtator 2011.
  7. ^ Storia. FC Internazionale Milano. Vizituar në 6 shtator 2007.
  8. ^ Official: Inter sign Mancini. Goal.com. 20 July 2008. Retrieved 20 July 2008. 
  9. ^ Official: Inter sign Muntari. Goal.com. 28 July 2008. Retrieved 15 August 2008. 
  10. ^ Scime Adam (1 shtator 2008): Official: Quaresma Joins Inter. Goal.com. Vizituar në 1 shtator 2008.
  11. ^ Lyon, Sam (21 May 2010). "Battle of the Bernabeu". BBC News (British Broadcasting Corporation). Archived from the original on 24 May 2010. Retrieved 22 Maj 2010. 
  12. ^ Hassett, Sebastian (23 Maj 2010). "Maestro Mourinho scores perfect Inter farewell in Champions League final". Sydney Morning Herald. Archived from the original on 24 Maj 2010. Retrieved 22 Maj 2010. 
  13. ^ "Mourinho unveiled as boss of Real". BBC Sport (British Broadcasting Corporation). 31 Maj 2010. Retrieved 31 Maj 2010. 
  14. ^ "Rafael Benitez, welcome to Inter!". inter.it. 10 Qershor 2010. Retrieved 10 Qershor 2010. 
  15. ^ TP Mazembe 0–3 Internazionale. ESPN Soccernet (18 Dhjetor 2010). Vizituar në 18 Dhjetor 2010.
  16. ^ "Inter and Benitez separate by mutual agreement". inter.it. 23 Dhjetor 2010. Retrieved 23 Dhjetor 2010. 
  17. ^ "Photos: welcome to Inter, Leonardo". inter.it. 29 Dhjetor 2010. Retrieved 29 Dhjetor 2010. 
  18. ^ INTER : gli Ultras avversari – Rangers 1976 Empoli Ultras. Rangers.it. Vizituar në 7 janar 2013.
  19. ^ "Serie A: AC Milan 0–4 Inter Milan". http://www.insideworldsoccer.com. 29 August 2009. Retrieved 2 A/\pril 2010. 
  20. ^ Milan game ended by crowd trouble. BBC. 25 July 2007. 
  21. ^ Inter beat AC, Messi headlines derby. FIFA. 11 March 2007. Retrieved 30 May 2009. 
  22. ^ Derby d'Italia: Historical look-back. footballitaliano.co.uk. 20 November 2008. 
  23. ^ team. inter.it. Vizituar në 9 mars.
  24. ^ academy chart. giovanili.inter.it. Vizituar në 3 Prill 2012.
  25. ^ Inter withdraw the number 3 shirt. Inter.it. 8 September 2006. 
  26. ^ i presidenti (Italian). inter.it. Vizituar në 27 shkurt 2013.
  27. ^ coaches. inter.it. 8 March 2013. 
  28. ^ FC Internazionale club statement. 24 May 2013. Retrieved 25 May 2013. 
  29. ^ record holders. inter.it. Vizituar në 8 mars 2013.

Lidhje të jashtëme[redakto | redakto tekstin burimor]

Commons-logo.svg         Wikimedia Commons ka materiale multimediale në lidhje me: Inter Milan
Official websites