Impulsi

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko

Ne mekanikën klasike, impulsi percaktohet si integrali i forcës ne lidhje me kohën:

\mathbf{I} = \int \mathbf{F}\, dt

ku

I është impulsi (ndonjehere shënohet me J),
F është forca, dhe
dt është një madhësi infinitezimale e kohës.

Një derivim i thjeshtë duke përdorur ligjin e dytë të Njutonit jep:

\mathbf{I} = \int \frac{d\mathbf{p}}{dt}\, dt
\mathbf{I} = \int d\mathbf{p}
\mathbf{I} = \Delta \mathbf{p}

ku

p është sasia e lëvizjes

Kjo zakonisht quhet Teorema e impulsit.[1]

Si rezultat, një impuls mund të shikohet si nje ndryshim i sasisë të lëvizjes te një objekti kur mbi të aplikohet nje forcë. Impulsi mund të shprehet në një formë me të thjeshtë kur forca dhe masa janë të dyja konstante:

\mathbf{I} = \mathbf{F}\Delta t = m \Delta \mathbf{v} = \Delta\ p

ku

F është forca konstante totale e aplikuar,
\Delta t është intervali kohor gjatë së cilës kjo force aplikohet,
m është masa konstante konstante e objektit,
Δv eshte ndyshimi i shpejtësisë së prodhuar nga forca në intervalin kohor të marrë në konsideratë, dhe
v = Δ(mv) është ndryshimi i sasisë të lëvizjes për trajektoren lineare.

Megjithate, zakonisht ndodh qe njera ose te dyja keto madhesi ndryshojne.

Ne sensin teknik, impulsi eshte nje madhësi fizike, jo një ngjarje apo një force. Megjithate termi impuls ndonjëherë përdoret per tju referuar një force që vepron shume shpejt. Ky tip impulsi eshte i idealizuar në menyrë që ndryshimi i sasisë të lvvizjes i prodhuar nga forca ndodh pa zgjatje kohore. Kjo nuk eshte fizikisht e mundur, megjitahte koncepti matematik jepet nga funksioni shkallë. Megjithate,kjo është shume e dobishme per disa raste , si ne modelimin e perplasjeve ideale sidomos ne lojrat kompjuterike ne motorin fizik.

Impulsi ka te njëjtën njësi dhe dimension si sasia e lvvizjes (kg m/s = N·s).

Duke përdorur matematikë elementare, Impulsi mund te llogaritet duke perdorur ekuacionin:

\mathbf{F}t = \Delta\ p

 \Delta\ p mund te llogaritet, neqoftese shpejtesite fillestare dhe finale niihen, duke përdorur "mv(f) - mv(i)" ose sic njihet ndryshe si "mv - mu"

ku

F eshte forca konstantee plote e aplikuar,
t eshte intervali kohor gjate se ciles forca aplikohet,
m eshte masa konstante e objektit,
v eshte shpejtesia finale e objektit ne fund te intervalit kohor, dhe
u eshte shpejtesia fillestare e objektit kur intervali kohor fillon.

Pra: \mathbf{F}t = mv - mu


Shiko gjithashtu[redakto | redakto tekstin burimor]

Shenime[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ , për shembull, shikoni seksioni 9.2, page 257, te Serway (2004).

Bibliografi[redakto | redakto tekstin burimor]

  • Serway, Raymond A.; Jewett, John W.: Physics for Scientists and Engineers, 6th ed., Brooks/Cole 2004, ISBN 0-534-40842-7
  • Tipler, Paul: Physics for Scientists and Engineers: Mechanics, Oscillations and Waves, Thermodynamics, 5th ed., W. H. Freeman 2004, ISBN 0-7167-0809-4


Lidhje te jashtme dhe referenca[redakto | redakto tekstin burimor]