Rezistenca shqiptare në Luftën e Dytë Botërore

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Rezistenca shqiptare në Luftën e Dytë Botërore
Pjesë e Lufta e Dytë Botërore
Partizanë në Tiranë.jpg
Partiznë komunistë në Tiranë, 28 nëntor 1944.
Data 1939–1944
Vendi Mbretëria shqiptare
Rezultati Fitore e shqiptarëve
Pjesëmarrsit në konflikt
Flamuri LANÇ
bordered Lëvizja Legalitetit
bordered Balli Kombëtar (disa fraksione, deri në shtator 1943)
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Mbretëria e Italisë (1939-19443)
Flag of German Reich (1935–1945).svg Gjermania naziste (1943-1944)
Flamuri Mbretëria shqiptare
bordered Balli Kombëtar (nga shtator 1943 në nëntor 1944)
Komandantët dhe udhëheqësit
Flamuri Enver Hoxha
Flamuri Spiro Moisiu
Flamuri Mehmet Shehu
Flamuri Qemal Stafa  
Flamuri Haxhi Lleshi
Flamuri Abaz Kupi
Flamuri Baba Faja Martaneshi
bordered Francesco Jacomoni
bordered Hermann Neubacher
Flamuri Shefqet Verlaci (1939-1941)
Flamuri Mustafa Merlika-Kruja (1941-1943)
Flamuri Eqrem Libohova (janar–shkurt dhe maj–shtator 1943)
Flamuri Maliq Bushati (shkurt–maj 1943)
Fuqia (kapaciteti)
Nga ~4000 forca në vitin 1942 arriti në ~70,000 forca të rregullta (partizanët) dhe vullnetarë të zonave në nëntor 1944. Më shumë se 600.000 trupa, qëndruan rezidente ose kaluan nëpër Shqipëri gjatë periudhës 1939-1944.
Viktimat dhe humbjet
Rreth 30.000 të vrarë (duke përfshirë edhe civilë), 12.600 të plagosur dhe 44.500 të burgosur ose të dëbuar.[1] 26.595 të vrarë, 21.245 të burgosur dhe 20.800 të plagosur. (Viktima italiane dhe gjermane)[2]
Viktima në total:~57,000

Rezistenca shqiptare gjatë Luftës së Dytë Botërore ishte një lëvizje kryesisht e bindjes komuniste drejtuar kundër forcave pushtuese italiane (deri në 1943) dhe më pas kundër forcave gjermane në Shqipëri, lëvizje e cila çoi në çlirimin e suksesshëm të vendit më 29 nëntor 1944.

Qendra për lehtësim të popullsisë civile (Gjenevë) raportoi se Shqipëria ishte një nga vendet më të rrënuara në Evropë. Rreth 60.000 shtëpi ishin shkatërruar dhe rreth 10% e popullsisë ishte lënë e pastrehë.[3]

Referenca[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ Owen Pearson: Albania in Occupation and War: From Fascism to Communism 1940-1945. I.B.Tauris 2006, ISBN 1-84511-104-4 (Lexuar më 9. Qershor 2010)
  2. ^ Pearson p.418
  3. ^ Edwin E. Jacques: The Albanians. Mc Farland 1995, ISBN 978-0-89950-932-7 (Lexuar më 8. Janar 2011)