Antonio Segni
Antonio Segni | |
|---|---|
 Segni në vitet 1962 | |
| President i Italisë | |
| Në detyrë 11 maj 1962 – 6 dhjetor 1964 | |
| Paraprirë nga | Giovanni Gronchi |
| Pasuar nga | Giuseppe Saragat |
| Senator i përjetshëm nga e drejta | |
| Në detyrë 6 dhjetor 1964 – 1 dhjetor 1972 | |
| Kryeministër i Italisë | |
| Në detyrë 6 korrik 1955 – 19 maj 1957 | |
| Presidenti | Giovanni Gronchi |
| Paraprirë nga | Mario Scelba |
| Pasuar nga | Adone Zoli |
| Në detyrë 15 shkurt 1959 – 25 mars 1960 | |
| Presidenti | Giovanni Gronchi |
| Paraprirë nga | Amintore Fanfani |
| Pasuar nga | Fernando Tambroni |
| Të dhëna vetjake | |
| U lind më | 2 shkurt 1891 Sassari, Mbretëria e Italisë |
| Vdiq më | 1 dhjetor 1972 (81 vjeç) Roma, Itali |
| Partia politike | Partia Popullore Italiane Democrazia Cristiana |
| Bashkëshortja/et | Laura Carta Caprino |
| Fëmijët | 4 |
| Shkollimi | Universiteti i Sassarit |
| Profesioni | politikan, jurist, pedagog universitar |
| Nënshkrimi |  |
| Faqja në rrjet | presidenti |
Antonio Segni (2 shkurt 1891 – 1 dhjetor 1972) ishte politikan, jurist dhe pedagog universitar italian. Ai shërbeu si President i Italisë nga 11 maji 1962 deri më 6 dhjetor 1964.[1][2] Më 6 maj 1962 u zgjodh presidenti i katërt i Republikës Italiane në raundin e nëntë me 443 vota nga 854, ndërsa bëri betimin më 11 maj 1962.[3]
Jeta dhe formimi
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Segni lindi në Sassari më 2 shkurt 1891. Ai u diplomua në juridik në vitin 1913 në Universitetin e Sassarit. Më pas ndoqi karrierën akademike, duke dhënë mësim të drejtë procedurale civile, të drejtë tregtare dhe të drejtë agrare në universitete të ndryshme italiane, ndër to në Perugia, Cagliari, Sassari dhe Roma.[1][4][5]
Gjatë Luftës së Parë Botërore mori pjesë si oficer artilerie. Në vitet pas luftës ushtroi veprimtari juridike dhe akademike, duke botuar edhe një numër të madh studimesh në fushën e së drejtës procedurale civile, të drejtës tregtare dhe së drejtës agrare.[2][5]
Fillimet politike
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Që në rini ishte i lidhur me mjediset katolike dhe në vitin 1919 u regjistrua në Partinë Popullore Italiane, ndërsa në vitet 1923–1924 ishte këshilltar kombëtar i saj. Gjatë periudhës së regjimit fashist u tërhoq nga jeta politike aktive dhe iu kushtua kryesisht studimeve juridike.[1][2]
Pas rënies së fashizmit ishte ndër organizatorët e Democrazisë Kristiane në Sardenjë. Në vitin 1946 u zgjodh në Asamblenë Kushtetuese dhe më pas ishte deputet nga viti 1948 deri në vitin 1962.[1][4]
Karriera qeveritare
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Segni mbajti shumë poste ministrore në qeveritë e pasluftës. Ai ishte disa herë ministër i Bujqësisë dhe i Pyjeve, ministër i Arsimit Publik, zëvendëskryeministër, ministër i Mbrojtjes dhe ministër i Punëve të Jashtme.[1][6]
Si ministër i Bujqësisë pati një rol të rëndësishëm në hartimin e reformës agrare të pasluftës. Një pjesë e rëndësishme e planit të tij u përkthye në ligj dhe mbeti një nga elementët më të njohur të veprimtarisë së tij qeveritare.[5]
Ai ishte kryeministër i Italisë në dy periudha të ndryshme: nga 6 korriku 1955 deri më 19 maj 1957 dhe nga 15 shkurti 1959 deri më 25 mars 1960.[4] Në periudhën 1960–1962 mbajti edhe detyrën e ministrit të Punëve të Jashtme.[1][5]
President i Italisë
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Më 6 maj 1962 Segni u zgjodh President i Republikës Italiane në raundin e nëntë të votimit me 443 vota nga 854. Ai bëri betimin më 11 maj 1962.[3][1]
Presidenca e tij u zhvillua në një fazë delikate të jetës politike italiane, të karakterizuar nga ndryshime të rëndësishme në sistemin politik dhe nga debate të forta mbi rolin e institucioneve. Gjatë mandatit të tij ai mbajti një profil të fortë institucional dhe të lidhur me funksionin garantues të kreut të shtetit.[2][5]
Më 7 gusht 1964 u godit nga një sëmundje e rëndë. Pasi u konstatua pengesa e përkohshme për ushtrimin e funksioneve presidenciale, nga 10 gushti 1964 u vendos zëvendësimi i tij nga presidenti i Senatit Cesare Merzagora, i cili vazhdoi deri në fund të atij viti. Segni dha dorëheqjen nga posti i presidentit më 6 dhjetor 1964.[1][2]
Senator i përjetshëm
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Pas dorëheqjes nga presidenca, Segni u bë senator i përjetshëm nga e drejta si ish-president i Republikës. Hyrja e tij në Senat si senator i përjetshëm daton më 6 dhjetor 1964.[7]
Jeta personale
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Segni ishte i martuar me Laura Carta Caprino dhe pati katër fëmijë.[1]
Nderime dhe veprimtaria shkencore
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Segni ishte autor i shumë botimeve juridike dhe u dallua sidomos në fushën e së drejtës procedurale civile. Ai ishte gjithashtu anëtar i Accademia dei Lincei.[1][5]
Në vitin 1964 iu dha Çmimi Carlo Magno për veprimtarinë e zhvilluar në favor të unitetit evropian.[1]
Vdekja
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Lidhje të jashtme
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Referime
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 "Biografia del Presidente Antonio Segni". I Presidenti della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 4 5 "Antonio Segni". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 "Elezione del Presidente Antonio Segni". I Presidenti della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 4 "Antonio Segni". Portale storico della Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 4 5 6 "Ségni, Antonio". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- ↑ "Scheda di attività di Antonio SEGNI - I Legislatura". Senato della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 "Scheda di attività di Antonio SEGNI - VI Legislatura". Senato della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
.svg){kind=small}
