Bukuroshja e Durrësit

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Bukuroshja e Durrësit është një mozaik i gjysmës së dytë të shekullit IV para erës sonë, i zbuluar në Durrës, në vitin 1916 nga arkeologu austriak Camillo Praschniker.

Përshkrimi[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Eshtë mozaiku më i vjetër i zbuluar në Shqipëri deri më sot. Ka permasat 5.1 X 3m dhe është realizuar me gurë zalli shumëngjyrësh. Ne qendër është koka e zmadhuar e një gruaje, të cilën e rrethojnë bisqe me lule zambaku, lule këmbane e rozeta, që mbushin njëkohësisht gjithë sipërfaqen eliptike të mozaikut. Të gjitha janë vizatuar me gurë ngjyrash të ndryshme kurse sfondi është i zi.[1] Motive zbukurimi të ngjashme me këtë mozaik, kanë mozaikët bashkëkohës të Pelas (Maqedoni e Lashtë).[2] Sot ai është ekspozuar në një nga sallat e Muzeut Historik Kombëtar.

Burimet dhe referencat[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

  1. ^ Hoti, Afrim (2003). DURRËSI, Epidamni-Dyrrahu. Cetis Tirana. f. 81.  9992780134.
  2. ^ Fjalori Enciklopedik Shqiptar, Akademia e Shkencave - Tiranë, 1984 (MOZAIKU I DURRËSIT ME PORTRETIN E NJE GRUAJE, page 726)