Giovanni Gronchi
Giovanni Gronchi | |
|---|---|
.jpg) Gronchi në vitet 1955 | |
| President i Italisë | |
| Në detyrë 11 maj 1955 – 11 maj 1962 | |
| Paraprirë nga | Luigi Einaudi |
| Pasuar nga | Antonio Segni |
| Senator i përjetshëm nga e drejta | |
| Në detyrë 11 maj 1962 – 17 tetor 1978 | |
| President i Dhomës së Deputetëve | |
| Në detyrë 8 maj 1948 – 29 prill 1955 | |
| Të dhëna vetjake | |
| U lind më | 10 shtator 1887 Pontedera, Mbretëria e Italisë |
| Vdiq më | 17 tetor 1978 (91 vjeç) Roma, Itali |
| Partia politike | Partia Popullore Italiane Democrazia Cristiana |
| Bashkëshortja/et | Carla Bissatini |
| Fëmijët | 2 |
| Shkollimi | Scuola Normale Superiore di Pisa |
| Profesioni | politikan, pedagog, sindikalist |
| Nënshkrimi |  |
| Faqja në rrjet | presidenti |
Giovanni Gronchi (10 shtator 1887 – 17 tetor 1978) ishte politikan, pedagog dhe sindikalist italian. Ai shërbeu si President i Italisë nga 11 maji 1955 deri më 11 maj 1962.[1][2] Më 29 prill 1955 u zgjodh presidenti i tretë i Republikës Italiane në raundin e katërt me 658 vota nga 833, ndërsa bëri betimin më 11 maj 1955.[3]
Jeta dhe formimi
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Gronchi lindi në Pontedera, në provincën e Pisa-s, më 10 shtator 1887. Ai u diplomua në letërsi në Scuola Normale Superiore di Pisa dhe nga viti 1911 deri më 1915 dha mësim letërsi dhe filozofi në shkolla të mesme në qytete të ndryshme italiane.[1][2]
Gjatë Luftës së Parë Botërore mori pjesë si vullnetar dhe u dekorua për shërbimin ushtarak.[4][5]
Fillimet politike
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Që në rininë e tij Gronchi u lidh me mjediset e katolicizmit social dhe me lëvizjen e frymëzuar nga Romolo Murri. Në vitin 1919 ai ishte ndër themeluesit e Partisë Popullore Italiane.[1][4]
Ai u zgjodh deputet dhe mori drejtimin e Konfederatës së Punëtorëve të Krishterë. Në vitin 1922 u emërua nënsekretar për Industrinë dhe Tregtinë në qeverinë e parë të Mussolini-t, por në vitin 1923 dha dorëheqjen dhe kaloi në opozitë. Pas krizës së Aventino-s dhe për shkak të veprimtarisë së tij opozitare, në vitin 1926 humbi mandatin parlamentar.[4][5]
Kthimi në jetën politike
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Pas rënies së regjimit fashist, Gronchi u kthye në jetën politike aktive dhe ishte ndër figurat që morën pjesë në rindërtimin e Democrazisë Kristiane. Ai përfaqësoi partinë në Komitetin e Çlirimit Kombëtar dhe më pas u bë anëtar i Consulta Nazionale.[2][5]
Në vitin 1946 u zgjodh në Asamblenë Kushtetuese, ndërsa më pas ishte deputet në legjislaturat e para të Republikës Italiane.[6][7]
President i Dhomës së Deputetëve
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Më 8 maj 1948 Gronchi u zgjodh presidenti i parë i Dhomës së Deputetëve të Italisë republikane me 314 vota nga 516 votues. Ai mbajti këtë detyrë gjatë legjislaturës së parë dhe të dytë, deri në zgjedhjen e tij si president i Republikës në vitin 1955.[8][6]
President i Italisë
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Më 29 prill 1955 Gronchi u zgjodh President i Republikës Italiane në raundin e katërt të votimit me 658 vota nga 833.[3] Ai qëndroi në detyrë deri më 11 maj 1962.[1][2]
Presidenca e tij u karakterizua nga një interpretim aktiv i rolit të kreut të shtetit, si në jetën politike të brendshme ashtu edhe në marrëdhëniet ndërkombëtare. Gjatë mandatit të tij u shfaq me forcë ideja e zgjerimit të bazës politike të qeverisjes dhe e një hapjeje më të gjerë të sistemit politik italian.[2][4]
Në politikën e jashtme, presidenca e Gronchi-t u dallua edhe për një interes të veçantë ndaj marrëdhënieve ndërkombëtare të Italisë dhe për disa vizita të rëndësishme jashtë vendit, përfshirë udhëtimin në Bashkimin Sovjetik në vitin 1960.[2]
Marrëdhëniet me Shqipërinë
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Lidhjet e dokumentuara të Gronchi-t me Shqipërinë gjatë presidencës së tij lidhen kryesisht me veprimtarinë diplomatike të Quirinale-s. Më 22 tetor 1958 ai priti ministrin e ri të Shqipërisë, Koço Prifti, për paraqitjen e letrave kredenciale.[9] Më 15 dhjetor 1961 ai priti edhe ministrin e ri shqiptarë Jordan Pani për të njëjtin akt diplomatik.[10]
Senator i përjetshëm
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Pas përfundimit të mandatit presidencial, më 11 maj 1962, Gronchi u bë senator i përjetshëm nga e drejta si ish-president i Republikës.[7]
Jeta personale dhe vdekja
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Gronchi ishte i martuar me Carla Bissatini dhe pati dy fëmijë.[1] Ai vdiq në Romë më 17 tetor 1978.[1][7]
Lidhje të jashtme
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Referime
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]- 1 2 3 4 5 6 "Biografia del Presidente Giovanni Gronchi". I Presidenti della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 4 5 6 "Giovanni Gronchi". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 "L'elezione del Presidente Giovanni Gronchi". I Presidenti della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 4 "Grónchi, Giovanni". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 "GRONCHI, Giovanni". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 "Giovanni Gronchi". Portale storico della Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- 1 2 3 "Sen. Giovanni GRONCHI". Senato della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- ↑ "I Legislatura della Repubblica italiana / Giovanni Gronchi". Portale storico della Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- ↑ "Il Diario storico - 22 ottobre 1958". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
- ↑ "Il Diario storico - 15 dicembre 1961". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.