Kampi i Valiasit

"Kampi i Internimit i Valiasit" apo Kampi i Valiasit ka qenë një strukturë internimi në përngjasim me kolkozet sovjetike në fshatin Valias në afërsi të Tiranës. I krijuar fillimisht si kamp burgosjeje për ushtarët nazistë të kapur rob gjatë luftës, pas vitit 1945 u kthye në kamp internimi për armiq të regjimit, disidentë politikë dhe familjarë të tyre.

Historiku

Kampi u ngrit fillimisht në vitin 1945, si pjesë e rrjetit të kampeve ku u vendosën robërit gjermanë të luftës. Më pas, aty u internuan edhe familjarët e të arratisurve dhe të dënuarve politikë kryesisht gra dhe fëmijë.

Kampi u ndërtua pranë një kompleksi të madh industrial dhe minierës së qymyrgurit.

Në vitin 1950 ky kamp numëronte rreth 800 të internuar, prej të cilëve një në dy ishte fëmijë, ose foshnjë.

Ky kamp funksionoi deri në vitin 1952, kur të internuarit u transferuan për të vuajtur dënimin në kampe të tjera të punës së detyruar.

Internimi

Shumë prej të dërguarve në Kampin e Valiasit nuk kishin kryer asnjë vepër penale. Shumë prej të internuarve ishin persona me biografi apo prejardhje “të keqe”, ndërsa të tjerë u dënuan sepse kishin qenë pjesëtarë të një familjeje të pasur para luftës. Mjaftonte të kishe të afërm jashtë shtetit apo të shprehje mendime ndryshe nga vijat e partisë për tu internuar.

Kushtet në kamp

Megjithëse fëmijët e internuar në kamp kapnin numrin e një shkolle, nuk patën mundësi të shkollohen plotësisht. Shkollimi ishte i kufizuar dhe i indoktrinuar.

Kushtet e jetesës dhe higjienës në kamp ishin shumë të vështira. Jetesa e të internuarve ishte në kufijtë e mbijetesës. Dëshmitarët që kanë vuajtur dënimin në kamp tregojnë se jetonin në kasolle balte.

Të burgosurit punonin në minierën e qymyrgurit, shpesh pa masat minimale të sigurisë, dhe në kushte skllavëruese. Fëmijët rriteshin brenda kampit, në mjedise të izoluara dhe të kontrolluara.