Shko te përmbajtja

Miniatura e lashtë

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Ciklopët duke punuar, ilustrim i Eneidës, rr. 400. dorëshkrimi i Vatican Verigilius me Eneidën dhe Gjeorgiket

Miniatura e lashtë merrej me dekorimin e dorëshkrimeve gjatë periudhës së lashtë, përkuese me Qytetërimin e e Lashtë Grek dhe Romak. E aplikuar fillimisht mbi dorëshkrimet prej papirusi, këto dekorime zbukuronin progresivisht dorëshkrimet mbi pergamena (kodikët) që do të sendërtoheshin gjatë shekullit të I. Nga këta dorëshkrime ruhen vetëm pak shembuj të rrallë të kësaj periudhe dhe nuk japin një ide shteruese mbi larminë e prodhimtarisë së kësaj periudhe. Punishte të rëndësishme në Antikitetin e Vonë, gjendeshin veçanërisht në Siri dhe Itali.

Dekorimi i papirusëve

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Dekorimi i veprave në dorëshkrim është më i hershëm sesa krijimi i kodikëve mbi pergamenë: rrotullat e papirusit, të lindura në Egjipt dhe të përhapura përgjatë pellgut mesdhetar që nga Pushtimet e Aleksandrit, tashmë përfshinin ilustrime. Ilustirmet më të vjetra të të mbijetuara janë rrotullat egjiptiane prej papirusi të Librit të të Vdekurve, të cilat përdoreshin për ta ndarë tekstin në kolona pas zhvillimit të shkrimit hieratik. Rrotulla të tilla vec[anërisht të shumta janë ato të të vdekurve që i përkasin Mbretërisë së Re (Rreth viteve 1550-1080 p.e.s.).[1] Rrotullat e pikturuara, megjithatë nuk llogariten saktësisht si libra të iluminuar në kuptimin e ngushtë.[2]

Papirusi i Romancës, dorëshkrim grek i shek. II, Bibliothèque nationale de France

Gjatë kohës së Plinit të Vjetrit, për shembull, ekzistonte një prodhimtari e madhe i teksteve të ilustruara që ishte e përhapur gjerësisht përgjatë Perandorisë Romake.[3] Këto shkrime ishin si teksteve letrare ashtu dhe shkenca natyrore, që paraqisnin për shembull herbariume. Shumë pak nga këta papirusë mbijetojnë akoma.[4] Një nga më të vjetrit është fragmenti i një romance greke të paidentifikuar nga shekulli II, i ruajtur në Bibliothèque nationale de France (BNF, Supp. Grec 1294) ose një poemë mbi Heraklesin e shekullit të III e ruajtur po në BNF. Ilustrimi i këtyre rrotullave përbëhet nga skena të vogla të përpikta të lidhura bashkë për të inkurajuar leximin e pjesës tjetër të tekstit. Megjithatë, dorëshkrimet prej papirusi nuk lejojnë shtresa të trasha boje ose të paraqesin shumë detaje.[5]

Kalimi te librat e iluminuar të mirëfilltë do të ndodhte gjatë shekujve të II dhe të IV, me zëvendësimin e papirusit, i cili nuk ishte shumë rezistent, me pergamenën më të duruese.

Kodikët e parë të iluminuar

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Portreti i Virgjilit te Vergilius Romanus, shekulli V

Shfaqja në shekullin e I të kodikut, shkrimi me format libri me faqe që shfletohen, të bërë prej pergamene, konsituonin sipas disa specialistëve, një revolucion në mënyrë të ngjashme me shpikjen e shtypshkronjës. Miniatura e lashtë pastaj u bë Epoka e parë e Artë e librave të iluminuar. Ndërsa disa kodikë shkruheshin në papirus, siç është fragmenti i karrocierit, mjeti i pergamenës bëri të mundur përdorimin më të arrirë të teknikave të pikturës dhe do të frymëzoheshin nga modelet e arteve të tjera, si mozaikët, piktura mbi dru apo piktura murale (afresket), deri në arritjen e rangut të një arti madhor në shekullin e IV. Iluminimet mund të përdornin ilustrime autonome të tekstit, në formën e miniaturave, të dekoruara me shtresa të shumta ngjyrimi. Me shfaqjen e Krishtërimit, do të dilnin dorëshkrimet e para biblike, gjatë shekullit të IV, më shpesh duke përdorur teknikat e dorëshkrimeve profane pa i ndryshuar tërësisht ata.[6]

Skenë nga dorëshkrimi i Iliadës Ambrosiane, shekulli V

Një temë e rëndësishme e dorëshkrimeve të iluminuara të vona romake ishte imazhi i sundimtarit. Në miniaturën romake, imazhi do të bëhej gjithmonë e më i pavarur nga teksti nga kornizat dekorative, por detyra e teksteve të iluminuara mbetej. Stilistikisht, miniaturat orientoheshin fortësisht nga pikturat murale. Ngjyrat vendoseshin mbi zona të mëdha pa i përzier ato bashkë. Miniatorët zakonisht përdornin shtampa, të cilat çuan në zhvillimin e formave të standardizuara.

Para se të shuhej, të paktën në territorin e Perandorisë Perëndimore Romake, në fund të lashtësisë, ose të kalonte në Artin e Hershëm Mesjetar, trashëgimia e lashtë me shumë gjasa u ruajt në scriptioria-t e manastireve të Italisë Veriore.[7]

7 mjekë dhe botanistë të botës klasike: Kironi, Makaoni, Herakliti, Sekstius Nigeri, Pamfilosi, Ksenokrati; De materia medica, dorëshkrim i Pedanius Dioskoridesit

Perandorinë Lindore Romake, nga ana tjetër, miniatura e Antikitetit të Vonë do të vijonte drejtpërdrejtë në Artin e Hershëm Bizantin. Në shekullin e VI, Zanafilla prej Pambuku, e ilustruar pasurisht, e ruajtur vetëm pjesërisht, me gjasa e krijuar në Bibliotekën e famshme të Aleksandrisë. Me gjasa në Kostandinopojë, në fund të shekullit të V do të sendërtohej Iliada Ambrosiana, në fillim të shekullit të VI Dioskuridi Vjenez, Zanafilla Vjeneze dhe dy kodikë të purpurtë dhe Fragmenti Sinopens.

Larmia e burimeve të frymëzimit

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Zanafilla e Vjenës, fundi i shek. të V, fill. i shek. të VI

Dorëshkrimet e iluminuara më të lashta mund të krahasohen lehtësisht me arte të tjera të periudhës. Kështu, një nga më të lashtit që njihet është, por që ruhen vetë kopje të shekullit të XVII, të nxjera nga ana tjetër nga një kopje karolinge, është Kronografia e vitit 354, që daton nga shekulli IV. Një nga miniaturat, që paraqet perandorin Konstanci II, është frymëzuar nga pjata argjendi bashkëkohëse. Miniaturat që paraqesin personifikime të metropoleve. janë të ngjashme me motive të afreskeve. Në fund, punët e muajve gjenden shpesh në mozaikë të Perandorisë së Vonë.[8]

Llojet e teksteve të iluminuara

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Të gjitha llojet e teksteve iluminoheshin në fundin e lashtësisë: ashtu si tekstet shkencore, letrare, praktike apo fetare.[9]

Portreti i autorit me figurën alegorike të Epinioa-s (fuqia e mendimit), De materia medica, Pedanius Dioskuridesi, rr. 512
  • herbariumët apo traktatet e shkencave natyrore, me paraqitje shumë të arrira dhe realiste të bimëve dhe kafshëve, si në Dioskoridesin e Vjenës.[9]
  • Poemat epike si Iliada, që haset në Iliadën Ambrosiane apo me EneidënVergilius Vaticanus ose Vergilius Romanus: larmia e madhe e ikonografisë dhe motiveve tregojnë një traditë të madhe dhe të gjerë tashmë në iluminimet e këtij lloji në tekstet letrare të shekullit të V.[9]
  • Asnjë dorëshkrim dramash nuk ka mbijetuar e plotë deri në kohën e tanishme, por dorëshkrimi karoling i komedive të Terencit (Cod. IVA. Lat. 3868) jep një ide mjaft të përpiktë të formës që duhet të adoptonin në dorëshkrimet e lashta: sipas traditës së portretit të autorit, një miniaturë paraqet maskat e aktorëve në një mënyrë mjaft të përpiktë, pas ilustimeve të skenave të veçanta të shpërndara përgjatë tekstit pa u ndarë nga ai, si papirusët e lashtë. Kjo paraqitje haset si në dramat latine ashtu dhe te autorët grekë si Euripidi ose Menandrosi.[9]
  • Tekstet e para të krishtera rimarin motivet, teknikat dhe stilin e librave klasikë. Dorëshkrimet biblike me miniatura mjaft të ngjashme me atë që hasen në ciklet homerike të Iliadës dhe të Odisesë, si në rastin e dorëshkrimit të Italas së Kuedlinburgut apo të Zanafillës prej Pambuku.[10]

Citimet fundfaqëshe

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
  1. Černý, Jaroslav (1952). Paper and Books in Ancient Egypt: An Inaugural Lecture Delivered at University College London (në anglisht). H. K. Lewis & Co.
  2. Albert Boeckler; Alfred Schmid (1952). "Die Buchmalerei". përmbledhur nga Georg Ley (red.). Handbuch der Bibliothekswissenschaft (në gjermanisht). Visbaden: Harrassowitz. fq. 252.
  3. Thompson, Edward Maunde (1912). An Introduction to Greek and Latin Palaeography (në anglisht). Oksford: Claredon Press.
  4. Diringer, David (1982). The Book Before Printing: Ancient, Medieval and Oriental (në anglisht). Dover Publications. ISBN 0-486-24243-9.
  5. Kurt Weitzmann (1977). Manuscrits gréco-romains et paléochrétiens (në frëngjisht). Paris: Chêne. fq. 9–10. ISBN 2-85108-117-9.
  6. Kurt Weitzmann (1977). Manuscrits gréco-romains et paléochrétiens (në frëngjisht). Paris: Chêne. fq. 10. ISBN 2-85108-117-9.
  7. Diringer, David (1982). The Book Before Printing: Ancient, Medieval and Oriental (në anglisht). Dover Publications. ISBN 0-486-24243-9.
  8. Kurt Weitzmann (1977). Mauscrits gréco-romains et paléochrétiens (në frëngjisht). Paris: Chêne. fq. 11. ISBN 2-85108-117-9.
  9. 1 2 3 4 Kurt Weitzmann (1977). Manuscrits gréco-romains et paléochrétiens (në frëngjisht). Paris: Chêne. fq. 13. ISBN 2-85108-117-9.
  10. Kurt Weitzmann (1977). Manuscrits gréco-romains et paléochretiens (në frëngjisht). Paris: Chêne. fq. 13–14. ISBN 2-85108-117-9.