Ngacmimi provokues

"Tallja me tymin nga një pipë" nga Thomas Rowlandson, 1823.

Një ngacmim provokues apo ngacmim keqdashës është një britmë beteje, vërejtje sarkaztike, gjest ose fyerje që synon të demoralizojë ose armiqësojë personin. Tallja mund të ekzistojë si një formë e konkurrencës shoqërore për të fituar kontrollin e kapitalit kulturor të objektivit (domethënë, statusit). Në teorinë sociologjike, kontrolli i tre kapitaleve shoqërore përdoret për të prodhuar një avantazh në hierarkinë shoqërore, për të imponuar pozicionin e dikujt në lidhje me të tjerët. Kjo mund të përdoret gjithashtu si një taktikë për të përfituar nga reagimi iracional i kundërshtarit të tyre. Tallja kryhet duke i inkurajuar drejtpërdrejt ose tërthorazi të tjerët të tallnin objektivin. Objektivi mund të japë një përgjigje në natyrë për të ruajtur statusin, si në fjalët luftarake dhe bisedat e pahijshme.

Talljet janë gjithashtu një zhanër i folklorit sipas "Ritet Poetike të Bisedës", nga John H. McDowell, botuar në Journal of Folklore Research.

Praktika e talljes ka një kontekst të pasur historik, që daton që nga kohërat e lashta. Në luftën mesjetare, për shembull, tallja ishte një taktikë e zakonshme psikologjike e përdorur për të provokuar armiqtë ose për të minuar moralin e tyre. Një shembull i dukshëm i kësaj mund të gjendet në rrëfimin e Betejës së Agincourt (1415) gjatë Luftës Njëqindvjeçare. Përpara betejës, forcat angleze dhe franceze u përballën me njëra-tjetrën, duke shkëmbyer tallje të destinuara për të provokuar një sulm. Siç është regjistruar nga rrëfimet e dëshmitarëve okularë, të dy ushtritë u angazhuan në një përleshje verbale, me secilën palë që përpiqej ta nxiste tjetrën të bënte hapin e parë. Kjo luftë psikologjike ishte një pjesë integrale e strategjisë së betejës, duke demonstruar se si tallja është përdorur prej kohësh si një mjet në konflikt.

Shiko edhe

• Ngacmimi
• Tallja