Përdoruesja:Megi Saliaj
“NJE REALITET NDRYSHE”
(Bazuar mbi nje histori te vertete)
Autori/a:Megi Saliaj
-Jeta nuk eshte ashtu si e mendoja une, ajo ishte shume ndryshe. Ndoshtja jam e vetmja ndoshta jo, por jeta ime ishte shume ndyshe nga te tjeret, nuk ishte jete normale. Gjithcka filloi dy dite pas lindjes time. Babai im nisi alkoolin dhe duhanin. Melcia ime u be si melcia e nje duhan-piresi. Jam rriur e vetme pa askend. Jeta ime u be shume e veshtire ne castin kur mora vesh se isha semure me kancer. Askush nuk mu afronte dhe ne vendosem te transeroheshim. Ishte po e njejta gjendje derisa mbi koken time u shfaq nje hije. Ishte nje vajze kujtova se kishte ardhur per te me tallur por jo, ajo u be shoqja ime e vetme. Ishte e vetmja qe me ngushellonte. Ishte nje shoqe e mire. Askush nuk me donte si ajo. Te flasesh per jeten time, e veshtire. Gjithmone sapo hyj ne shtepi, babain duke ushtruar dhune mbi mamane time. Kete here kapa telefonin por babai me kapi dhe filloi te me gjuante. Ne ate cast mamja ime bertiti me nje ze te ngasheryer:
-“Mos ajo ka kancer.”
Ne ate cast babai im ndaloi se me gjuaturi dhe filloi ti thoshte se nga cila ide e saj e cmendur e kishte shpikur kete.
-“Ti ia bere kete”- bertet mamaja
-“Nuk te vjen turp qe ma thua kete”- vazhdon babai.
-“Po”- mamaja vazhdon.
Nje heshtje zuri shtepine. Hera e pare qe e shoh shtepine kaq te qete. Por babai po I njejti avaz. Filloi te pinte pa ndalim dhe ne ate moment I ra te fiket. Morem ambulancen. Isha e shokuar. Doktori I vrejtur doli nga salla e opeacionit. E dija se dicka e keqe kishte ndodhur. Aty na dhane lajmin qe babai im kishte vdekur. Aty qava shume edhe pse nuk e doja shpirti me beri qe te qaja per te. Shkova ne shtepi dhe shoqia ime kishte dale duke me pritur. U perpoqa te qeshja por sa iu afrova fillova te qaja ne krahet e nje shoqeje te vertete. U habita kur pashe qe ajo nxorri vetem nje pike loti nga syri I saj dhe I thashe:
-“Po ti qenke shume e qete”
Ne ate moment ajo ktheu:
-“Jam shume optimiste por me beso po te mos isha kjo qe jam ta dije qe do isha duke qare”.
Ajo ishte shume optimiste dhe te them te drejten nuk mund te isha si ajo. Mamaja ime po shtrengonte for kostumin e babait dhe duke qare me tha:
-“Babai yt dhe burri im ska vdekur,ai gjendet ne zemrat tona”
U habita nga fjalet e saj, dhe fillova te qaja. Papritur syte mu erresuan, dhe rashe pertoke. Kur u zgjova e pashe veten ne spital. Mamaja po me rrinte mbi koke duke qare. Dukej sikur do te me thoshte:
“Mbaje veten mos me le vetem, je e vetmja shprese qe kam”
-Por une s’mund ta mbaja veten. Mbyllja syte dhe shihja mamne time duke qare para varrit tim. Paritur shoh shoqen time duke qare per here te pare. I thashe qe ishte me optimiste si dikur. Ajo qeshi dhe me zerin e ngasheryer me tha:
“Ti je shoqja ime, si mund une te mos qaj per ty?!”
Aty dhe une fillova te qaja. Por rrahjet e zemres time filluan te shpejtoheshin dhe pashe mamin dhe qesha:
-“Mama me ne mund mend te iki me babin dore per dore ne parajse, besoj se Zoti e ka falur!”
Aty dhe un mora te njejten kthese si babai im. Nuk e di se si do jetoje mami por u gabova kurr thashe se do ikja ne parajse, thjesht u kalba ne ate varr te qelbur dhe doja te isha duke u perqafuar me shoqen time ne fakt emir I saj ishte Ana. Kjo eshte jeta doja s’doja une nuk ishte perfekte por jeta ngelet jete…