Psikologjia e turmës

Psikologjia e turmës e përcjellë nga sjellja dhe pjesëmarrja kolektive

Psikologjia e turmës është një nënfushë e psikologjisë shoqërore e cila shqyrton se si psikologjia e një grupi njerëzish ndryshon nga psikologjia e çdo personi brenda grupit. Studimi i psikologjisë së turmës shqyrton veprimet dhe proceset e mendimit si të anëtarëve individualë të turmës ashtu edhe të turmës si një entitet shoqëror kolektiv. Sjellja e një turme ndikohet shumë nga deindividimi (shihet si humbja e përgjegjësisë së një personi) dhe nga përshtypja e personit për universalitetin e sjelljes, të cilat kushte rriten në madhësi me madhësinë e turmës. Teoricienët e shquar në psikologjinë e turmës përfshijnë Gustave Le Bon (1841-1931), Gabriel Tarde (1843-1904) dhe Sigmund Freud (1856-1939). Shumë nga këto teori sot testohen ose përdoren për të simuluar sjelljet e turmës në situata normale ose emergjente. Një nga fokuset kryesore në këto punime simuluese synon të parandalojë shtypjen e turmës dhe rrëmujën.

Origjina

Sipas teorisë së biologjisë së kriminologjisë ku sugjerohet se kriminaliteti trashëgohet dhe se dikush “i lindur kriminel” mund të identifikohet nga pamja e jashtme. Enriko Ferri shprehet se krimi si një degjenerim më i thellë sesa çmenduria, pasi tek shumica e personave të çmendur ndjenja primitive morale mbijeton edhe pas shkatërrimit të inteligjencës së tyre. Në të njëjtën linjë ishin edhe vërejtjet e Benedickt, Sergi dhe Marro.

Si kundërpërgjigje nga francezët, të cilët përfaqësuan një teori mjedisore të psikologjisë njerëzore, M. Anguilli vuri në dukje rëndësinë e ndikimit të mjedisit shoqëror mbi krimin. Profesori Alexandre Lacassagne mendonte se teoritë atavistike dhe degjenerative, siç mbaheshin nga shkolla italiane, ishin ekzagjerime dhe interpretime të rreme të fakteve dhe se faktori i rëndësishëm ishte mjedisi shoqëror.

Shiko edhe

• Psikologjia