Republika Popullore e Shqipërisë

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Republika Popullore e Shqipërisë
Shqipëri

1946–1992
Flamuri Stema
Motoja
"Proletarë të të gjitha vendeve, bashkohuni!"
Himni
Himni i Flamurit
Kryeqyteti Tirana
Gjuhë Shqipja
Qeveria Hoxhaizmi, Lenninismi, Shtet Socialist
Secretare e parë
 -  1946-1985 Enver Hoxha
 -  1985-1991 Ramiz Alia
Kryeminister
 -  1946-1954 Enver Hoxha
 -  1954-1981 Mehmet Shehu
 -  1982-1991 Adil Çarçani
Legjislatura Kuvendi i Shqipërisë
Periudha historike Lufta e ftohtë
 -  Themeluar 1946
 -  Zgjedhjet parlamentare në Shqipëri, 1992 1992
Sipërfaqja
 -  1989 28.748 km² (11.100 sq mi)
Popullsia
 -  1945 est. 1,122,044 
 -  1989 est. 3,512,317 
Valuta Leku Shqiptar
Kujdes: Vlera për parametrin "emri_dhanore"|- style="font-size: 85%;" Kujdes: Vlera e specifikuar për "kontinenti"

Republika Popullore e Shqipërisë ishte emërtimi zyrtar i shtetit në Shqipëri nga 1946 deri në 1976. Kushtetuta e 1976-s e ndryshoi në Republika Popullore Socialiste e Shqipërisë, i cili ishte emërtimi zyrtar i vendit nga 1976 deri në 1991.

Stema i Shqiperisë prej 1945 - 1992

Pas përfundimit te Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare(LANÇ), ku forcat partizane, të drejtuara nga komunistët me në krye Enver Hoxhën, dolën fituese, Fronti Demokratik, ku ishin të përfshira këto forca, mori në dorë qeverisjen e vendit të sapo çliruar duke vënë disa detyra kryesore që ishin:

1.Eleminimi i kudërshtarëve politikë që mund të rrezikonin pushtetin e frontit, siç ishin përkrahësit e Ballit Kombëtar, Legalistët e Monarkistët [1].

2. Mbajtja e zgjedhjeve për Asamblenë e re Kushtetuese ku do miratohej dhe qeverisja e re bashkë me kushtetutën.

3.Reformat ekonomike, në bujqësi e industri ku kryesisht iu dha rëndësi zhvillimit te industrisë të rëndë dhe ekonomia planifikohej ne bazë të planeve me afat 5 vjecar.

4. Përhapja e propagandës politike socialiste dhe afrimi me shtetet e Europës lindore që formonin bllokun Socialist.[2]

Enver Hoxha në krye të shtetit[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Enver Hoxha (16 tetor 1908 - 11 prill 1985) ishte udhëheqësi komunist i Shqipërisë nga viti 1944 deri në vdekjen e tij në vitin 1985, si Sekretar i Parë i Partisë së Punës së Shqipërisë. Ai ishte kryetar i Frontit Demokratik të Shqipërisë dhe komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura nga viti 1944 Deri në 1985 ku shënojet fundi i jetës së tij. Ai shërbeu si Kryeministër i Shqipërisë, 1944-1954 dhe në kohë të ndryshme ka shërbyer si ministër i jashtëm dhe si ministër i mbrojtjes.

Periudha 40 vjeçare e sundimit të tij, u karakterizua nga eliminimi i opozitës, dënimet e kundërshtarëve të tij politikë me vdekje ose burgime të gjata dhe dëbimet e familjeve të tyre nga shtëpitë ku jetonin dhe internimet e tyre në fshatra të thella, ku kontrolloheshin rreptësisht nga policia dhe Sigurimi i Shtetit (policia sekrete). Gjithashtu, diktatura komuniste, u karakterizua nga metodat staliniste të asgjesimit të bashkëpunëtorëve të tij, që kërcënonin pushtetin e tij personal.

Regjimi i Hoxhës, pas viteve 1970 u karakterizua nga ndjekje strikte e ideologjisë anti-revizioniste Marksiste-Leniniste. Pas ndarjes me Maoistët, gjatë viteve 1976–1978, disa parti Maoiste u deklaruan Hoxhaiste. Në ditët e sotme Konferenca ndërkombëtare e partive dhe organizatave marksiste-leniniste (Hoxhaiste) një fraksion me pak ndjekës, është grupimi më i njohur i këtyre partive.

Vitet e fundit të jetës ishin rënduar për Hoxhën për shkak të diabetit që i ishte diagnostikuar shumë vite më parë, ai pëson një infarkt në zemër në vitin 1972, më pas një tjetër në vitin 1973, këto dy infarkte e rënduan akoma shumë shëndetin e tij. Fillimi i prillit do të shënojë edhe fundin e jetës së tij, pasi i janë paralizuar këmbët edhe goja, pëson një ishemi më 9 prill 1985 vdes më 11 prill 1985.

Në sferën kine[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Si u realizua lidhja me Kinën

ENGLISH

ALBANIAN

Source text[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

5000 / 5000

Translation results[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Shqipëria luajti një rol në konfliktin kino-sovjetik duke tejkaluar shumë ose madhësinë e saj ose rëndësinë e saj në botën komuniste. Në vitin 1958 Shqipëria qëndroi me Kinën në kundërshtimin e Moskës për çështjet e bashkëjetesës paqësore, de-Stalinizimit dhe Jugosllavisë "rruga e veçantë drejt socializmit" përmes decentralizimit të jetës ekonomike. Bashkimi Sovjetik, vendet e tjera të Evropës Lindore dhe Kina të gjitha i ofruan Shqipërisë shuma të mëdha ndihme. Udhëheqësit sovjetikë gjithashtu premtuan të ndërtonin një Pallat të madh Kulture në Tiranë si një simbol të "dashurisë dhe miqësisë" së popullit Sovjetik për shqiptarët. Por, përkundër këtyre gjesteve, Tirana ishte e pakënaqur me politikën ekonomike të Moskës ndaj Shqipërisë. Hoxha dhe Shehu me sa duket vendosën në maj ose qershor 1960 që Shqipëria ishte e siguruar për mbështetjen kineze dhe ata u bënë anash të Kinës kur shpërtheu polemika e mprehtë midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik. Ramiz Alia, në atë kohë kandidat-anëtar i Byrosë Politike dhe këshilltar i Hoxhës për çështje ideologjike, luajti një rol të spikatur në retorikë.

Shqipëria luajti një rol në konfliktin kino-sovjetik duke tejkaluar shumë ose madhësinëe rëndësinë e saj në botën komuniste. Në vitin 1958 Shqipëria qëndroi me Kinën në kundërshtimin e Moskës për çështjet e bashkëjetesës paqësore, de-Stalinizimit dhe Jugosllavisë "rruga e veçantë drejt socializmit" përmes decentralizimit të jetës ekonomike. Bashkimi Sovjetik, vendet e tjera të Evropës Lindore dhe Kina të gjitha i ofruan Shqipërisë shuma të mëdha ndihme. Udhëheqësit sovjetikë gjithashtu premtuan të ndërtonin një Pallat të madh Kulture në Tiranë si një simbol të "dashurisë dhe miqësisë" së popullit Sovjetik për shqiptarët. Por, përkundër këtyre gjesteve, Tirana ishte e pakënaqur me politikën ekonomike të Moskës ndaj Shqipërisë. Hoxha dhe Shehu me sa duket vendosën në maj ose qershor 1960 që Shqipëria ishte e siguruar për mbështetjen kineze dhe ata u bënë anash të Kinës kur shpërtheu polemika e mprehtë midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik. Ramiz Alia, në atë kohë kandidat-anëtar i Byrosë Politike dhe këshilltar i Hoxhës për çështje ideologjike, luajti një rol të spikatur në retorikë.

Ndarja Sino-Sovjetike shpërtheu në qershor 1960 në një kongres të Partisë Rumune të Punëtorëve, në të cilin Hrushovi (kryetar socialist rus në atë periudhë) u përpoq të siguronte dënimin e Pekinit. Delegacioni i Shqipërisë, i vetëm midis delegacioneve evropiane, mbështeste kinezët. Bashkimi Sovjetik u hakmor menjëherë duke organizuar një fushatë për të dëbuar Hoxhën dhe Shehun në verën e vitit 1960. Moska preu premtimet e dërgesave në Shqipëri gjatë një thatësire dhe ambasada Sovjetike në Tiranë nxiti haptas një fraksion pro-Sovjetik në APL të flasë kundër qëndrimit pro-kinez të partisë. Moska gjithashtu me sa duket u përfshi në një komplot brenda APL-së për të zhvendosur Hoxhën dhe Shehun me forcë. Por duke pasur parasysh kontrollin e tyre të rreptë të makinerisë së partisë, ushtrisë dhe policisë sekrete të Shehut, Drejtoria e Sigurimit të Shtetit, të dy udhëheqësit shqiptarë lehtësisht i dhanë kërcënimit. Në fund u gjykuan dhe ekzekutuan pesë udhëheqës shqiptarë pro-sovjetikë. Kina menjëherë filloi të kompensojë anulimin e dërgesave sovjetike të grurit, megjithë mungesën e valutave të huaja dhe vështirësitë e veta ekonomike.

Shqipëria u rreshtua përsëri në krah të Kinës kur filloi një sulm ndaj udhëheqjes së Bashkimit Sovjetik të lëvizjes ndërkombëtare komuniste në konferencën e Moskës në nëntor 1960 të tetëdhjetë e një partive komuniste në botë. Hoxha ndërhyri kundër Hrushovit për inkurajimin e pretendimeve greke për Shqipërinë e Jugut, mbjelljen e përçarjes brenda APL dhe ushtrisë dhe përdorimin e shantazheve ekonomike. "Minjtë sovjetikë ishin në gjendje të hanin ndërsa populli shqiptar po vdiste nga uria", bëri thirrje Hoxha, duke iu referuar dërgesave të grurit sovjetik me vonesë. Udhëheqësit komunistë besnikë ndaj Moskës e përshkruan performancën e Hoxhës si "gangsterisht" dhe "foshnjore" dhe fjalimi shuajti çdo mundësi të një marrëveshjeje midis Moskës dhe Tiranës. Për vitin e ardhshëm, Shqipëria luajti përfaqësues për Kinën. Partitë komuniste pro-sovjetike, ngurrojnë të përballen me Kinën drejtpërdrejt, kritikuan Pekinin duke e akuzuar Shqipërinë. Kina, nga ana e saj, shpesh u jepte rëndësi fulminimeve të shqiptarëve kundër Bashkimit Sovjetik dhe Jugosllavisë, të cilat Tirana i referohej si një "ferr socialist".

Hoxha dhe Shehu vazhduan harangën e tyre kundër Bashkimit Sovjetik dhe Jugosllavisë në Kongresin e Katërt të Partisë APL në Shkurt 1961. Gjatë kongresit, qeveria shqiptare njoftoi skicat e gjera të Planit të Tretë Pesë-vjeçar të vendit (1961-65), i cili shpërndau 54 përqind të të gjitha investimeve në industri, duke refuzuar dëshirën e Hrushovit për ta bërë Shqipërinë kryesisht një prodhues bujqësor. Moska u përgjigj duke anuluar programet e ndihmës dhe linjat e kreditit për Shqipërinë, por kinezët përsëri erdhën në ndihmë.

Pas shkëmbimeve shtesë të mprehta midis delegatëve sovjetikë dhe kinezë mbi Shqipërinë në Kongresin e Partisë Njëzet e Dytë të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik në Tetor 1961, Hrushovi i shau shqiptarët për ekzekutimin e një anëtareje, pro-Sovjetik të Byrosë Politike të partisë shqiptare dhe Sovjetikut Bashkimi më në fund prishi marrëdhëniet diplomatike me Shqipërinë në Dhjetor. Moska më pas tërhoqi të gjithë këshilltarët dhe teknikët ekonomikë Sovjetikë nga vendi, duke përfshirë ata që punonin në Pallatin e Kulturës dhe ndaloi dërgesat e furnizimeve dhe pjesëve të këmbimit për pajisjet që ishin tashmë në vend në Shqipëri. Përveç kësaj, Bashkimi Sovjetik vazhdoi të shkatërronte instalimet e tij detare në ishullin Sazan, një proces që kishte filluar edhe para prishjes së marrëdhënieve.

Kina kompensoi përsëri Shqipërinë për humbjen e mbështetjes ekonomike Sovjetike, duke furnizuar rreth 90 përqind të pjesëve, ushqimeve dhe mallrave të tjerë që Bashkimi Sovjetik kishte premtuar. Pekini u dha hua shqiptarëve para me kushte më të favorshme se Moska dhe, ndryshe nga këshilltarët sovjetikë, teknikët kinezë fituan të njëjtën pagë të ulët si punëtorët shqiptarë dhe jetonin në shtëpi të ngjashme. Kina gjithashtu paraqiti Shqipërinë me një stacion të fuqishëm transmetimi radio nga i cili Tirana këndoi lavdërimet e Stalinit, Hoxhës dhe Mao Ce Dun për dekada.


Shqipëria Përmbajtja Shqipëria luajti një rol në konfliktin kino-sovjetik duke tejkaluar shumë ose madhësinë e saj ose rëndësinë e saj në botën komuniste. Në vitin 1958 Shqipëria qëndroi me Kinën në kundërshtimin e Moskës për çështjet e bashkëjetesës paqësore, de-Stalinizimit dhe Jugosllavisë "rruga e veçantë drejt socializmit" përmes decentralizimit të jetës ekonomike. Bashkimi Sovjetik, vendet e tjera të Evropës Lindore dhe Kina të gjitha i ofruan Shqipërisë shuma të mëdha ndihme. Udhëheqësit sovjetikë gjithashtu premtuan të ndërtonin një Pallat të madh Kulture në Tiranë si një simbol të "dashurisë dhe miqësisë" së popullit Sovjetik për shqiptarët. Por, përkundër këtyre gjesteve, Tirana ishte e pakënaqur me politikën ekonomike të Moskës ndaj Shqipërisë. Hoxha dhe Shehu me sa duket vendosën në maj ose qershor 1960 që Shqipëria ishte e siguruar për mbështetjen kineze dhe ata u bënë anash të Kinës kur shpërtheu polemika e mprehtë midis Kinës dhe Bashkimit Sovjetik. Ramiz Alia, në atë kohë kandidat-anëtar i Byrosë Politike dhe këshilltar i Hoxhës për çështje ideologjike, luajti një rol të spikatur në retorikë. Ndarja Sino-Sovjetike shpërtheu në qershor 1960 në një kongres të Partisë Rumune të Punëtorëve, në të cilin Hrushovi u përpoq të siguronte dënimin e Pekinit. Delegacioni i Shqipërisë, i vetëm midis

Revolucioni Kulturor dhe Ideologjik[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Nje pulle poste e asaj periudhe

Referimet[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

  1. ^ ^Instituti i studimit të krimeve dhe pasojave të komunizmit: Fjalor enciklopedik i viktimave të terrorit komunist[lidhje e vdekur]
  2. ^ Kushtetuta e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë: miratuar nga Kuvendi Popullor më 28. 12. 1976 [1]