Rritja e gjelbër

Turbinë me erë me punëtorë - Boryspil, Ukrainë.

Rritja e gjelbër është një koncept në teorinë ekonomike dhe hartimin e politikave që përdoret për të përshkruar rrugët e rritjes ekonomike që janë të qëndrueshme nga ana mjedisore. Termi u shpik në vitin 2005 nga koreano-jugori Rae Kwon Chung, drejtor në UNESCAP. Ai bazohet në kuptimin se për sa kohë që rritja ekonomike mbetet një qëllim mbizotërues, kërkohet një shkëputje e rritjes ekonomike nga përdorimi i burimeve dhe ndikimet negative mjedisore. Si e tillë, rritja e gjelbër është e lidhur ngushtë me konceptet e ekonomisë së gjelbër dhe zhvillimit me karbon të ulët ose të qëndrueshëm. Një nxitës kryesor për rritjen e gjelbër është kalimi drejt sistemeve të energjisë së qëndrueshme. Mbështetësit e politikave të rritjes së gjelbër argumentojnë se politikat e gjelbra të zbatuara mirë mund të krijojnë mundësi për punësim në sektorë të tillë si energjia e rinovueshme, bujqësia e gjelbër ose pylltaria e qëndrueshme.

Disa vende dhe organizata ndërkombëtare, të tilla si Organizata për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim (OECD), Banka Botërore dhe Kombet e Bashkuara, kanë zhvilluar strategji mbi rritjen e gjelbër; të tjera, të tilla si Instituti Global i Rritjes së Gjelbër (GGGI), i janë kushtuar posaçërisht kësaj çështjeje. Termi rritje e gjelbër është përdorur për të përshkruar strategjitë kombëtare ose ndërkombëtare, për shembull si pjesë e rimëkëmbjes ekonomike nga recesioni i COVID-19, shpesh i përkufizuar si një rimëkëmbje e gjelbër.

Kritikët e rritjes së gjelbër theksojnë se si qasjet e rritjes së gjelbër nuk marrin plotësisht parasysh ndryshimin themelor të sistemeve ekonomike të nevojshme për të adresuar krizën klimatike, krizën e biodiversitetit dhe degradimet e tjera mjedisore. Kritikët në vend të kësaj tregojnë korniza alternative për ndryshime ekonomike, të tilla si një ekonomi rrethore, ekonomia e gjendjes së qëndrueshme, de-rritja, ekonomia e donutit dhe të tjera.

Shiko edhe

• Rritja ekonomike