Dallime mes rishikimeve të "Fizika bërthamore"

Jump to navigation Jump to search
|year=2006
|isbn=0-470-01999-9
}}</ref> Zbulimi i elektronit nga J. J. Thomson<ref>J.J. Thomson (1897) 'The Electrician'' 39, 104</ref> një vit më vonë ishte një shenjë se atomi ka strukturë të brendshme.
}}</ref> while investigating [[phosphorescence]] in [[uranium]] salts.<ref>{{cite journal
|author=Henri Becquerel
|title =Sur les radiations émises par phosphorescence
|journal=Comptes Rendus
|volume = 122
|pages = 420–421
|year=1896
|url=http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k30780/f422.chemindefer
}}</ref> Zbulimi i elektronit nga J. J. Thomson<ref>J.J. Thomson (1897) 'The Electrician'' 39, 104</ref> një vit më vonë ishte një shenjë se atomi ka strukturë të brendshme.
 
Në vitin pasues, radioaktiviteti u hulumtua intensivisht, kryesisht nga Pierre dhe Maria Kiri dhe nga Ernest Rutherfordi me bashkëpunëtorë. Në fund të shekullit, fizikantët zbuluan tri tipi të rrezatimit nga atomi që u quajtën alfa, beta dhe gama. Eksperimentet nga Otto Han në vitin 1911 dhe nga James Chadwik në vitin 1914 zni;iam se shkatërrimi i spektrit beta ishte më i vazhdueshëm sesa diskret. Kjo do të thotë se elektronet nxirreshin nga atomi me një rang të vazhdueshëm të energjisë, më tepër se sasia diskrete e energjisë që vëzhgohej në shkatërrimet alfa dhe gama. Ky ishte një problem për fizikën bërthamore të asaj kohe, sepse dukej sikur ndikonte në energjinë që nuk konservohej në këeto shkatërrime.

Menyja e lëvizjeve