Teodosi II

Shën

Teodosi II
Shën; Teodosi II
Perandor romak i Lindjes
Nderuar në	Kisha Ortodokse Lindore; Kisha Ortodokse Orientale
Festa	29 korrik

Teodosi II
Teodosi II
Imperator Caesar Flavius Theodosius Augustus; Αὐτοκράτωρ καῖσαρ Φλάβιος Θεοδόσιος αὐγουστος
	Busti i Teodosit të II në Luvër
Perandori romak i Lindjes
Reign	10 janar 402 – 28 korrik 450; (i vjetër nga 1 maji 408)
Predecessor	Arkadi
Successor	Marciani
Perandorët perëndimorë	Honori (402–423) Priscus Attalus (Romë, 409–410) ; Konstandini III (Gali, 409–411) ; Konstanci II (Gali, 409–411) ; Konstanci III (Perëndim, 421); Joannes (423–425); Valentiniani III (425–455)
Born	10 prill 401
Died	28 korrik 450 (49 vjeç)
Burial	Kisha e Apostujve të Shenjtë, Kostandinopojë
Spouse	Aelia Eudocia
Issue	Licinia Eudoxia; Flaccilla; Arkadi (me gjasa);
Dinastia	Teodosiane
Father	Arkadi
Mother	Aelia Eudoxia
Religion	Krishtërimi Nikeas

Teodosi II (Θεοδόσιος, Theodósios; 10 prill 401 - 28 korrik 450), i quajtur zakonisht Theodosi i Ri, ^[4] ishte perandor romak për pjesën më të madhe të jetës së tij, u shpall august si foshnjë, në vitin 402 dhe qeverisi si perandori i vetëm i Lindjes, pas vdekjes së babait të tij Arkadit, në vitin 408. Sundimi i tij u shënua me shpalljen e kodit ligjor Teodosian dhe ndërtimin e Mureve Teodosiane të Kostandinopojës. Ai gjithashtu kryesoi shpërthimin e dy polemikave të mëdha kristologjike, ndaj Nestorianizmit dhe Eutikianizmit.

Jeta e hershme

Teodosi lindi në vitin 401, si djali i vetëm i perandorit Arkad dhe gruas së tij Aelia Eudoxia. Më 10 janar 402, ai u shpall bashkë-sundues august nga babai i tij, duke u bërë kështu personi më i ri që ka e mbajtur ndonjëherë këtë titull në historinë romake.^[5]^[6] Në vitin 408, babai i tij vdiq dhe djali shtatë vjeçar u bë perandor i gjysmës Lindore të Perandorisë Romake.

Sundimi

Sundimi i hershëm

Qeveria në fillim u administrua nga prefekti pretorian Anthemius, nën mbikëqyrjen e të cilit u ndërtuan Muret Teodosiane të Konstandinopojës.

Sipas Theofan Rrëfimtarit dhe Prokopit, të mbreti sasanid, Jazdegerdi I (399-420) u emërua nga Arkadi si mbrojtëse e Teodosit, të cilin Jazdegerdi e trajnoi si fëmijën e tij, duke i dërguar një mësues privat për ta rritur dhe duke paralajmëruar se armiqësia ndaj tij do të merrej si armiqësi me Persinë.^[7] Megjithëse kjo histori supozohet të jetë pa përfundim, Antioku, një eunuk me origjinë perse, u bë mësues dhe ndikues tek Teodosi. Ai u bë gjithashtu praepositus sacri cubiculi më vonë, por Teodosi e shkarkoi atë kur ai arriti moshën e rritur.

Në vitin 414, motra e madhe e Teodosit, Pulcheria, u zotua për virgjëri të përhershme së bashku me motrat e saj. Ajo u shpall augusta dhe veproi si kujdestare e vëllait të saj. Kujdestaria përfundoi kur ai arriti madhorinë e tij, por supozohet se motra e tij vazhdoi të ushtronte një ndikim tek ai deri në martesën e tij. Në qershor 421, Teodosi u martua me Aelia Eudocian, një grua me origjinë athinase.^[8]^[9]^[10]^[11]^[12]

Ata patën një vajzë me emrin Licinia Eudoxia, një tjetër me emrin Flaccilla dhe ndoshta një djalë të quajtur Arkad. Një ndarje përfundimisht ndodhi midis çiftit perandorak rreth vitit 443, me vendosjen e Eudocias në Jeruzalem, ku ajo favorizonte Monofizitizmin monastik.

Në vitin 423, perandori perëndimor, Honori, xhaxhai i Teodosit, vdiq dhe noteriorum primicerius, Joannes u shpall perandor. Motra e Honorit, Galla Placidia dhe djali i saj i vogël Valentiniani, i cili kishte ikur më parë në Kostandinopojë për t’i shpëtuar armiqësisë së Honorit, kërkuan ndihmën e Lindjes, për të kërkuar fronin për Valentinianin dhe pas disa diskutimesh, në vitin 424, Teodosi shpalli luftë kundër Joanesit.

Më 23 tetor të vitit 425, Valentiniani III u instalua si perandor i Perëndimit me ndihmën e magister officiorum Helion, me nënën e tij, që mori një rol me ndikim. Për të forcuar lidhjet midis dy pjesëve të perandorisë, vajza e Teodosit, Licinia Eudoxia u fejua me Valentinianin. Ajo u martua me Valentinianin e III më vonë, në 29 tetor 437, duke u bërë perandoreshë e pjesës perëndimore të Perandorisë.

Teodosi shpesh shihet nga historianët e lashtë dhe ata modernë si të shtyrë vazhdimisht nga motra, gruaja dhe eunukët e tij, veçanërisht Krisafi mes tyre.^[13] Në dekadat e mëvonshme të jetës së tij, Krisafi u ngrit në dinjitet, si një nga të preferuarit e perandorit. Ai favorizoi politikën pro-monofizite, ndikoi në politikën e jashtme ndaj hunëve dhe u mërzot nga Pulcheria, gjenerali Zeno dhe shkrimtarët pro-kalçedonianë.^[14] Sipas Theodor Lektorit, Teodosi ishte aq i pakujdesshëm ndaj rrethit të tij, saqë ai nënshkroi aksidentalisht shënimin e motrës së tij për ta shitur gruan e tij, Eudosian, si skllave.^[15]

Sidoqoftë, disa studiues argumentojnë se në kundërshtim me burimet e lashta armiqësore, Teodosi ishte më i kontrolluar nga qeveria e tij.^[16] Të tjerët mendojnë se qeveria kontrollohej kryesisht nga zyrtarë të rangut të lartë civilë të consistorium dhe jo nga Pulcheria ose Eudosia.^[17] Midis shkrimtarëve antikë dhe mesjetarë, monofizitët kishin një mendim të favorshëm për Teodosin.^[18]

Teodosi ishte një perandor shumë i studiuar, me një prirje të madhe për matematikën, historinë, astronominë dhe shkrimin, prej nga, nga disa historianë të mëvonshëm ka marë nofkën Kaligrafi. Teodosi wshtw pwrshkruar nga Kenneth Holum si "njw njeri me inteligjencw dhe sinqeritet, por pak qwndrueshmwri".^[19]

Historiani Christopher Kelly vwren se refuzimi modern i Teodosit e ka origjinwn nw mospranimin iluminist, dhe argumenton se "mbretwrimi i Teodosit II nuk duhet refuzuar, thjeshtwzuar ose fragmentuar nxitimthi".^[20]

Universiteti dhe Kodi Ligjor

Në vitin 425, Teodosi themeloi Universitetin e Kostandinopojës me 31 lëndë (15 në latinisht dhe 16 në greqisht). Midis lëndëve ishin edhe drejtësia, filozofia, mjekësia, aritmetika, gjeometria, astronomia, muzika dhe retorika.

Në vitin 429, Teodosi caktoi një komision për të mbledhur të gjitha ligjet, që nga mbretërimi i Konstandinit I, dhe për të krijuar një sistem plotësisht të kodifikuar ligjor. Ky plan u la i papërfunduar, por puna e një komisioni të dytë që u mblodh në Konstandinopojë, i caktuar për të mbledhur të gjitha legjislacionet e përgjithshme dhe për t'i sjellë ato deri në datën, përfundoi; koleksioni i tyre u botua si Codex Theodosianus në vitin 438. Kodi ligjor i Teodosit II, duke përmbledhur dekretet e shpallura që nga Kostandini, formoi një bazë për kodin ligjor të perandorit Justinian I, Corpus Juris Civilis, në shekullin vijues.

Luftërat me Hunët, Vandalët dhe Persët

Teodosi mer Mollën Frigjane dhe pyet Eudosian për të. Një skenë nga Kronika e Manasit nga shek. XIV

Situata midis romakëve dhe sasanidëve u përkeqësua në vitin 420, për shkak të persekutimit persian të të krishterëve dhe Perandoria Lindore u shpalli luftë sasanidëve (421–422); lufta përfundoi në një ngërç jo vendimtar, kur romakët u detyruan të pranonin paqen ndërsa hunët kërcënonin Kostandinopojën.^[21] Paqja u rregullua në vitin 422, pa ndryshimin e status quo. Luftërat e mëvonshme të Teodosit ishin përgjithësisht më pak të suksesshme.

Perandoria Lindore u mundua nga sulmet e hunëve. Në fillim të mbretërimit të Teodosit II, romakët përdorën mosmarrëveshjen e brendshme hune, për të kapërcyer pushtimin e Uldinit në Ballkan. Romakët përmirësuan fortifikimet e tyre dhe në vitin 424, ranë dakord të paguanin 350 paund arë, për ti inkurajuar hunët të qëndronin në paqe me romakët. Në vitin 433, me ngritjen e Atilës dhe Bledës, për të unifikuar hunët, pagesa u dyfishua në 700 paund.

Teodosi u angazhua me punët e Perëndimit, pasi instaloi Valentinianin e III si homologun e tij perëndimor. Kur Afrika Romake ra në dorë të vandalëve në vitin 439, të dy perandorët lindor dhe perëndimor, dërguan forca në Siçili, duke synuar të fillonin një sulm ndaj vandalëve në Kartagjenë, por ky projekt dështoi. Duke parë kufijtë pa forca të konsiderueshme, hunët dhe Persia Sasanide sulmuan të dyja dhe forca e ekspeditës u desh të tërhiqeshin. Gjatë vitit 443, dy ushtri romake u mundën dhe u shkatërruan nga hunët. Anatoli negocioi një marrëveshje paqeje; hunët u tërhoqën në këmbim të koncesioneve poshtëruese, duke përfshirë një haraç vjetor prej 2,100 paundësh romakë (rreth 687 kg) arë.^[22]

Në vitin 447, hunët kaluan nëpër Ballkan, duke shkatërruar ndër të tjera qytetin e Serdikës (Sofje moderne) dhe duke arritur Athira (Büyükçekmece) në periferi të Kostandinopojës. Në 449, një përpjekje Romake Lindore për të vrarë Attila dështoi, megjithatë marrëdhëniet midis të dyve nuk u përkeqësuan më tej.

Mosmarrëveshjet teologjike

Theodosius shpesh u përpoq të zgjidhte polemikat doktrinore në lidhje me natyrën e Krishtit. Gjatë një vizite në Siri, Teodosi u takua me murgun Nestor, i cili ishte një predikues i njohur. Në vitin 428, ai e emëroi Nestorin kryepeshkop të Kostandinopojës. Nestori u përfshi shpejtë në mosmarrëveshjet e dy fraksioneve teologjike, të cilat ndryshonin në këndvështrimet e tyre kristologjike. Nestori u përpoq të gjente një rrugë të mesme midis atyre që, duke theksuar faktin se në Krishtin, Zoti kishte lindur si njeri, këmbëngulnin ta thërrisnin Virgjëreshën Mari Theotokos ("lindëse e Zotit") dhe atyre që e refuzuan këtë titull, sepse Zoti, si një qenie e përjetshme, nuk mund të kishte lindur. Nestori sugjeroi titullin Kristotokos ("lindëse e Krishtit") si një kompromis, por ai nuk gjeti pranim nga asnjë fraksion.

Ai u akuzua për ndarjen e natyrës hyjnore dhe njerëzore të Krishtit, duke rezultuar në "dy Krishtë", një herezi më vonë e quajtur Nestorianizëm. Megjithëse fillimisht u mbështet nga perandori, Nestori u kundërshtua me forcë nga kryepeshkopi Kiril i Aleksandrisë dhe përfundimisht humbi mbështetjen e Teodosit. Me kërkesë të Nestorit, i cili u përpoq të justifikonte veten e tij nga akuza e Cirilin për herezi, perandori thirri një këshill, i cili u mblodh në Efes në vitin 431. Secili prej fraksioneve ciriliane dhe nestoriane, mbajti këshillat e tyre në kundërshtim me njëri-tjetrin. Teodosi përfundimisht favorizoi Kirilin. Këshilli afirmoi titullin Theotokos dhe e dënoi Nestorin, i cili u kthye në manastirin e tij në Siri dhe më në fund u internua në një manastir të largët në Egjipt.

Pothuajse njëzet vite më vonë, mosmarrëveshja teologjike shpërtheu përsëri, këtë herë të shkaktuar nga abati kostandinopolit Eutikes, i cili pohoi pikëpamjen monofizite se natyra hyjnore dhe njerëzore e Krishtit ishin një. Eutikesi u dënua nga kryepeshkopi Flavian i Konstandinopojës, por gjeti një mik të fuqishëm në pasardhësin e Kirilit, Dioskuri i Aleksandrisë. Një këshill tjetër u thirr në Efes në vitin 449, më vonë i keqpërdorur si "sinod grabitës" nga Papa Leo I, sepse rezultati i tij u kundërshtua nga Kalçedonianët. Ky këshill rivendosi Eutikesin dhe rrëzoi Flavianin, i cili u keqtrajtua dhe vdiq pak më vonë. Leoni I i Romës dhe shumë peshkopë të tjerë protestuan kundër rezultatit, por perandori e mbështeti atë. Vetëm pas vdekjes së tij në vitin 450, vendimet do të ktheheshin në Këshillin e Kalçedonisë.

Vdekja

Teodosi vdiq më 28 korrik të vitit 450 si rezultat i një aksidenti (ra nga kali). Motra e tij Pulcheria, u martua me Marcianin, një familje nën gjeneralin me ndikim Aspar, duke e bërë atë Perandor. Eunuku Krizaf u ekzekutua pak më vonë nga çifti i ri perandorak.

Ashtu si Konstandini I dhe disa nga pasardhësit e tij, ai u varros në Kishën e Apostujve të Shenjtë, në një sarkofag purpuri që u përshkrua në shekullin e X-të nga Kostandini VII në De Ceremoniis.^[23]

Referime

↑ Rösch 1978, ff. 163–164.
↑ Weitzmann, Kurt (1977). Age of Spirituality: Late Antique and Early Christian Art (në anglisht). Metropolitan Museum of Art. fq. 28–29. ISBN 978-0-87099-179-0.
↑ Lenaghan, J. (2012). "Portrait head of Emperor, Theodosius II (?). Unknown provenance. Fifth century". Last Statues of Antiquity (në anglisht). LSA-453.
↑ Alexander A. Vasiliev (1980). History of the Byzantine Empire, 324–1453, Vol. I. University of Wisconsin Press. fq. 66.
↑ John Robert Marindale; Arnold Hugh Martin Jones; J. Morris (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire (në anglisht). Vëll. 2. A. D. 395–527. Cambridge University Press. fq. 1100. ISBN 0-521-20159-4.
↑ "Theodosius II". Romanempire (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 7 nëntor 2017.
↑ Alireza Shapour Shahbazi, "Byzantine-Iranian relations", Encyclopaedia Iranica, 15 dhjetor 1990.
↑ Duncan, Alistair (1974). The noble heritage: Jerusalem and Christianity, a portrait of the Church of the Resurrection (në anglisht). Longman. fq. 28. ISBN 0-582-78039-X. In 438 the Empress Eudocia, wife of Theodosius II, visited Jerusalem. On her return to Constantinople, after donating towards the building of new churches, she was displaced in court circles by her sister-in-law because of her Greek origin. Only one part of her churches remains.
↑ Morgan, Robin (1996). Sisterhood is global: the international women's movement anthology (në anglisht). Feminist Press. fq. 270. ISBN 1-55861-160-6. Greek women also were visible during the Byzantine period. In 421, Emperor Theodosius II married a pagan Athenian woman, Athenais; after baptism she became Eudocia.
↑ Mahler, Helen A. (1952). Empress of Byzantium (në anglisht). Coward-McCann. fq. 106. OCLC 331435. Athenais, daughter of the Athenian scholar, Leontius. Before the wedding she would receive in holy baptism the name of his mother, the exalted Empress Eudoxia but because of Athenais' Greek origin the name would be pronounced Eudocia.
↑ Cheetham, Nicolas (1981). Mediaeval Greece (në anglisht). Yale University Press. fq. 12. ISBN 0-300-10539-8. Immensely proud of her Hellenic ancestry and culture, Eudocia dominated her…
↑ Cuming, G. J.; Baker, Derek; Ecclesiastical History Society (1972). Popular Belief and Practice: Volume 8 of Studies in church history (në anglisht). CUP Archive. fq. 13. ISBN 0-521-08220-X. Eudocia herself, the daughter of a pagan Athenian philosopher, embraced the new faith in a mood of total acceptance. Very conscious of her Hellenic heritage, as her famous address to the citizens of Antioch showed...
↑ Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 2–6 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.
↑ Lee, A. D. (2013). From Rome to Byzantium AD 363 to 565: The Transformation of Ancient Rome (në anglisht). Edinburgh: Edinburgh University Press. fq. 97–98.
↑ Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 4–5 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.
↑ Elton, Hugh (2009). "Imperial politics at the court of Theodosius II". përmbledhur nga Andrew Cain; Noel Lenski (red.). The Power of Religion in Late Antiquity: The Power of Religion in Late Antiquity (në anglisht). Routledge. fq. 133–142. ISBN 0-7546-6725-1.
↑ Jill Harries (2013). "2. Men Without Women: Theodosius' Consistory and the Business of Government". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 67–89. ISBN 1-107-03858-8.
↑ Watts, Edward (2013). "11. Theodosius II and his legacy in anti-Chalcedonian communal memory". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 269–283. ISBN 1-107-03858-8.
↑ Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 2–6 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.
↑ Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 5–64 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.
↑ G. Greatrex, The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars Part II AD 363-630: A Narrative Sourcebook, Routledge, 2002, fq.36
↑ Bury, J.B., History of the Later Roman Empire vol. 1, Dover, New York, 1958, fq. 271
↑ A. A. Vasiliev (1848). "Imperial Porphyry Sarcophagi in Constantinople" (PDF). Dumbarton Oaks Papers (në anglisht). 4: 1–26. doi:10.2307/1291047. JSTOR 1291047.

Bibliografia

Bury, J. B. (1958). History of the Later Roman Empire (në anglisht). Vëll. 1. Nju Jork: Dover.
Cheetham, Nicolas (1981). Mediaeval Greece (në anglisht). Yale University Press. ISBN 0-300-10539-8.
Cuming, G. J.; Baker, Derek; Ecclesiastical History Society (1972). Popular Belief and Practice: Volume 8 of Studies in church history (në anglisht). CUP Archive. ISBN 0-521-08220-X.
Duncan, Alistair (1974). The noble heritage: Jerusalem and Christianity, a portrait of the Church of the Resurrection (në anglisht). Longman. ISBN 0-582-78039-X.
Elton, Hugh (2009). "Imperial politics at the court of Theodosius II". përmbledhur nga Andrew Cain; Noel Lenski (red.). The Power of Religion in Late Antiquity: The Power of Religion in Late Antiquity (në anglisht). Routledge. fq. 133–142. ISBN 0-7546-6725-1.
G. Greatrex (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (në anglisht). Vëll. Part II. AD 363-630: A Narrative Sourcebook. Routledge.
Jill Harries (2013). "2. Men Without Women: Theodosius' Consistory and the Business of Government". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 67–89. ISBN 1-107-03858-8.
Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 2–64. ISBN 1-107-03858-8.
Lee, A. D. (2013). From Rome to Byzantium AD 363 to 565: The Transformation of Ancient Rome (në anglisht). Edinburgh: Edinburgh University Press. fq. 97–98.
Lenaghan, J. (2012). "Portrait head of Emperor, Theodosius II (?). Unknown provenance. Fifth century". Last Statues of Antiquity (në anglisht). LSA-453.
Mahler, Helen A. (1952). Empress of Byzantium (në anglisht). Coward-McCann. OCLC 331435.
John Robert Marindale; Arnold Hugh Martin Jones; J. Morris (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire (në anglisht). Vëll. 2. A. D. 395–527. Cambridge University Press. ISBN 0-521-20159-4.
Morgan, Robin (1996). Sisterhood is global: the international women's movement anthology (në anglisht). Feminist Press. ISBN 1-55861-160-6.
Alireza Shapour Shahbazi (15 dhjetor 1990). "Byzantine-Iranian relations". Encyclopaedia Iranica (në anglisht).
Watts, Edward (2013). "11. Theodosius II and his legacy in anti-Chalcedonian communal memory". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 269–283. ISBN 1-107-03858-8.
Weitzmann, Kurt (1977). Age of Spirituality: Late Antique and Early Christian Art (në anglisht). Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-0-87099-179-0.
A. A. Vasiliev (1848). "Imperial Porphyry Sarcophagi in Constantinople" (PDF). Dumbarton Oaks Papers (në anglisht). 4: 1–26. doi:10.2307/1291047. JSTOR 1291047.
Alexander A. Vasiliev (1980). History of the Byzantine Empire, 324–1453 (në anglisht). Vëll. 1. University of Wisconsin Press.

Linqe te jashtme

Reign of Theodosius II (kapitulli i Historisë së JB Bury për Perandorinë e Mëvonshme Romake)
Kodi Theodosian: Seksionet në lidhje me kremtimet fetare (anglisht)
George Long, "Codex Theodosianus"
Nathan, Geoffrey, "Theodosius II (408–450 Pas Krishtit)", De Imperatoribus Romanis
Kjo listë e ligjeve romake të shekullit të katërt tregon ligjet e miratuara nga Theodosius II në lidhje me krishterimin.

Titujt udhëheqës
Teodosi II Dinastia Teodosiane I lindur: 10 prill 401 Vdiq: 28 korrik 450
Parardhësi Arkadi	Perandor Romak i Lindjes 408–450	Pasardhësi Marciani
Zyrat politike
Parardhësi Arcadius Augustus V	Konsull Romak 403 with Rumoridus	Pasardhësi Honorius Augustus VI
Parardhësi Arcadius Augustus VI	Konsull romak II 407 with Honorius Augustus VII	Pasardhësi Anicius Aukenius Basus
Parardhësi Anicius Aukenius Basus	Konsull romak III 409 with Honorius Augustus VIII Konstantin Augustus	Pasardhësi Varanes
Parardhësi Varanes	Konsull romak IV–V 411–412 with Honorius Augustus IX (412)	Pasardhësi Lucius
Parardhësi Konstantius	Konsull romak VI–VII 415–416 with Honorius Augustus X Junius Kuartus Palladius	Pasardhësi Honorius Augustus XI
Parardhësi Honorius Augustus XI	Konsull romak VIII 418 with Honorius Augustus XII	Pasardhësi Monaksiusi
Parardhësi Monaksiusi	Konsulli romak IX 420 with Konstantius III	Pasardhësi Eustatiusi
Parardhësi Eustatiusi	Konsull romak X 422 with Honorius Augustus XIII	Pasardhësi Asklepiodotusi
Parardhësi Kastinusi	Konsull romak XI 425 with Valentinian Caesar Iohanes Augustus (vetë në Romë)	Pasardhësi Teodosius Augustus XII
Parardhësi Teodosius Augustus XI	Konsull romak XII 426 with Valentinian Augustus II	Pasardhësi Hieriusi
Parardhësi Florentiusi	Konsull romak XIII 430 with Valentinian Augustus III	Pasardhësi Anicius Aukenius Basus
Parardhësi Flavius Aetius	Konsull romak XIV 433 with Petronius Maksimus	Pasardhësi Aspari
Parardhësi Aspari	Konsull romak XV 435 with Valentinian Augustus IV	Pasardhësi Antemius Isidorus
Parardhësi Flavius Aetius II	Konsull romak XVI 438 with Anicius Acilius Glabrio Faustus	Pasardhësi Teodosius Augustus XVII
Parardhësi Teodosius Augustus XVI	Konsull romak 439 with Festusi	Pasardhësi Valentinian Augustus V
Parardhësi Petronius Maksimus II	Konsull romak XVII 444 with Caecina Decius Aginatius Albinus	Pasardhësi Valentinian Augustus VI

[FOOTNOTERösch1978163–164-1] Rösch 1978, ff. 163–164.

[2] Weitzmann, Kurt (1977). Age of Spirituality: Late Antique and Early Christian Art (në anglisht). Metropolitan Museum of Art. fq. 28–29. ISBN 978-0-87099-179-0.

[3] Lenaghan, J. (2012). "Portrait head of Emperor, Theodosius II (?). Unknown provenance. Fifth century". Last Statues of Antiquity (në anglisht). LSA-453.

[4] Alexander A. Vasiliev (1980). History of the Byzantine Empire, 324–1453, Vol. I. University of Wisconsin Press. fq. 66.

[P-5] John Robert Marindale; Arnold Hugh Martin Jones; J. Morris (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire (në anglisht). Vëll. 2. A. D. 395–527. Cambridge University Press. fq. 1100. ISBN 0-521-20159-4.

[6] "Theodosius II". Romanempire (në anglisht). Arkivuar nga origjinali më 7 nëntor 2017.

[7] Alireza Shapour Shahbazi, "Byzantine-Iranian relations", Encyclopaedia Iranica, 15 dhjetor 1990.

[8] Duncan, Alistair (1974). The noble heritage: Jerusalem and Christianity, a portrait of the Church of the Resurrection (në anglisht). Longman. fq. 28. ISBN 0-582-78039-X. In 438 the Empress Eudocia, wife of Theodosius II, visited Jerusalem. On her return to Constantinople, after donating towards the building of new churches, she was displaced in court circles by her sister-in-law because of her Greek origin. Only one part of her churches remains.

[9] Morgan, Robin (1996). Sisterhood is global: the international women's movement anthology (në anglisht). Feminist Press. fq. 270. ISBN 1-55861-160-6. Greek women also were visible during the Byzantine period. In 421, Emperor Theodosius II married a pagan Athenian woman, Athenais; after baptism she became Eudocia.

[10] Mahler, Helen A. (1952). Empress of Byzantium (në anglisht). Coward-McCann. fq. 106. OCLC 331435. Athenais, daughter of the Athenian scholar, Leontius. Before the wedding she would receive in holy baptism the name of his mother, the exalted Empress Eudoxia but because of Athenais' Greek origin the name would be pronounced Eudocia.

[11] Cheetham, Nicolas (1981). Mediaeval Greece (në anglisht). Yale University Press. fq. 12. ISBN 0-300-10539-8. Immensely proud of her Hellenic ancestry and culture, Eudocia dominated her…

[12] Cuming, G. J.; Baker, Derek; Ecclesiastical History Society (1972). Popular Belief and Practice: Volume 8 of Studies in church history (në anglisht). CUP Archive. fq. 13. ISBN 0-521-08220-X. Eudocia herself, the daughter of a pagan Athenian philosopher, embraced the new faith in a mood of total acceptance. Very conscious of her Hellenic heritage, as her famous address to the citizens of Antioch showed...

[13] Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 2–6 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.

[14] Lee, A. D. (2013). From Rome to Byzantium AD 363 to 565: The Transformation of Ancient Rome (në anglisht). Edinburgh: Edinburgh University Press. fq. 97–98.

[15] Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 4–5 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.

[16] Elton, Hugh (2009). "Imperial politics at the court of Theodosius II". përmbledhur nga Andrew Cain; Noel Lenski (red.). The Power of Religion in Late Antiquity: The Power of Religion in Late Antiquity (në anglisht). Routledge. fq. 133–142. ISBN 0-7546-6725-1.

[17] Jill Harries (2013). "2. Men Without Women: Theodosius' Consistory and the Business of Government". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 67–89. ISBN 1-107-03858-8.

[18] Watts, Edward (2013). "11. Theodosius II and his legacy in anti-Chalcedonian communal memory". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 269–283. ISBN 1-107-03858-8.

[19] Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 2–6 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.

[20] Christopher Kelly (2013). "1. Rethinking Theodosius". përmbledhur nga Christopher Kelly (red.). Theodosius II: Rethinking the Roman Empire in Late Antiquity (në anglisht). Cambridge University Press. fq. 5–64 (2–64). ISBN 1-107-03858-8.

[21] G. Greatrex, The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars Part II AD 363-630: A Narrative Sourcebook, Routledge, 2002, fq.36

[22] Bury, J.B., History of the Later Roman Empire vol. 1, Dover, New York, 1958, fq. 271

[23] A. A. Vasiliev (1848). "Imperial Porphyry Sarcophagi in Constantinople" (PDF). Dumbarton Oaks Papers (në anglisht). 4: 1–26. doi:10.2307/1291047. JSTOR 1291047.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]