Shko te përmbajtja

Vittorio Ambrosio

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Vittorio Ambrosio

Vittorio Ambrosio (28 korrik 1879 – 19 nëntor 1958)[1][2] ishte një gjeneral italian që shërbeu në Luftën Italo-Turke, Luftën e Parë Botërore dhe Luftën e Dytë Botërore. Gjatë fazës së fundit të Luftës së Dytë Botërore, Ambrosio mbështeti rënien e Benito Musolinit dhe heqjen dorë përfundimisht të Italisë nga aleanca gjermane.[2]

Para Luftës së Dytë Botërore

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Ambrosio ishte vendas i Torinos . Në vitin 1896 ai hyri në Shkollën Ushtarake të Modenës ; pas përfundimit të shkollimit të tij, ai u emërua oficer kalorësie. Gjatë Luftës Italo-Turke (1911–1912) ai shërbeu si <i id="mwIg">tenente</i> (toger i parë) në regjimentin Cavaleggeri di Lucca . Ambrosio shërbeu si shef i shtabit të divizionit gjatë Luftës së Parë Botërore. Në vitin 1935 ai u emërua Komandant i Korpusit të Ushtrisë XII . Deri në vitin 1939 ai ishte ngritur në detyrë për të komanduar Ushtrinë e Dytë, të vendosur në kufirin jugosllav .[1]

Lufta e Dytë Botërore

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Veprimet e hershme të Ambrosio-s në Luftën e Dytë Botërore përfshinin udhëheqjen e ofensivës italiane gjatë Pushtimit të Jugosllavisë në vitin 1941. Pas luftimeve të shkurtra por të ashpra, Ushtria e 2-të nën komandën e tij sulmoi nga veriu duke arritur në Lubjanë dhe periferi të Zadarit deri më 11 prill. Më 15 prill, Ambrosio pushtoi Splitin dhe Kotorrin . Deri më 17 prill, Ambrosio kontrolloi bregdetin dalmat. Musolini e shpërbleu suksesin e tij duke e emëruar Ambrosio- n Shef të Shtabit të Ushtrisë Italiane në janar 1942.[2]

Si Shef i Shtabit të Ushtrisë, Ambrosio planifikoi të rikthente trupat italiane nga Ukraina dhe Ballkani . Në shkurt të vitit 1943, ai u bë Shef i Shtabit të të gjitha forcave të armatosura. Në maj të vitit 1943, pas një humbjeje shkatërruese në Tunis dhe pushtimit të Siçilisë nga Aleatët, Ambrosio u përpoq ta bindte Musolinin të tërhiqte Italinë nga lufta dhe t'i jepte fund aleancës me Gjermaninë.[1][3] Kur Musolini nuk u bë i aftë t'i kundërvihej Adolf Hitlerit, Ambrosio mbështeti largimin e tij nga pushteti. Pas rënies së Musolinit në korrik, Ambrosio vazhdoi si Shef i Shtabit në qeverinë ushtarake të Pietro Badoglios . Në shtator, Ambrosio ndihmoi në negocimin e një armëpushimi me Aleatët. Negociatat zgjatën më shumë se sa pritej dhe u dhanë gjermanëve kohë për të pushtuar pjesën më të madhe të Italisë.[1]

Ambrosio u ul përfundimisht në Inspektor të Përgjithshëm të ushtrisë nga Badoglio në nëntor 1943 me këmbënguljen e Aleatëve, të cilët nuk i besonin.[1][2]

Ambrosio u martua me vajzën e Ministrit të Brendshëm Kroat, Ante Nikšić, në vitin 1942. [4]

  • Dizdar, Zdravko; Grčić, Marko; Ravlić, Slaven; Stuparić, Darko (1997). Tko je tko u NDH (në kroatisht). Minerva. ISBN 953-6377-03-9.
  • "AMBROSIO, Vittorio - Enciclopedia". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-02-01.
  1. 1 2 3 4 5 Tucker, Spencer C. (2001). Who's Who In Twentieth-Century Warfare (në anglisht). Routledge. fq. 6. ISBN 0-415-23497-2.
  2. 1 2 3 4 Baudot, Marcel (1980). The Historical Encyclopedia of World War II (në anglisht). Facts on File Inc. fq. 11. ISBN 0-87196-401-5.
  3. ↑ Gallo, Patrick (28 shkurt 2003). For Love and Country (në anglisht). Lanham, Maryland: University Press of America. fq. 46. ISBN 978-0-7618-2496-1. Marrë më 2007-06-13.
  4. ↑ Dizdar et al. 1997, f. 239.