Analfabetizmi

Nga Wikipedia, Enciklopedia e Lirë

Analfabetizmi është term i cili përdoret për të treguar pa aftësinë e leximit dhe shkrimit në ndonjë gjuhë zakonisht amtare të personave mbi 6 vjet.

Analfabetizmi i një popullsisë matet nga numri i personave nga 6 vjet e sipër që nuk mund të lexojnë ose të shkruajnë. Kjo zakonisht shprehet në shkallën e analfabetizmit. Shkalla e analfabetizmit është shpesh e lidhur me raportin e regjistrimit në shkollë dhe përqindjen e popullsisë që arrin vlerësimin me 5 në shkollën fillore; të dy këta faktorë ndikojnë përqindjen e popullsisë që është analfabete^[1].

Për krahasime të përqindjes ( $A$ ) së popullsisë analfabete bëhet numërimi i personave mbi 6 vjet që nuk mund të lexojnë dhe të shkruajnë ( $a$ ) të një hapësire dhe ky numër pjesëtohet për numrin e përgjithshëm të personave të asaj hapësire ( $b$ ).

Përqindja e analfabetizmit të një popullsie brenda një hapësire të caktuar: $\left ( \frac{a}{b} \right )*100=A$

Shkalla e analfabetizmit në pikë të parë paraqet nivelin kulturor të një popullsie. Kjo shkallë pasqyron nevojat bazë të zhvillimit të njeriut normal. Mjetet dhe metodat që ndikojnë në zvogëlimin e kësaj përqindje janë të ndryshme si për shembull arsimimi, ngritja e kapaciteteve edukative, informimi dhe komunikimi si dhe ndikimi i grupeve më të mëdha shoqërore (prindërit, familja, udhëheqësit fetarë, politikanët, udhëheqësit e komunitetit, etj.).