Maronitët

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Maronitë nga Libani

Historia[redakto | redakto tekstin burimor]

Perandori Herakleos (610-641), në punimet e tij për përcaktimin e besimeve kryesore të krishterimit në perandorinë bizantine, duke u takuar me liderët sirianë dhe armenë, shpall këtë formulë: “Energjia njerëzore e Jezusit asnjëherë nuk mund të jetë në kundërshtim me fuqinë hyjnore, edhe dëshira njerëzore e Jezusit asnjëherë nuk mund të jetë kundër dëshirës hyjnore. Në Jezusin, edhe pse gjenden dy forca, përsëri ai posedon një dëshirë të vetme”. Shpjegimi se Jezusi ka “fuqi dëshire” e mohon mendimin e “monergizmit”, sipas të cilit se tek Jezusi ka vetëm një energji, kur theksi vihet mbi qenien e dy natyrave. Propozimin e perandorit e ka pranuar një grup i krishter i rajonit të Palestinës. Simpatizuesit e këtij mendimi, në përgjithësi, janë priftërinj që jetojnë në manastirin e Shën Maronit, mes Hamait dhe Humusit. Kurse më vonë ata, vetëm pse prifti Gjon i ka quajtur nxënës të Maronit, e kanë braktisur këtë mendim të quajtur “monotheletizëm”. Ata nuk mund të shpjegojnë se përse janë bërë komunitet.

Përgjithësisht, ata jetojnë në rajonin fushor të Libanit. Kanë patrikët e tyre dhe duke u bashkuar me Romën e kanë pranuar katolicizmin. Kurse adhurimet i kryejnë në gjuhën siriane. Sipas regjistrimit të viteve 1952 numri i tyre në Siri dhe në Liban arrin 400.000, kurse në Egjipt 13.000. Sot grupin më të madh të krishterëve që jetojnë në shtetin e Libanit e përbëjnë maronitët[1].[2]

Web Links[redakto | redakto tekstin burimor]

Burimi i të dhënave[redakto | redakto tekstin burimor]

[1]

  1. ^ Spuler, f. 99-105.
  2. ^ Spuler, f. 2-51.