Kolë Bojaxhiu

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko

Kolë Bojaxhiu, emri i plotë i të cilit ishte Nikollë Bojaxhiu ishte babai i Nënë Terezës. Nuk dihet dita e lindjes së tij. Mendohet se ka lindur në qytetin e Prizrenit. Më vonë u vendos në Shkup ku u mor me tregti. U martua me Drane Barnaj. Nga martesa u lindën 5 fëmijë. 2 prej tyre vdiqën fare të vegjël. 3 fëmijët e tjerë ishin Lazër Bojaxhiu, Gonxhe Bojaxhiu (Nënë Tereza), dhe Age Bojaxhiu.

Vdiq me datë 2 gusht 1919 në Shkup. Varri i tij gjendet në varrezat e Shkupit.

Nikollë Bojaxhiu (Kolë Bojaxhiu , 1874-1919 ) ishte një biznesmen shqiptar dhe politikan . Kompania e tij ndërtoj teatrin e parë të Shkupit (Uskub). Aj mori pjesë në zhvillimin e linjës hekurudhore që lidh Kosovën me Shkup - një projekt që ai financoj personalisht .

Si aktivist i të drejtave te shqiptarevë, ishte i vetmi katolik për t'u zgjedhur në këshillin e qytetit të Shkupit. Bojaxhiu vdiq në vitin 1919 në rrethana të panjohura, por dyshohet qe eshte helmuar nga agjentet agjentët serbë. Fëmijët e tij përfshinin Lazar, një oficer i ushtrisë shqiptare Mbretërore , dhe Nënë Tereza , një murgeshë katolike romake.

I lindur në Prizren në vitin 1874, Bojaxhiu u shpërngul në Shkup pas vitit 1900, ku ai së pari ka punuar si një farmacist dhe më vonë u bë një partner në një ndërmarrje ndërtimi. Ai ishte një poliglot: përveç gjuhes shqipe ai gjithashtu foli frëngjisht, italisht, serbo-kroate dhe turke. Në fillim të viteve 1900, ai u martua me Dranafile Bernai me të cilën pati tre fëmijë: Aga ( l. 1905), Lazar ( l. 1908) dhe Agnes ( l. 1910) , e cila më vonë u bë i njohur më mirë si Nënë Tereza. Kompania e Nikollë Bojaxhiu ndërtoj teatrin e parë të qytetit dhe një pjesë të linjës hekurudhore që lidh Shkupin me rajonin e Kosovës.

Në ditën e Deklaratës së Pavarësisë Shqiptare ( 28 nëntor 1912 ), ai organizoi një takim ku mur pjes Bajram Curri dhe Hasan Prishtina ndër të tjere. Mbas okupimit nga Serbia , Bojaxhiu u bashkua me disa organizata shqiptare qe luftojshin per te drejtat e shqiptarve. Ai vdiq në vitin 191 , disa orë pasi ai u kthye nga një takimi politik në Beograd. Disa biografë kanë atribuar vdekjen e tij të helmimit nga agjentët serbë. Qëllimi dhe pjesëmarrësit e takimit mbeten të panjohur. Djali i tij Lazar konsideron qe teoria e helmimit të jetë një gjë e sigurt, ndërsa vajza e tij Agnes përshkroi atë si te pakonfirmuar.

Ne procesin i tij funeral morën pjesë nje numër i madh të njerëzve dhe përfaqësues të të gjitha komuniteteve fetare. Si shenjë respekti, atë ditë të gjithë fëmijët moren dhurate dhe dyqanet mbetën të mbyllura. Pas vdekjes së tij, partneri i tij përvetësoj tërësinë e kompanistë perbashket dhe nuk lënë asgjë për të e vejen e tij dhe pasardhësit.