Pikëçuditësja

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Ç’është pikëçuditja? Si përdoret ajo?

Një ndjekës i faqes sonë na pyet se ç’është pikëçuditja dhe ku përdoret ajo. Përgjigjja jonë është kjo: Pikëçuditja shënon mbarimin e një fjalie të thjeshtë ose të përbërë që shqiptohet me intonacion thirrmor. Pas pikëçuditjes fjalia fillon me shkronjë të madhe. Pikëçuditja vihet në këto raste: 1. Në fund të fjalive thirrmore (që shprehin zakonisht dëshirë, habi, porosi apo urdhër). Për shembull: - Sa qenke rritur, more djalë! - Mos më prek! Hesht! 2. Në fund të një fjalie të përbërë me nënrenditje, ku pjesa kryesore ka karakter thirrmor: - Peshoje fjalën, para se ta lëshosh! - Fol më fort, që të dëgjojmë edhe ne! 3. Vihet pikëçuditje pas pikëpyetjes në fund të një fjalie pyetëse retorike. - Edhe ti je zemëruar me mua?! - Pra, ende nuk ke gjetur një mik?! 4. Pas një thirrori ose një pasthirrme të përdorur më vete. - Vini re! Vini re! – buçiti altoparlanti i kampit. – Tyt! – shfryu plaka. 5. Vihet pikëçuditje edhe pas një tingullimitimi që përdoret më vete. - Ha - ha – ha! – qeshi ai me të madhe. 6. Mund të përdoren edhe dy ose më shumë pikëçuditje, kur duam të vëmë në dukje karakterin e theksuar thirrmor të një fjalie. - Ah, sikur të ndodhte kështu!!! Sikur të ishte e vërtetë!!