Islami dhe fetë e tjera
Gjatë shekujve të historisë islame, sundimtarët myslimanë, dijetarët islamë dhe besimtarët e zakonshëm kanë mbajtur qëndrime të ndryshme ndaj feve të tjera, të cilat kanë ndryshuar sipas kohës, vendit dhe rrethanave.
El-Bekare 256
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Vargu (ajeti) 256 i sures El-Bekare është një ajet i famshëm në shkrimin e shenjtë islamik, Kuranin. Ajeti përfshin frazën se "nuk ka detyrim në fe". Menjëherë pas këtij pohimi, Kurani ofron një arsyetim për të: Meqenëse shpallja, nëpërmjet shpjegimit, sqarimit dhe përsëritjes, ka dalluar qartë rrugën e udhëzimit nga rruga e çudhëzimit, tani u takon njerëzve të zgjedhin njërën ose tjetrën rrugë. Ky ajet vjen menjëherë pas Ajetit të Fronit.
Jomyslimanët dhe Islami
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Kurani bën dallim midis monoteistëve të njohur si Popujt e Librit (Script error: The function "transl" does not exist.) — Hebrenjtë, Të krishterët, Sabianët dhe të tjerë — dhe politeistët apo idhujtarët.[nevojitet citimi] Në ligjin klasik islam disa kufizime vlejnë për politeistët, por jo për Popujt e Librit. Meshkujt myslimanë mund të martohen me gra të krishtera ose hebreje, por jo me politeiste; ndërsa grave myslimane nuk u lejohet martesa me jomyslimanë.[1]
Kurani u rekomandon myslimanëve të bisedojnë mbi pikat e përbashkëta me Popujt e Librit dhe të shmangin konfliktet me ta.[nevojitet citimi][2]
Ideja e paprekshmërisë së Islamit shprehet në thënien: "Islami është i lartësuar dhe asgjë nuk është mbi të."[1]
Abrahami, Moisiu, profetët hebrenj dhe Jezusi konsiderohen profetë në Islam, por sipas traditës islame, mesazhet e tyre dhe tekstet e Torah-s e Ungjijtë janë ndryshuar me kalimin e kohës.[3]
Mos debatoni me Popujt e Librit përveçse në mënyrën më të mirë, përveç atyre që bëjnë padrejtësi; dhe thuajuni: "Ne besojmë në shpalljen që na ka zbritur neve dhe në atë që ju ka zbritur juve; Zoti ynë dhe Zoti juaj është një, dhe ne i nënshtrohemi Atij."[4]
Dënimi për braktisjen e fesë sipas disa interpretimeve përfshin ekzekutimin ose burgimin, por këto baza gjenden vetëm në hadithe dhe jo në Kuran, prandaj çështja mbetet e diskutueshme.[5] Sipas W. Heffening, disa juristë shafiitë e lidhin dënimin me vargun Stampa:Quran-usc.[6] Ndërsa Wael Hallaq argumenton se dënimi me vdekje është një shtesë e mëvonshme që nuk përputhet me praktikën e Profetit dhe nuk mbështetet në tekstin e shenjtë.[7]
Në veprën e shekullit VII Concerning Heresy, dijetari i krishterë Gjoni i Damaskut e përshkruan Islamin si një "herezi kristologjike", të cilën e quan "herezia e Ismailitëve".[8] Kjo pikëpamje vazhdoi të qarkullojë në qarqet e krishtera deri në shekullin XX, përfshirë teologë si Frank Hugh Foster dhe historiani Hilaire Belloc, i cili e quajti Islamin "herezia e madhe dhe e qëndrueshme e Muhamedit".[9][10]
Shiko edhe
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]Referime
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]- 1 2 Friedmann (2003), p. 35
- ↑ "Quran.com 29:46".
{{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri|language=(Ndihmë!) - ↑ Friedmann (2003), p. 18
- ↑ "(DOC) Rights of Minorities under Islam | Shahnawaz Ahmed Malik - Academia.edu". Arkivuar nga origjinali më 2019-08-28.
{{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri|language=(Ndihmë!) - ↑ "Murtadd", Encyclopedia of Islam
- ↑ W. Heffening, në Encyclopedia of Islam
- ↑ Encyclopedia of the Quran, Apostasy
- ↑ Sidney H. Griffith, *The Church in the Shadow of the Mosque*, 2010
- ↑ Don Wismer, *The Islamic Jesus*, 2016
- ↑ Douglas Murray, *The Strange Death of Europe*, 2017