Skënderbeu Cërnojeviq

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Stanisha "Stanko" Crnojeviq (serbisht: Станиша "Станко" Црнојевић; 1457-1528) ishte një anëtar i familjes fisnike Crnojeviq e cila kishte nën Zotërim rajonin e Zetës; Stanko ishte trashëgimtar i Ivanit I Crnojeviq, i cili sundoi nga viti 1465 deri në vitin 1490. Në vitin 1485 babai i tij e dërgoi atë tek Sulltani për të garantuar besnikërinë e tij, si një vasal. Stanko u konvertuar në fenë Islame dhe mori emrin Skender, prandaj ai është i njohur edhe si Skënderbeu Crnojeviq, dhe u bë Sanxhakbe Osman i Sanxhakut të Malit të Zi në periudhën 1514-1528. Ai përmendet edhe në poezinë epike të Malit të Zi e ku ndonjëherë quhet Maksim. [1] [2] [3]

Bibliografia[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

  • The Cambridge medieval history, Volume 4. Cambridge Univ Press. 1923. Marrë më mars 24, 2011. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  • Šekularac, Božidar. CRNOGORSKO SREDNJOVJEKOVLJE U NJEGOŠEVOM DJELU (PDF) (në serbisht). ff. 98–101. Marrë më mars 24, 2011.
  • Österreichische Akademie der Wissenschaften in Wien (1920). Denkschriften, Vol 64 (në gjermanisht). In Kommission bei R. Roher.
  • Dinko Franetović-Bûre (1960). Historija pomorstva i ribarstva Crne Gore do 1918 godine (në serbo-kroatisht). Istorijski institut Narodne Republike Crne Gore.
  • Yugoslav review, Issue 205, Jugoslovenska Revija, 1983
  • Srdja Pavlovic (2008). Balkan Anschluss: the annexation of Montenegro and the creation of the common South Slavic state. Purdue University Press. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  • Thomas Fleming (2002). Montenegro: the divided land. Chronicles Press. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  • Zdenko Zlatar (2007). The poetics of Slavdom: the mythopoeic foundations of Yugoslavia, Volume 2. Peter Lang. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)

Shih edhe[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Referime[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

  1. ^ Denkschriften, p. 46
  2. ^ Fine 1994, p. 648
  3. ^ Šekularac, p. 99