Shko te përmbajtja

Giovanni Leone

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Giovanni Leone
President i Italisë
Në detyrë
29 dhjetor 1971  15 qershor 1978
Paraprirë ngaGiuseppe Saragat
Pasuar ngaSandro Pertini
Senator i përjetshëm nga e drejta
Në detyrë
15 qershor 1978  9 nëntor 2001
President i Dhomës së Deputetëve
Në detyrë
11 maj 1955  21 qershor 1963
Paraprirë ngaGiovanni Gronchi
Pasuar ngaBrunetto Bucciarelli-Ducci
Kryeministër i Italisë
Në detyrë
21 qershor 1963  4 dhjetor 1963
PresidentiAntonio Segni
Paraprirë ngaAmintore Fanfani
Pasuar ngaAldo Moro
Në detyrë
24 qershor 1968  12 dhjetor 1968
PresidentiGiuseppe Saragat
Paraprirë ngaAldo Moro
Pasuar ngaMariano Rumor
Të dhëna vetjake
U lind më(1908-11-03)nëntor 3, 1908
Napoli, Mbretëria e Italisë
Vdiq më9 nëntor 2001 (93 vjeç)
Roma, Itali
Partia politikeDemocrazia Cristiana
Bashkëshortja/etVittoria Michitto
Fëmijët3
ShkollimiUniversiteti i Napolit
Profesionipolitikan, jurist, avokat, pedagog universitar
Nënshkrimi
Faqja në rrjetpresidenti.quirinale.it/presidente/6

Giovanni Leone (3 nëntor 1908 – 9 nëntor 2001) ishte politikan, jurist, avokat dhe pedagog universitar italian. Ai shërbeu si President i Italisë nga 29 dhjetori 1971 deri më 15 qershor 1978.[1][2] Më 24 dhjetor 1971 u zgjodh presidenti i gjashtë i Republikës Italiane në raundin e njëzet e tretë me 518 vota, ndërsa bëri betimin më 29 dhjetor 1971.[3]

Leone lindi në Napoli më 3 nëntor 1908. Ai u diplomua në juridik në vitin 1929 dhe në shkenca politike e shoqërore në vitin 1930. Në vitin 1933 mori libera docenza në të drejtën dhe procedurën penale, ndërsa më pas dha mësim në universitetet e Camerino-s, Messina-s, Bari-t, Napoli-t dhe Romës.[1]

Përveç veprimtarisë akademike, ai ishte edhe një avokat penalist i njohur dhe autor i shumë botimeve juridike.[1][4]

Fillimet politike

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Në vitin 1944 ai iu bashkua Democrazisë Kristiane, ndërsa në vitin 1945 u bë sekretar politik i komitetit napolitan të partisë.[1]

Në vitin 1946 u zgjodh në Asamblenë Kushtetuese, ku mori pjesë në hartimin e Kushtetutës italiane, veçanërisht si relator për titullin që kishte të bënte me magistraturën.[1][5]

Karriera parlamentare

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Pas periudhës në Asamblenë Kushtetuese, Leone u zgjodh deputet në vitet 1948, 1953, 1958 dhe 1963.[1][6] Ai ishte nënkryetar i Dhomës së Deputetëve në vitet 1950 dhe 1953, ndërsa në vitet 1955, 1958 dhe 1963 u zgjodh president i saj.[1]

Si figurë parlamentare, ai pati një rol të rëndësishëm në jetën institucionale italiane të viteve 1950 dhe 1960 dhe u konsiderua një nga juristët më të njohur të botës katolike dhe demokratkristiane.[4][5]

Kryeministër i Italisë

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Leone drejtoi dy qeveri monokolore demokristiane me kohëzgjatje të shkurtër. Ai ishte kryeministër i Italisë nga 21 qershori deri më 4 dhjetor 1963 dhe përsëri nga 24 qershori deri më 12 dhjetor 1968.[6]

Senator i përjetshëm

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Më 27 gusht 1967 ai u emërua senator i përjetshëm për merita shumë të larta në fushën shkencore dhe shoqërore.[1][7]

President i Italisë

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Më 24 dhjetor 1971 Leone u zgjodh President i Republikës Italiane në raundin e njëzet e tretë të votimit me 518 vota nga 996 votues të pranishëm dhe votues.[3] Ai bëri betimin më 29 dhjetor 1971.[1]

Presidenca e tij u zhvillua në një periudhë veçanërisht të ndërlikuar për Italinë, të shënuar nga paqëndrueshmëri qeveritare, krizë ekonomike, tensione të forta shoqërore dhe rritje të terrorizmit politik.[2][4] Në ushtrimin e funksionit presidencial ai mbajti një profil të kujdesshëm institucional dhe një lexim të përmbajtur të rolit të kreut të shtetit.[2]

Në vitet e fundit të mandatit u bë objekt i një fushate të ashpër polemike dhe mediatike, sidomos në lidhje me skandalin Lockheed. Në këtë klimë ai dha dorëheqjen më 15 qershor 1978. Akuzat e ngritura kundër tij nuk u provuan.[2][4]

Marrëdhëniet me Shqipërinë

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Gjatë presidencës së tij, marrëdhëniet me Shqipërinë që dalin qartë në dokumentacionin e Quirinale-s lidhen kryesisht me veprimtarinë diplomatike. Më 1 gusht 1972 ai priti në Quirinale ambasadorin e ri të Shqipërisë, Piro Koci, për paraqitjen e letrave kredenciale.[8] Më 9 dhjetor 1977 ai priti edhe ambasadorin e ri Kujtim Myzyri për të njëjtin akt diplomatik.[9]

Jeta personale dhe vdekja

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Leone ishte i martuar me Vittoria Michitto dhe pati tre fëmijë.[1] Pas dorëheqjes nga presidenca u bë senator i përjetshëm nga e drejta si ish-president i Republikës.[7] Ai vdiq në Romë më 9 nëntor 2001.[6][4]

Leone botoi shumë studime dhe vepra në fushën e së drejtës penale dhe procedurës penale. Ndër veprat e tij më të njohura përmenden shkrimet mbi reatin e vazhduar, sistemin e ankimeve penale dhe një trajtesë mbi procedurën penale në disa vëllime.[4]

Lidhje të jashtme

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 "Biografia del Presidente Giovanni Leone". I Presidenti della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  2. 1 2 3 4 "Giovanni Leone". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  3. 1 2 "Elezione del Presidente Giovanni Leone". I Presidenti della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  4. 1 2 3 4 5 6 "Leóne, Giovanni". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  5. 1 2 "LEONE, Giovanni". Treccani (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  6. 1 2 3 "Giovanni Leone". Portale storico della Camera dei deputati (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  7. 1 2 "Scheda di attività di Giovanni LEONE". Senato della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  8. "Piro Koci, nuovo ambasciatore di Albania: presentazione lettere credenziali". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.
  9. "Il Diario storico - 9 dicembre 1977". Portale storico della Presidenza della Repubblica (në italisht). Marrë më 2026-04-20.