Marrëveshja e Hudejbijes

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Marrëveshja e Hudejbijes (Arabisht: صلح الحديبية) ishte një marrëveshjes mes profetit Muhammed, duke përfaqësuar shtetin e Medinës dhe fisit KurejshMekës. Kjo marrëveshje ndihmoi që t'i ul tensionet mes dy qyteteve, duke pohuar 10 vite paqe dhe autorizuan ndjekësit e Muhammedit të kthehen vitin tjetër në Mekë dhe ta bëjnë umren, kjo është bërë e njohur si Pelegrinazhi i Parë.[1][2][3]

Marrëveshja[redakto | përpunoni burim]

Marrëveshja u nënshkrua nga Ali ibn Ebi Talib. The statement of the treaty was as follows:[4]

“Në emrin tënd, O Zot!
Ky është marrëveshja e paqes ndërmjet Muhamed Ibn Abdullahut dhe Suhejl ibn Amr. Ata kanë rënë dakord të lejojnë që armët e tyre të pushojnë për dhjetë vjet. Gjatë kësaj kohe secila palë duhet të jetë e sigurt dhe as të dëmtojë tjetrën; asnjë dëm sekret nuk do të shkaktohet, por ndershmëria dhe nderi do të mbizotërojnë mes tyre. Kushdo që në Arabinë dëshiron të hyjë në një marrëveshje apo besëlidhje me Muhammedin, mund ta bëjë këtë, dhe kushdo që dëshiron të hyjë në një marrëveshje apo besëlidhje me Kurejshit, mund ta bëjë këtë. Dhe nëse një Kurejshitë vjen pa lejen e kujdestarit të tij ndaj Muhammedit, ai do t'i dorëzohet Kurejshit; por nëse, nga ana tjetër, një nga njerëzit e Muhamedit i vjen Kurejshit, ai nuk do t'i dorëzohet Muhammedit. Këtë vit, Muhamedi, me shokët e tij, duhet të tërhiqet nga Meka, por vitin e ardhshëm ai mund të vijë në Mekë dhe të qëndrojë për tre ditë, pa armët e tyre, përveç atyre të një udhërrëfyesi, shpatat që mbeten në millet e tyre.”

Kundërshtimi i Omerit[redakto | përpunoni burim]

Pas nënshkrimit të marrëveshjes, shumica i kundërviheshin Muhammedit duke u dhënë në shumicën e pikave Kurejshëve, duke refuzuar të përdorë emrin e Allahut dhe duke refuzuar ta quaj veten i Dërguar i Zotit. Kjo bëri që Omeri të ketë dyshime për vërtetësin e Muhammedit dhe duke pyetur nëse ai në të vërtetë është i Dërguari i Zotit.[5][6][7][8][9][10][11] Kjo është transmetuar në Sahih Myslim.[12] Umar më vonë tha që nëse njëqind njerëz do ta kishin përkrahur, ai do ta kishte lënë Islamin.[13][14][15]

Referencat[redakto | përpunoni burim]

  1. ^ [1]
  2. ^ Armstrong, Karen (2007). Muhammad: Një Profet për Kohën Tonë. New York: HarperCollins. f. 175–181.  978-0-06-115577-2. 
  3. ^ Armstrong, Karen (2002). Islami: Një Histori e Shkurtër. New York: Modern Library. f. 23.  978-0-8129-6618-3. 
  4. ^ Learning Islam 8. Islamic Services Foundation. 2009. f. D14.  1-933301-12-0. 
  5. ^ Razwy, Sayed Ali Asgher. A Restatement of the History of Islam & Muslims. f. 183–186. 
  6. ^ Glubb, Sir John. The Great Arab Conquests. 
  7. ^ Bodley, R.V.C. The Messenger - the Life of Mohammed. 
  8. ^ al-Samawi, Muhammad al-Tijani. Then I was Guided. 
  9. ^ "The Treaty of Hudaybiyah". Questions on Islam. Marrë më 15 June 2018. 
  10. ^ Ibn Hisham. ibid, Volume 3. f. 331. 
  11. ^ ibn Hanbal, Ahmad. ibid, Volume 4. f. 330. 
  12. ^ Muslim. Sahih, Volume 3. f. 1412. 
  13. ^ Razwy, Sayed Ali Asgher. A Restatement of the History of Islam & Muslims. f. 185. 
  14. ^ Rodinson, Maxime (2002). Muhammad: Prophet of Islam. Taurus Parke Paperbacks. f. 251. 
  15. ^ Andre, Tor. Mohammed - the Man and his Faith.