Romantizmi

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Romantizmi krijoi bazat e letërsisë kombëtare shqipe, duke theksuar karakteristikat vendëse dhe vlerat universale. Kjo shkollë, që shtrihet gjatë shekullit XIX, nxorri dy autorë të mëdhenj: De Radën dhe Naim Frashërin, si dhe kryeveprat letrare: Këngët e Milosaos, Skënderbeu i pafan(pafat), Bagëti e Bujqësi, Lulet e verës, Histori e Skënderbeut. Në këtë periudhë krijuan autorë të mëdhenj, që u morën me gjuhën, me kombin e me vendin. Ata krijuan jo vetëm njërën nga periudhat më të mëdha letrare shqipe, por përgjithësisht një rilindje kulturore e kombëtare të shqiptarëve. Kthyen përgjithnjë në letërsi temat e mëdha kombëtare, që lidhen me vendin e me heroin Skënderbeun dhe ngritën lart kultin e lirisë kombëtare e njerëzore, duke përqafuar vlerat universale(përgjithshme).[1]

Burimet[redakto | përpunoni burim]

  1. ^ Hamiti, Sabri. Letërsia Romantike Shqiptare.