Carmen de Burgos

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Carmen de Burgos
Portret nga Julio Romero de Torres në vitin 1917

Carmen de Burgos y Seguí (me pseudonimet, Colombine, Gabriel Luna, Perico el de los Palotes, Raquel, Honorine dhe Marianela; 10 dhjetor 1867 – tetor 9, 1932) ishte një gazetare, shkrimtare, përkthyese dhe aktiviste spanjolle e të drejtave të grave. Johnson e përshkruan atë si një, në qoftë se jo "moderniste", një shkrimtare "moderne".[1]

Jeta[redakto | redakto tekstin burimor]

Ajo lindi në vitin 1867 në Almeria në një familje nga klasa e mesme ku i ati ishte pronar i një miniere ari. Babai i saj, José de Burgos Cañizares, dhe daja i saj Ferdinand ishin në krye të zëvendës-konsullatës së Portugalisë në Almerias. Nëna e saj, Nikozia Segui Nieto, kishte një trashëgimi të konsiderueshme prej para martesës.[2] Burgos e shpëtoi këtë familje, kur ajo u takua me Arturo Asterz Bustos. Ai ishte pesëmbëdhjetë vjet më i vjetër se ajo, ai ishte një poet dhe një shkrimtar, dhe ishte një alkoolist kronik. Burri i saj i ri fitonte para shtypshkrues në gazetën e familjes, por ajo shumë shpejt e kuptoj se kjo ishte puna e saj. Ajo dhe Arturo ishin të në një martesë të palumtur për 17 vjet, lindën katër fëmijë, nga të cilët vetëm një mbijetoi.[3] Në vitin 1898, djali i saj foshnjë vdeiq dhe ajo u regjistrua në një kolegj lokale për trajnim të mësimdhënësve. Avancimi i saj ishte i shpejtë, brenda një viti ajo ishte kualifikuar për të dhënë mësim në fillore, nga 1898 ajo mund të jepte mësim në shkollë të mesme dhe nga 1900 ajo ishte kualifikuar për të dhënë mësim mësuesve. E armatosur me këto kualifikime ajo mund të parashikonte punësimin e jetës. Ajo dhe vajza e saj e mbetur e lanë të shoqin abuziv dhe të pabesë dhe ata të ngritur shtëpinë e tyre në Guadalajara, ku është shkruar edhe libri i saj i parë.[4] Gjatë kësaj kohe ajo kishte mësuar se si të shkruaj për të mbijetuar, ajo kishte fituar pavarësinë e saj dhe ajo kishte zhvilluar një mospërfillje për institucionin e martesës.[3] Burgos e konsideronte veten si një feministe por gjinia e saj do të thotë se shkrimet e saj nuk ishin përfshiheshin kur vlerësimet janë bërë nga modernistët spanjoll (meshkuj).

Megjithatë, Burgos formalisht ishte duke krijuar një numër të romaneve për tregun "romane javore", që ishte i popullarizuar në fillim të shekullit të njëzetë. Novelat e Burgos trajtonin tema ligjore dhe politike. Novelat e saj trajtonin një numër të temave tabu duke përfshirë homoseksualizmin e meshkujve dhe femrave.

Njohja[redakto | redakto tekstin burimor]

Në viti 1906, Burgos, u bë gazetarja e parë profesioniste në Spanjë, në cilësinë e redaktores të gazetës Diario Universale nga Madridi.[5] Ajo ka shërbyer si presidentja e parë e Ligës Ndërkombëtare të Grave Iberiane dhe të Amerikës latine (Liga Internacional de Mujeres Ibéricas e Hispanoamericanas).[5] Gjatë periudhës së Gjeneral Franco-s, Burgos shkruante librat e historisë në Spanjë.[2] Pas rivendosjes së demokracisë ajo ishte përsëri e vlerësuar dhe e zëvendësoi historinë e të drejtave të grave në Spanjë.[2]

Punë të zgjedhura[redakto | redakto tekstin burimor]

Ese dhe vepra të tjera

  • Ensayos literarios, 1900.
  • Álbum artístico literario del siglo XX, 1901.
  • Notas del alma, 1901, (colección de coplas populares)
  • El divorcio en España, 1904.
  • La mujer en España, 1906.
  • Por Europa, 1906
  • La voz de los muertos, 1911
  • Leopardi, 1911
  • Misión social de la mujer, 1911
  • Cartas sin destinatario, 1912
  • Al balcón, 1913
  • Impresiones de Argentina, 1914
  • Confidencias de artistas, 1916
  • Peregrinaciones, 1917
  • Mis viajes por Europa, 1917
  • Fígaro, 1919
  • La Emperatriz Eugenia, 1920
  • Hablando con los descendientes, 1929
  • Gloriosa vida y desdichada muerte de D. Rafael del Riego, 1931.
  • Amadís de Gaula, s.a.

Romane

  • Los inadaptados, 1909
  • La rampa, 1917
  • El último contrabandista, 1918
  • Los anticuarios, 1919
  • El retorno, 1922
  • La malcasada, 1923.
  • Los espirituados, 1923.
  • La mujer fantástica, 1924.[6]
  • El tío de todos, 1925.
  • Quiero vivir mi vida, 1931.
  • Los anticuarios.[7]

Tregime të shkurtra

  • Ensayos literarios, 1900.
  • Alucinación, 1905
  • El anhelo
  • El abogado
  • El artículo 438
  • Cuentos: El tesoro del castillo
  • Cuentos de Colombine
  • En la guerra
  • Honor de familia

Përkthime'

  • Historia de mi vida (muda, sorda y ciega), 1904
  • La guerra ruso-japonesa, 1904.
  • La inferioridad mental de la mujer, 1904.
  • Loca por razón de Estado, 1904.
  • Los Evangelios y la segunda generación cristiana, 1904
  • La Iglesia cristiana, 1905
  • Diez y seis años en Siberia, 1906.
  • En el mundo de las mujeres, 1906.
  • El rey sin corona, 1908.
  • La conquista de un Imperio, 1911.
  • Los misterios de la india, 1911.
  • La corona de olivo silvestre, 1911-1913.
  • Fisiología del placer, 1913.
  • Las mañanas en Florencia, 1913
  • Las piedras de Venecia, 1913.
  • Las siete lámparas de la arquitectura, 1913.
  • Los pintores modernos. El paisaje, 1913.
  • Cuentos a Maxa, 1914.
  • El reposo de San Marcos. Historia de Venecia, 1915.
  • La Biblia de Amiens, 1916.
  • La decisión, 1917.
  • Una idea de parisiense por página, 1917.
  • La perseverancia, 1919.
  • Defnis y Cloe, 1910.
  • Los últimos filibusteros, 1913.
  • La princesa muda, s.a.
  • El tío Geromo (Crainqueville).
  • Cuentistas italianos.

Referenca[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ Johnson, Roberta (2001). "Carmen de Burgos and Spanish Modernism". South Central Review. Spain Modern and Postmodern at the Millenium. 18 (1/2): 66–77. 
  2. ^ a b c Carmen der Burgos "La Columbine", turismodealmeria.org, retrieved 29 March 2015
  3. ^ a b Louis, Anja (2005). Women and the law: Carmen de Burgos, an early feminist. Woodbridge: Támesis. p. 4. ISBN 1855661217. 
  4. ^ Davies, Catherine (2000). Spanish Women's Writings. pp. 117–119. ISBN 0567559580. 
  5. ^ a b Smith, Bonnie G. (2008). The Oxford Encyclopedia of Women in World History. Oxford University Press. p. 601. ISBN 978-0-19-514890-9. 
  6. ^ Texto de La mujer fantástica en la BNE
  7. ^ Texto de Los anticuarios en BNE