Onigiri

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Onigiri me aromë të ndryshme në një dyqan në Kyoto

O-nigiri (Japonisht: お握り ose 御握り; おにぎり), gjithashtu i njohur o-musubi (お結び; おむすび), nigirimeshi (握り飯; にぎりめし), top orizi, është një ushqim japonez i bërë nga orizi i bardhë i formuar në forma trekëndore ose cilindrike dhe shpesh i mbështjellë me nori (alga deti). Tradicionalisht, një onigiri mbushet me ume turshi (umeboshi), salmon të kripur, katsuobushi, kombu, tarako, ose ndonjë përbërës tjetër të kripur ose të thartë si një ruajtës natyral. Shumica e dyqaneve japoneze të komoditeteve ofrojnë onigirin e tyre me mbushje dhe shije të ndryshme. Madje ka edhe dyqane të specializuara që shesin vetëm onigiri për shpërndarje me post. Për shkak të popullaritetit të këtij trendi në Japoni, onigiri është bërë një element kryesor në restorantet japoneze në të gjithë botën.

Megjithë keqkuptimet e zakonshme, onigiri nuk është një formë e sushi dhe nuk duhet të ngatërrohet me llojin e Sushive të quajtur nigirizushi ose thjesht nigiri. Onigiri bëhet me oriz të thjeshtë (nganjëherë i kripur lehtë), ndërsa sushi bëhet nga orizi me uthull, sheqer dhe kripë.[1] Onigiri e bën orizin të lëvizshëm dhe të lehtë për t’u ngrënë si dhe duke e ruajtur atë, ndërsa sushi ka origjinën si një mënyrë për ruajtjen e peshkut.

Historia[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Në ditarin e Murasaki Shikibu të shekullit të 11-të Murasaki Shikibu Nikki, ajo shkruan për njerëzit që hanë topa orizi.[2][3] Në atë kohë, onigiri quhej tonjiki dhe shpesh konsumohej në dreka piknike në natyrë.[4] Shkrime të tjera, që datojnë që nga shekulli i shtatëmbëdhjetë, thonë se shumë samurai ruanin topa orizi të mbështjellë me mbështjellës bambu si një ushqim të shpejtë gjatë luftës, por origjina e onigirit është shumë më e hershme madje sesa Zonjës Murasaki. Para se përdorimi i shkopinjve të bëhej i përhapur, në periudhën Nara, orizi rrotullohej shpesh në një top të vogël, në mënyrë që të merrej lehtë. Në periudhën Heian, orizi u bë edhe në forma të vogla drejtkëndore të njohura si tonjiki, në mënyrë që të mund të grumbulloheshin në një pjatë dhe të haheshin lehtësisht.

Nga periudha Kamakura deri në fillimin e hershëm të Edo, onigiri u përdor si një ushqim i shpejtë. Kjo kishte kuptim pasi kuzhinierët thjesht duhej të mendonin për të bërë mjaft onigiri dhe nuk kishin pse të shqetësoheshin për shërbimin. Këto onigiri ishin thjesht topa orizi të aromatizuara me kripë. Nori nuk u bë gjerësisht i disponueshëm deri në epokën e Genroku në mesin e periudhës Edo, kur bujqësia e nori dhe formimi i saj në fletë u përhap.

Referimet[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

  1. ^ Murata, Yoshihiro; Kuma, Masashi; Adrià, Ferran (2006). Kaiseki: the exquisite cuisine of Kyoto's Kikunoi Restaurant (në anglisht). Kodansha International. f. 162. ISBN 4-7700-3022-3.
  2. ^ Ikeda, Kikan; Shinji Kishigami; Ken Akiyama (1958). Koten Bungaku Taikei 19: Makura no Sōshi, Murasaki Shikibu Nikki (në japonisht). Tōkyō: Iwanami Shoten. f. 455. ISBN 4-00-060019-2.
  3. ^ Hasegawa, Masaharu; Yūichirō Imanishi (1989). Shin Koten Bungaku Taikei 24: Tosa Nikki, Kagerō Nikki, Murasaki Shikibu Nikki, Sarashina Nikki (në japonisht). Tōkyō: Iwanami Shoten. f. 266. ISBN 4-00-240024-7.
  4. ^ A Taste of Japan, Donald Richie, Kodansha, 2001, ISBN 4-7700-1707-3