Subjekti idiot

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

kritikën letrare, një subjekt idiot "që mbahet në lëvizje vetëm për shkak të faktit se të gjithë ata që janë të përfshirë janë idiotë"[1] dhe ku historia përndryshe do të kishte përfunduar në qoftë se kjo nuk do të ishte kështu.[2] Është një tregim ku konflikti vjen nga personazhet që nuk i njohin ose nuk u janë thënë informacione kyçe që do të zgjidhnin konfliktin, shpesh për shkak të shtjellimit të subjektit. E vetmja gjë që pengon zgjidhjen e konfliktit është shmangia e vazhdueshme ose pavëmendja e karakterit gjatë gjithë gjatë zhvillimit të subjektit, edhe nëse është qartësisht e dukshme për shikuesit, kështu që personazhet janë të gjithë "idiotë", sepse janë shumë të mpirë për të zgjidhur konfliktin menjëherë.

Në recensionin e Prime në vitin 2005, kritiku Roger Ebert tha: "unë mund të fal, madje edhe të vlerësoj një subjekt Idiot në vendin e duhur (duke patur parasysh Astaire dhe Rogers në Top Hat). Por kur personazhet kanë thellësi dhe vendimet e tyre kanë pasoja, unë shqetësohem kur keqkuptimet e tyre mund të përfundojnë me fjalë që skenari refuzon të lejojë që ata të shprehin."[3] Formulimet alternative e përshkruajnë protagonistin si një idiot.

Shkrimtari dhe kritiku i zhanrit Fantastiko-Shkencor Damon Knight, në koleksionin e tij të 1956 In Search of Wonder (Në Kërkim të Mrekullisë, ia atribuon përdorimin e parë të shprehjes autorit James Blish. Knight vazhdoi më tej me termin subjekt idiot i rendit të dytë, "në të cilin jo vetëm kryesorët, por e gjithë shoqëria në tërësi duhet të jetë idiote e nivelit të parë, ose historia nuk mund të zhvillohet."

Duke shkruar në 2013, autori David Brin hulumtoi një variant të subjektit idiot. Në shumicën e filmave dhe romaneve të aventurës, shkrimtarët dhe regjizorët kanë një domosdoshmëri për t'i mbajtur në rrezik protagonistët e tyre. Kjo bëhet e vështirë nëse janë të rrethuar nga profesionistë të kualifikuar, të paguar për të ndërhyrë dhe për të ndihmuar, nëse thirren. Prandaj, tregimtarët ndjehen të detyruar të ndajnë personazhet e tyre nga ndihma kuptimplotë, në mënyrë që çdo ndihmë që ata marrin është ose vonë ose nën nivelin e rrezikut të ofruar nga antagonistët. Sa më të fuqishëm antagonistët, aq më kompetente është ndihma e lejuar. "Por për pjesën më të madhe, institucionet dhe fqinjët tuaj portretizohen si dele, kështu që vetëm veprimet e heroit kanë vërtetë rëndësi."[4]

Shih edhe[redakto | përpunoni burim]

  • Komedi e gabimeve
  • Farsë

Referenca[redakto | përpunoni burim]

  1. ^ Knight, Damon (1967). In Search of Wonder. Chicago: Advent. 
  2. ^ Roger Ebert. "Movie glossary: Idiot plot". Chicago Sun-Times. Marrë më 2011-02-10. 
  3. ^ Roger Ebert. "Movie reviews: Prime". Chicago Sun-Times. Marrë më 2011-02-10. 
  4. ^ David Brin (2013-01-20). "Our Favorite Cliché — A World Filled With Idiots…, or, Why Films and Novels Routinely Depict Society and its Citizens as Fools". Locusmag.com. Marrë më 2013-11-13.