Shko te përmbajtja

Trashëgimia kulturore

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Rrënojat romake, nga Giovanni Pannini, 1751. Trashëgimi kulturore dhe artistike e Perandorisë Romake, e cila shërbeu si një themel për kulturën e mëvonshme Perëndimore, veçanërisht nëpërmjet Rilindjes dhe Neoklasicizmit (siç është shembulli këtu).

Trashëgimia kulturore është trashëgimi fizike e artefakteve dhe objekteve (atributeve) të një grupi ose të shoqërisë të cilat janë të trashëguara nga gjeneratat e kaluara, tek gjeneratat e tashme me qëllim të kujdesit për të mirën e brezave të ardhshëm. Trashëgimia kulturore përfshin pronën kulturore e njohur edhe si kultura materiale (të tillë si ndërtesat, monumentet, peizazhet, librat, veprat e artit dhe objektet e ndryshme), kulturën shpirtërore, (të tilla si folklori, traditat, gjuha dhe njohurit tradicionale), si dhe trashëgiminë natyrore (duke përfshirë peisazhet e rëndësishme kulturore).

Akti i qëllimshëm i ruajtjes së trashëgimisë kulturore për të ardhmen është i njohur si konservim (anglisht: preservation).

Llojet e trashëgimisë

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Kultura materiale

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
  • Muzeologjia
  • Shkenca arkivore
  • Konservimi (i trashëgimisë kulturore)
    • Konservimi artistik
    • Konservimi arkeologjik
    • Konservimi arkitektonik
    • Arkiva filmike
    • Konservimi i regjistrimeve fonografike
  • Konservimi digjital

Kultura shpirtërore

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
  • folklori
  • historia orale
  • ruajtja e gjuhës

Trashëgimia natyrore

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Aspektet e ruajtjes dhe konservimit të trashëgimisë natyrore përfshijnë:

  • Konservimi i varieteteve të rralla
  • Bimët e rralla nacionale

Lëvizja e trashëgimisë botërore

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]
Pllakë e cila e deklaron emërtimin e Carthages si një Vend i Trashëgimisë Botërore.

Shumë e rëndësishme është edhe Konventa në Lidhje me Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore dhe Natyrore Botërore, që është miratuar nga Konferenca e Përgjithshme e UNESCO-s në vitin 1972. Deri në vitin 2011, numri i vende të deklaruara si Vende të Trashëgimisë Botërore kishte arritur në 936: 725 kulturore, 183 natyrore, dhe 28 prona të përziera, në 153 vende. Secili prej këtyre vendeve konsiderohet i rëndësishme për bashkësinë ndërkombëtare.

Trashëgimia kulturore nënujore është e mbrojtur nga Konventa e UNESCO-s për Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore Nënujore. Kjo konventë është një instrument ligjor në ndihmë shteteve palë për të përmirësuar mbrojtjen e trashëgimisë së tyre kulturore nënujore.[1]

Si shtesë e kësaj, UNESCO e ka filluar përcaktimin e Trashëgimisë artistike dhe jomateriale të Njerëzimit. Komiteti i të Drejtave Ekonomike, Sociale dhe Kulturore  si pjesë e Këshillit Ekonomik dhe Social të Kombeve të Bashkuara, me nenin 15 të Besëlidhjes së saj kishte kërkuar futjen e parimeve sipas të cilave trashëgimia kulturore është e mbrojtur si pjesë e një të drejtë themelore të njeriut.

Dokumentet dhe organet kryesore ndërkombëtare përfshijnë:

  • Karta e Athinës, 1931
  • Pakti Roerich, 1935
  • Konventa e Hagës për Mbrojtjen e Pasurisë Kulturore në Rast Konflikti të Armatosur, 1954, (me një përkufizim të trashëgimisë kulturore si pika të veçanta të miratuara nga disa ligje nacionale)
  • Karta e Venecias, 1964
  • Karta e Barcelonës, 2002 (lidhur me kujdesin ndaj anijeve detare)
  • ICOMOS
  • Komiteti Ndërkombëtar Blue Shield (Menaxhimi i Fatkeqësive Natyrore dhe Njerëzore).
  • Instituti Ndërkombëtar për Konservim
Emblema e përdorur për të identifikuar në mënyrë të qartë pasurinë kulturore nën mbrojtjen e Konventës së Hagës të vitit 1954, në lidhje me pronën kulturore gjatë konflikteve të armatosura.
  1. Kjo konventë është një instrument ligjor në ndihmë shteteve ose palëve për të përmirësuar ruajtjen e trashëgimisë së tyre kulturore nënujore

Lidhje të jashtme

[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]