Komunikimi pa tela

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Komunikimi pa tela (ang. Wireless communication) apo është një emërtim që përdoret në informatikë për të treguar çdo lloj veprimi elektrik apo elektronik i cili kryhet pa përdorimin e një lidhjeje me tel. Komunikimi i pa tela është përcjellja e informacionit në largësi pa përdorimin e përcjellësve. Largësitë e përfshira mund të jenë të shkurtëra (disa metra si p.sh. në një telekomandë televizori) apo shumë të gjata (mijëra apo madje miliona kilometra për radiokomunikim). Përçimi i pa tela i sinjaleve bën pjesë në degën e telekomunikacionit. Ai përfshin telefonët celularë, ndihmuesit personal digjital (NPD) etj. Shembuj të tjerë të teknologjisë pa tela përfshijnë njësitë SGV, derëhapësit e garazheve, minjtë kompjuterikë pa tela dhe tastaturat, televizionin satelitor dhe telefona celular.

Në përgjithësi përçimi pa tela përdor radiovalët megjithëkëtë përkufizimi shtrihet edhe në aparate, më pak të përdorur, që shfrytëzojnë rrezatimin infra të kuq apo laserin.

Hyrje[redakto | përpunoni burim]

Historia[redakto | përpunoni burim]

Zbatimet e teknologjisë patela[redakto | përpunoni burim]

Komunikimi pa tela[redakto | përpunoni burim]

Siguria[redakto | përpunoni burim]

eq3wed dtaagyh gutiswsi ghgutts qSWETHV

Shiko edhe[redakto | përpunoni burim]

Lidhje të jashtme[redakto | përpunoni burim]