Ligji Biot-Savart

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko

Ligji Biot–Savart është një ekuacion në teorinë e elektromagnetizmit i cili përshkruan fushën e induksionit magnetik B të prodhuar nga një korrent elektrik. Fusha vektoriale B varet tek madhësia , drejtimi, distanca, dhe afërsia e pikës testuese nga rryma elektrike, si dhe nga një konstante themelore e quajtur konstantja magnetike. Ligji është i vlefshëm në përafrimin magnetostatik, i cili jep një fushë B e cila është konsistente si me ligjin e Amperit ashtu edhe me ligjin e Gausit për magnetizmin.[1]

Një paraqitje e përgjithshme[redakto | redakto tekstin burimor]

Ligji i Biot–Savartit përdoret për të llogaritur fushën magnetike të prodhuar nga një rrjedhë e qëndrueshme e rrymës elektrike, pra, një rrjedhë e vazhduar ngarkesash, përmes një teli, e cila është konstante në kohë dhe në të cilën ngarkesa as nuk grumbullohet as nuk humbet në çdo pike. Ekuacioni jepet si me poshtë :

 d\mathbf{B} = \frac{\mu_0}{4\pi} \frac{I d\mathbf{l} \times \mathbf{\hat r}}{r^2}

(në njësi SI), ku

\scriptstyle{I} është rryma elektrike (korrenti),
\scriptstyle{d\mathbf{l}} është një vektor, madhësia e të cilit është gjatësia e një elementi diferencial të telit, dhe drejtimi i së cilës është drejtimi i korrentit,
\scriptstyle{d\mathbf{B}} është kontributi diferencial tek fusha magnetike i cili vjen nga një pjesë shumë e vogël e telit përcjelljes,
\scriptstyle{\mu_0} është konstantja magnetike,
\scriptstyle{\hat{\mathbf{r}}} është vektori njësi i zhvendosjes i drejtuar nga element i telit drejt pikës ku llogaritet fusha,
\scriptstyle{r} është distanca nga elementi i telit tek pika ku llogaritet fusha,
simbolet në tekst të trashë tregojnë njësi vektoriale.

Shikoni gjithashtu[redakto | redakto tekstin burimor]

Personalitete[redakto | redakto tekstin burimor]

Elektromagnetizëm[redakto | redakto tekstin burimor]

Aerodinamika[redakto | redakto tekstin burimor]

Referenca[redakto | redakto tekstin burimor]

  • Griffiths, David J. (1998). Introduction to Electrodynamics, 3rd ed., Prentice Hall. ISBN 0-13-805326-X. 
  • Feynman, Richard (1966). The Feynman Lectures on Physics. Addison-Wesley. ISBN 0-63-20717. 
  1. ^ Jackson, John David (1999). Classical Electrodynamics, 3rd ed., New York: Wiley, Chapter 5. ISBN 0-471-30932-X. 

Lidhje te jashtme[redakto | redakto tekstin burimor]