Dallime mes rishikimeve të "Vivien Leigh"

Jump to navigation Jump to search
1 byte removed ,  10 vjet më parë
ska përmbledhje të redaktimeve
 
Olivieri mundua të depërtoi në botën e jashtme ; pas suksesit të tij në Britani, nuk ishte mirë i njohur në Shtetet e Bashkuara, ndërsa tentimet e mëhershme që të prezantohet atje dështuan. Kur ju besua roli kryesor në produkcionin ''Wutherung heights'' më [[1939]] të Samuel Goldwynit, udhëtoi për në [[Hollywood]], duke e lënë Leighin në [[Londër]]. Goldwyn dhe regjisori i filmit, [[William Wyler]], i ofruan Leighut një rol dytësor të Isabelles, por ajo e refuzoi, duke thënë se e aktron vetëm Cathyn, rol i cili i ishte ndarë Merle Oberon.
Hollywoodi ishte në kërkim për një aktore për rolin e [[Scarlett O'Hara]] në produkcionin ''[[Iku bashkë me erën]]'' më ([[1939]]) të David O. Selznickut. Agjenti amerikan i Leighut ishte përfaqësuesi londinez i agjensionit Myron Selznick (Myron ishte vëlla i Davidit), ndërsa në shkurt 1938 thotë që emri i saj të futet në mesin e kandidateve. Atë muaj, David Selznick e kishte parë ''Flaka rreth Anglisë'' dhe ''Yank at Oxford'' dhe ajo mbeti njëra ndër kandidatet më serioze për atë rol. Ndërmjet shkurtit dhe marsit, Selznick i shiqoi të gjithë filmat anglezë të saj, ndërsa në mars filloi bisedimet me producentin Alexander Kordom, me të cilin Leigh kishte kontratë deri me 18 shtator të atij viti, Selznick i dërgoi një letër të besueshme regjisorit [[George Cukor| George Cukorit]], "Akoma besoj kundër besimit për këtë vajzë të re". Leigh udhëtoi për në [[Los Angeles]], me qëllim të jetë me Olivierin. Kur Myron Selznick, i cili e przentoiprezantoi Olivierin, takohet me Leigh, mendoi se i ka kualitetet të cilat i kërkon vëllai i tij. I dërgoi Leighihun dhe Olivierin në vendin ku është bërë gjirimi i një skene të djegjes në flakë të një depoje në Atlantë, dhe e prezentoiprezantoi Leighun. Ditën në vijim, Leigh e lexoi skenën me Selznickun, i cili kishte organizuar provë, dhe i kishte shkruar gruas së saj, "Kjo është një fituese e papritur, dhe si duket e nemurnëmur për të mirë. Vetëm për veshë të tu: krejt ka rënë në [[Paulette Goddard]], Jean Arthur, Joan Bennett dhe Vivien Leigh.". Regjisori George Cukor u pajtua dhe e falënderoi Leighihun "me dëshirën më të madhe", e cila së shpejti e fitoi rolin.
 
Xhirimi ishte një përvojë e vështirë për Leigh; Cukorin e larguan, dhe erdhi [[Victor Fleming]], me të cilin shpesh ishte takuar. Ajo dhe [[Olivia de Havilland]] pa e ditë askush takoheshin gjtëgjatë natës dhe vikendeve duke kërkuar këshillat prej tij se si duhet ti luajnë rolet e tyre. Shoqërohet me [[Clark Gable| Clark Gableun]], bashkëshorten e tij Carole Lombard dhe me de Havilland, por u ngatrruangatërrua me Leslie Howard, me të cilë duhet ti xhironte disa scena emocionale. ShpeshëherëShpeshherë duhet të punonte shtatë ditë në javë, nganjëherë deri natën vonë, a i mungonte Olivieri i cili punonte në [[New York]].
I kishte shkruar Leigh Holmanit, "E urrej Hollywoodin... asnjëherë nuk do të adaptohem në këtë – si e ''urrej'' aktrimin në film". De Havilland më [[2006]] është përgjigjë dhe ka vërtetuar sjelljet e Leighihut gjatë xhirimit të filmit ''Iku bashkë me erën'', e cila është botuar në biografië e Laurenc Olivierit. Duke e mrojturmbrojtur Leighun, me thënjenë, "Vivien ishte profisionalisteprofesionaliste e paparë, shumë e disiplinuar gjatë xhirimit të filmit '’Iku bashkë me erën''. Ishte e brengosur nga dy gjëra: që nga vetja a mund të jap krejt çka është mundur për rolin e vështirë, dhe për ndarjen nga Larry (Oliveri), i cili ishte në New York."
 
Me filmin ''Iku bashkë me erën'' Leigh u bë e njohur dhe fitoi famë ndërkombëtare, por ajo thoshte, "Unë nuk jam yll e kinematoafrgisëkinematografisë – unë jam aktore. Të jesh yll e kiamentografisëkinematografisë – e vtëmvetëm e kinematografisë – është vetëm jetë gënjeshtare, e cila përcillet me vlera të pa verifikuara vetëm me publicitet. Aktoret jetojnë gjatë dhe çdo herë kujtohen nga role të spikatura." Nga dhjetë çmime [[Oscar]] që kishte fituar ''Iku bashkë me erën'', ishte edhe çmimi për aktoren më të mirë për Vivien Leigh.
 
== Martesa dhe projektet e përbashkëta ==
Leigh mendoi se do të merr pjesë me Olivierin dhe shkoi në provë për ''[[Rebecca|Rebeccën]]'', film të cilën duhet ta bënte regjinë [[Alfred Hitchcock]] me Olivierin në rolin kryesor, por pasi e shikoi provën Selznick thotë se kjo nuk është zgjedhja më e mirë, për të cilën u pajtua edhe Hitchcock, por edhe mentori i Leighihut, George Cukor. Selznick e hetoi se nuk tregoi kurëfar entuziazmi për rolin, deri atëherë kur ai ti ndahet Oliverit, a më vonë e angazhuan Joan Fontaine. Nuk ju lejua as ti shoqërohet Olivieri në ''Ponosu i predrasudama'' ([[1940]]), a Greer Garson e merë rolin për të cilën ishte paraparë Leigh. Në ''Ura Waterloo'' ishte dashtë të marrin pjesë Olivier dhe Leigh, por Selznick Olivierin e zëvendësoi me Robert Taylorin, atëherë në kulm të karrierës. Për shkak të mospjesëmarrjes së Oliviera me Legihun, filmi jo që u bë i popullarizuar në publikë, por edhe te kritika, por u bë edhe filmi më i dashur i saj.
 
Ajo dhe Olivieri vunë në skenë produkcionin teatral ''[[Romeo dhe Zhyljeta]]'' në [[Broadway|Brodvejë]]. Shtypi njujorkez shkruan për krizën bashkëshortore në mes të Olivierit dhe Leighut dhe pyet pse nuk kthehen në Angli të kontribuojnë edhe ata për luftën, ndërsa kritikët ishin të disponuar armiqësisht për pjesëmarrjen e tyre në këtë produkcion. Brooks Atkinson nga ''[[New York Times]]'' shkruan, "Edhe pse zonja Leigh dhe z. Olivier janë qift i ri brilant, mezi presin të aktrojnë së bashku". Ndërsa shumica e kritikës bie mbi aktrimin dhe regjinë e Olivierit, por as Leigh nuk mbetet pa kritikë. Bernard Grebanier ka shkruar "i ultë, kualiteti i zërit i zonës Leigh." Qifti në projekt e deponoi të gjitha kursimet, a mossuksesi ishte një katastrofë për ta.
 
Bashkë xhiruan ''Ajo vajza e Hamiltonit'' më ([[1941]]) me Olivierin në rolin e [[Horatio Nelson|Horatio Nelsonit]], ndërsa Leigh si Emma Hamilton. Me Britaninë e cila ishte pjesëmarrëse e [[Lufta e dytë botërore|Luftës së dytë botërore]], ishte njëri ndër filmat holivudian pro me sentimentin britanezbritanik. Filmi ishte shumë i popullarizuar në AmerikëiAmerikë, por suksesin më të madh e arriti në [[BRSS|Bashkimin Sovjetik]]. [[Winston Churchill]] organizoi shfaqjen e filmit në një pritje ku ishte edhe [[Franklin Delano Roosevelt]], ndërsa të pranishmëve iu drejtua me fjalët, "ZotërinjëZotërinj, mendoj se ju do të ju interesoi ky film, që në të ardhmen tregon ngjarje të mëdha që ju përngjanë atyre që janë pjesë e saj." Olivierët shpesh ishin mysafirë te Churchili gjithnjë deri në fund të jetës.
 
Olivierët u kthyen në Angli, a Leigh më [[1943]] udhëton për në [[Afrika Veriore|Afrikën e Veriut]], mur pjesë para trupave para se ajo të sëmuret me një kollitje dhe ethe. Më [[1944]] diagnoztifikohetdiagnostikohet me [[tuberkulozë]] në anën e majtë të mushkërive, por pas kalimit disa javë në spital, si duket fillon të shërohet. Në pranverë më ([[1945]]) xhiroi filmin ''Cezari dhe Kleopatra'', kur e hetoi se ishte shtatzënë, por abortoi. Ra në një depresion të madh i cili e arrin pikën kritike kur kthehet kundër Oliverit, ku edhe verbalist në mënyrë fizike e sulmon. Kjo ishte hera e parë nga shumë thyerje psikike e cila ishte e lidhur me depresionin vetanak. Olivieri fillon të mësohet me simptome episodike – disa ditë gjatë hiperaktivitetit kur e shoqëron perioda e depresionit dhe thyerja eksplozive nervore, pas të cilës Leighit nuk i kujtohet asgjë, por ajo e vëren se është e mbrojtur dhe s’ka pse ankohet.
 
Ishte aq mirë që të vazhdonte të aktronte në shfaqjen e suksesshme të produkcionit londinez ''The Skin of Out Teeth'' të Thornton Wilder, por filmat e tij të asaj kohe, ''Cezari dhe Kleopatra'' (1945) dhe ''Ana Karenjina'' ([[1948]]), nuk përjetuan sukses të madh.
Olivierit më [[1947]] votohet për vitez, a Leigh e shoqëron në pallatin Buckingham në investitorë. Bëhet Lady Olivier, titull të cilën fillon ta mbajë edhe pas shkurorëzimit të tyre, deri në vdekje.
[[File:Vivien Leigh and Laurence Olivier disembarking plane, Brisbane 1948.jpg|thumb|Leigh dhe Olivier arrinë në [[Brisbane]], Australi, Qershor 1948]]
Olivier më 1948 bëhet anëtar i Këshillit të regjisorëve të teatrit Old Vic, pas së cilës ai dhe Leigh udhëtojnë në turneun nëpër [[Australia| Australi]] dhe [[Zelanda e Re|Zelandë të Re]] që të mund të mbledhin mjete për teatër. Gjatë turneut gjashtëmujor, Olivieri mur pjesë edhe në pjesën ''Richardi III'' , ndërsa me Leigh në ''The School for Scandal'' dhe ''The Skin of Our Teeth''. Turneu ishte një sukses i madh, edhe pse Leigh nganjëherë lodhej është të zëvendësuar për një javë, përgjithësisht është përgjigj në të gjitha kërkesat të cilat janë kërkuar nga ajo, a Olivieri e kishte hetuar aftësinë e saj që ti "zhgënjejë gazetarët". Anëtarët e grupit artistik më vonë kishin vërejt disa ngatërresa në mes të qiftit, ndërsa ajo më dramatike ishte në Christchurch kur Leigh nuk kishte dashur të dilte në skenë. Olivieri i dha flakareshëflakaresh, ndërsa Leigh ia ktheu dhe e shan para se të dilte në skenë. Gjatë fundit të turnesë, të dytë ishin të dremitur dhe të sëmurë, a Olivieri u kishte thënë gazetarëve, "Ndoshta nuk e dini, por po bisedoni me qiftin që i takon së kaluarës." Më vonë thotë se si në Australi "e humba Vivien".
 
Suksesi i turneut e mahniti Olivierin që për herë të parë të marr pjesë bashkë me West End, në të njëjtat pjesë, me vetëm një shtesë, ''Antigonën'', e cila ishte shtuar me kërkesën e Leighihut sepse donte të aktronte në tragjedi.

Menyja e lëvizjeve