Aleksandar Rankoviq

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Aleksandar Rankoviq
Aleksandar Ranković (1).jpg
Zv.President i Jugosllavisë
1963 – 1 korrik 1966
Paraardhësi: "Detyra u krijua"
Pasardhësi: Koça Popoviq
Ministër i punëve të brendshme i Jugosllavisë
2 shkurt 1946 – 14 janar 1953
Paraardhësi: Vllada Zeçeviq
Pasardhësi: Svetisllav Stefanoviq
Drejtues i OZNA
13 maj 1944 – Mars 1946
zv.President i Asamblesë Popullore të RP të Serbisë
Nëntor 1944 – Janar 1946
Të dhënat personale
Lindi më: 28 Nëntor 1909(1909-11-28)
Lindi në: Drazhevac, Mbretëria Serbe
Vdiq më: 19 Gusht 1983 (mosha 73)
Vdiq në: Dubrovnik, Jugosllavi
Kombësia: serb
Profesioni: Politikan, ushtar
Partia politike: Partia Komuniste e Jugosllavisë


Aleksandar Rankoviç (1909 – 1983) – figurë e lartë politike jugosllave, zëvendëspresident i ish-RSFJ-së. Në vitet 1950-1960 ishte në krye të organeve të sigurimit të shtetit në Jugosllavi. Nga viti 1946 deri më 1966 – ministër i Punëve të Brendshme të Jugosllavisë. Që nga viti 1956 – zëvendëskryeministër, anëtar i Sekretariatit të KQ të LKJ, anëtar i KQ të Lidhjes së Komunistëve të Serbisë, ka mbajtur një numër të tjera qeveritare dhe postet partiake. Është konsideruar dhe si kasap i Kosovës. U shkarkua nga detyra dhe u përjashtua nga forumet e partisë pas skandalit të përgjimit të mareshalit J.B. Tito në rezidencën e ishullit të Brionit.Ai ishte komunist jugosllav me prejardhje serbe i cili ishte nder 3 njerezit me te fuqishem pas Josib Broz Tito-s dhe Edvard Kardelj-it. Rankovici ishte ithtar i Jugoslavisë se centralizuar dhe ka kundershtuar perpjekjet qe kane promovuar decentralizimin qe ai konsiderohet te ishte kunder interesave te bashkësisë serbe.

Ne vitin 1928 kur ai u be anëtar i partisë komuniste Rankovici u emërua sekretar i komitetit regjional te SKOJQ-SE te Serbise.Ai ishte anetare i Burose Politike qe nga viti 1940. Ne vitin 1941 ai u kap dhe u torturua nga Gestapet Gjerman mirepo me vone u shpetua nga nje shumice e partizaneve jugosllav..

Jeta[redakto | redakto tekstin burimor]

Aleksander Rankovic lindi në fshatin Draževac afër Obrenovac-it në Mbretërinë Serbe. Ai u lind ne një familje te varfër gjithashtu e humbi edhe babain në një moshe te re. Rankovici e përfundoi shkollën e mesme ne fshatin e tij. Me shume fëmije të tjerë te varfër ai pas përfundimit te shkollës se mesme shkoi te punonte ne Beograd. Mirëpo shume here i ra te largohej nga vendi per shkak te kushteve te këqija po ashtu ndodhi edhe me përfundimin e fakultetit.

Vdekja[redakto | redakto tekstin burimor]

Rankoviqi u tërhoq në Dubrovnik, ku vdiq më 19 gusht 1983 pas një sulmi të dytë në zemër.[1] Në aeroportin e Beogradit arkivoli i tij u prit vetëm nga përfaqësuesit e Bashkimit të Veteranëve (SUBNOR). Gjatë kohës sa ishte në spital, dikush e theu shtëpinë e tij dhe ia vodhi gjitha medaljet, kështu që familja e tij filloi të mblidhte medalje nga bashkëluftëtarët e tij për t'i shfaqur ato në varrim, por në fund SUBNOR i furnizoi me të tilla. Për qytetarë dhe organizata ishte e ndaluar të postonin nekrologji. Kjo ishte e lejuar vetëm për familjen e tij dhe vetëm në ditën e varrimit.[1]

Përkundër tërë cenzurës, dita e varrimit ishte tronditje e madhe për shtetin dhe zyrtarët e Partisë. Aty për aty, në Varrezën Beogradi i Ri u mblodh një turmë e madhe njerëzish, duke duartrokitur dhe brohoritur për Rankoviqin. Meqë nuk kishte vend për të gjithë disa syresh u ngjitën edhe nëpër pemë dhe gurë të varreve. Agjencia e lajmeve Tanjug raportoi për 1000 pjesëmarrës në varrim, por historianët dhe gazetarët pajtohen se ishin pak a shumë 100 mijë.[1][2][3][4][5][6][7]

Trashëgimia[redakto | redakto tekstin burimor]

Autoritetet u habitën nga ngjarjet në varrim, meqë kishin pritur që njerëzit të kishin harruar dikë që kishte jetuar në izolim të plotë politik dhe mediatik për gati dy dekada.

Burimet[redakto | redakto tekstin burimor]

{{reflist]]

  1. ^ a b c Gabim referencash: Etiketë <ref> e pavlefshme; asnjë tekst nuk u dha për refs e quajtura magazin
  2. ^ Jelena Cerovina, Biljana Baković (26 August 2013), "Srbija razgovara: Aleksandar Leka Ranković, između stvarnosti i mita", Politika (in Serbian), p. 16 
  3. ^ D.Z. (22 August 2013), "Ko je bio Leka Ranković, ćovek koji je prisluškivao Tita", Telegraf (in Serbian) 
  4. ^ Slobodan Ranković (8 November 2013), "Moj otac Leka nije ikona srpskog nacionalizma", Gazeta Danas (in Serbian) 
  5. ^ Mijat Lakićević (3 January 2017). "Paradigma Ra(n)ković" (in Serbian). Peščanik. 
  6. ^ "Sudbina Rankovića, sudbina Jugoslavije" (in Serbian). Radio Televizioni i Serbisë. 19 August 2013. 
  7. ^ Video of Ranković's funeral