Llukë Karafili

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Llukë Karafili
(1892 - 1976)

Emri: Llukë
Mbiemri: Karafili
Lindi më: 1892
Vendlindja: Kala, Berat
Vdiq më: 1976
Profesioni: Mësimdhënës, publicist, studiues

Llukë Karafili (Berat, 17 tetor 1892 - 1976) qe arsimtar, bibliofil, studiues dhe publicist shqiptar me pseudonimin Bardhyli. Bashkëpunoi me të përkohshmen françeskane "Hylli i Dritës" dhe atë jezuite "Leka", ku ndër numra të ndryshëm në vitet 1937-39 botoi studimin e parë mbi bibliotekat shqiptare e gjithashtu artikujt Suli dhe Mark Mboçari[1].

Jeta[redakto | redakto tekstin burimor]

Leu në lagjen Kala të Beratit, i biri i Hristo Harallamb Karafilit dhe Polikseni Havel Çikës. Edukimin e filloi në lagjen Kala dhe më pas në lagjen e Shënkollit, Elbasan, ku merrte pjesë në shoqërinë e Djemve në Kala. Më pas frekuentoi shkollën turke në Ersekë. Pasi mbaroi dy vjet në këtë shkolle u fut ne atë Qytetëse (Rushdije) duke vijuar Gjimnazin (Itadijen) por nuk arriti ta vazhdojë për faktin se ishte i dobët në turqishte. Për këtë motiv i ati e hoqi nga shkolla dhe e vuri të mësojë mjeshtrinë e rrobaqepësit ku ndenjti katër muaj sepse pastaj i doli bursa për të shkuar në gjimnazi "Zosimea" në Janinë, por pak pas muajsh u dëbua nga kjo shkollë sepse fliste mirë për Shqipërinë duke tërhequr mbas vetes edhe fëmijë të tjerë shqipëtarë, gjë kjo qe nuk i pelqente propagandes greke në ate kohe duke i shkaktuar dëbimin nga shkolla.

U kthye ne Korçë ku mori mësime private për të plotësuar klasat e Liceut. Studionte gjithë librat shqip që ishin botuar ne Bukuresht, Sofje, Selanik dhe Korçë. U njoh me patriotët e atëhershëm ne Korçë dhe zuri miqësi me Mihal Gramenon, Themistoklinë, Stavro Karolin, Pandeli Calen, me Bejlerët e Pojanit, Spiro Belkamenin, Mihal Belkamenin, Mihal Xoxen, Sotir Pecin, Goni Katundin, Thoma Deshnicen etj. Mori pjesë në shoqërine Lidhja Orthodokse dhe në Shkollën e së Dielës të Shkollës Amerikane. Ka qenë edhe sekretar në çetën e Gorës të Kajo Babjanit. Ne Vlorë mori pjesë ne Klubin "Labërija".

Më 16 shtator 1913 u hap shkolla e parë në Lushnje ndanë kishës ortodokse, ku shërbeu si mësues[2]. Ka mësuar gjithashtu në shkollën qytetëse të Vlorës dhe ka qenë drejtor shkolle në Delvinë dhe në Nartë[3].

Më 1933 qe kryemësues në shkollën e Korfuzit, prej ku i dërgon një shkresë min. së Arsimit ku i vinte në dukje vështirësitë e lindura në atë qark mësimor prej tri shkollave greke që ishin hapur rretheqark dhe propagandës që përhapnin qarqet greke ndër këto shkolla.

Një periudhë ka banuar në Shkodër, ku biblioteka e tij personale vlerësohej të kishte mbi 2500 vëllime shumë të çmuara në gjuhën shqipe, greke, italiane, frënge të fushave të pedagogjisë, letërsisë, historisë, ballkanologjisë, albanologjisë dhe mjaft dorëshkrime[4].

Më 1944 u bë pjesë e Institutit të Studimeve Shqiptare[5].

Burime[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ Dema B., Hylli i Dritës - Diftojsi i Gjithmbarshëm i pesëmbdhetë vjetvet të para I-XV (1913-1939), Shkodër: Shtypshkronja Françeskane, 1940. fq. 17.
  2. ^ Dhana P., Arsimi Dhe Kultura Ne Myzeqe (1912 - 1990), Lulu.com, 2010. fq. 219.
  3. ^ Karafili Ll., Lulishtja Djelmënore - Abetare, Pjes' e Parë, Konstancë: sh.b. "Albania", 1922. Në ballinë.
  4. ^ Interreg III a Italia-Albania, Focus Shkodra 2006, fq. 6.
  5. ^ Historiku i Institutit të Studimeve Shqiptare, akti.gov.al, marrë më 25 dhjetor 2017.