Prit edhe pak

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

"Prit edhe pak" libër me poezi, autor Dritëro Agolli. Shtëpia botuese "Botimet Dritëro", Viti i botimit 2016. Faqet e librit 208.

Koment nga autori:

Aspak s'e kisha menduar se do të botoja tani edhe një libër tjetër me vjersha në një kohë, kur i kam kaluar të 80 – të vitet dhe kur, siç i thotë Nilo Milto Sotir Gurrës "ata andej nga varrezat po na e bëjnë me sy".

Po ja që poezia ndonjëherë u kthyeka në mënyrë jetese, domethënë, në një ushqim të përditshëm, për të mbajtur shpirtin gjallë. Ky ushqim u mblodh javë për javë e muaj për muaj dhe pa u kuptuar u mbush një fletorkë e tërë.

Dhe kështu, duke rënë fjala për ushqimin, që dikujt ky emërtim për poezinë mund t'i duket banal, m'u kujtua një mendim i Bodlerit, se "Gjithë universi i dukshëm nuk është gjë tjetër veçse një magazinë imazhesh dhe shenjash, të cilave imagjinata do t'u japë një vend dhe një vlerë relative: është një lloj kullote, të cilën imagjinata duhet ta hajë dhe ta transformojë."

Unë, mesa duket, jam mësuar në këtë kullotë si ai kau plak, që ha dhe ripërtyp, megjithëse dhëmbët i janë shkurtuar. Edhe kjo ripërtypje është një lloj transformimi. Kjo më sjell në mend diçka të largët.

Im atë kishte një ka, që e mbajti edhe të plakur. Kur e shihte që kulloste në livadh, thoshte: "Ha bar, i shkreti, po dhëmbët i janë shkurtuar, se ngaherë përtypet". Ishte ky një ka ahuri dhe e thërrisnim me emrin Kazil. Edhe kur u plak dhe nuk mund të lëronte, im atë nuk e theri për ta bërë pastërma. "Të rrojë sa të rrojë", thoshte ai.

Dhe një ditë kaut i shkanë këmbët e plakura në një monopat shkëmbor në Poçravë, - kodër mbi fshatin Menkulas, përtej lumit të Devollit, - dhe ra. Im atë thoshte "vdiq". Ku është element i universit, dua të them edhe kjo vdekje. Dhe "universi" shqiptar ka një kullotë aq të pasur, sa edhe imagjinata më e ndezur do të nginjej dhe do të velej, duke kullotur.

Mbase kjo më ka shtyrë të nxjerr në dritë edhe këtë libër me titullin "Prit edhe pak", që do të thotë se ende nuk e kam kullotur livadhin. Po ka edhe një arsye tjetër. Mendova që këtë përmbledhje vjershash t'ia kushtoj gruas sime, Sadijes, e cila ka mbi gjysëm shekulli, që ecën krah meje. Për vargjet e mia ajo vuan pothuajse si unë.