Ushtria Popullore e Shqipërisë

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Ushtria Popullore e Shqipërisë
Degët Shtabi i Përgjithshëm i Ushtris Popullore

Forcat Toksore

Flota Luftarako-Detare (FLD)

Forcat Ajrore

Komanda
Komandanti-i-Përgjithshëm Enver Hoxha 1944-1985

Ramiz Alia 1958-1991

Ministri i Mbrojtjes Enver Hoxha 1944-1953

Beqir Balluku 1953-1974

Mehmet Shehu 1974-1980

Kadri Hazbiu 1980-1982

Prokop Murra 1982-1990

Kiço Mustaqi 1990-1991

Ndriçim Karakaçi1991-1991

Fuqia njerëzore
Shërbimi i Detyrueshëmn 18 Vjec
Arrijnë
moshën ushtarake çdo vit
750.000
Personel aktiv 61.000
Personeli rezervë 450.000
Përqind e GDP-së 5.89% 1990
Industria
Furnitorë të brendshëm MEIKO
KM Poliçan
UM Gramsh


ULP Mjekës

Furnitorë të jashtëm Kina Kina
Flamuri Bashkimi Sovjetik


Historiku[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Forca më e madhe me një skemë organizative të qëndrueshme dhe shumë eficente, me formacione sulmuese të disiplinuara, me një ngritje numerike progresive dhe me një Shtabit te Përgjithshëm ishte Ushtria Antifshiste Vullnetare Nacional Clirimtare. Kjo ushtri krijoi 24 Brigada, 8 divizione dhe 3 korparmata afërsisht me 45 000 luftëtarë dhe konsiderohet më e suksesëshmja e ushtrive të pas 1912-s. Në nëntor 1944 bashkë me forcat territoriale ajo arriti deri 70 000 vetë. Kjo shifër përfaqësonte 7% të popullsisë të Shqipërisë në atë periudhë.Pas çlirimit te vendit ajo ju nënshtrua një procesi reduktimi e riorganizim. Më 9 korrik 1945 ajo mori emrin Ushtria Kombetare dhe numri i saj u reduktua në 40 000, në dhjetor në 35 000 ndërsa në 1948 ky numër ra në 27 000 ushtarakë aktiv. Në të njëjtën kohë ajo filloi transformimin në një ushtri të rregullt të kohës së paqes. Struktura organizative esaj përbëhej nga Ministria e Mbrojtjes, Shtabi i Përgjithshëm, FT, FD, FA, FR dhe ato Territoriale.Në vitin 1951 Ushtria krijoi për herë të parë aviacionin ushtarak, në vitin 1953 armën e Kimisë, shërbimin e Komunikimit, Zbulimin etj. FD, tanket, artileria, transporti, logjistika dhe disa shërbime të tjera u riorganizuan.Shqipëria ishte anëtare e Traktatit te Varshavës nga vitet 1950 deri 1968. Ushtria shqiptare u pajis me armatim dhe teknikë nga Bashkimi Sovjetik. Kjo periudhë shënoi fillimet e stërvitjeve të mëdha, si ishte ajo e vitit 1950.Në vitin 1966 sipas udhëzimeve të PPSH me qëllimin e bërjes së ushtrisë më pak të kushtueshme dhe të lidhur me popullin për mos lejimin e krijimit të ë Kastës Ushtarake, u realizua nxjerrja e ushtrisë nga kazermat, heqja e sistemit të gradave dhe shpërndarja e saj ne cdo pjesë të territorit të vendit. Komisari politik u vendos për të përfaqësuar vijën e partise në komandat e të gjitha niveleve të Forcave të Armatosura.Gjate periudhës së Luftës së Ftohtë, në vitet 70 dhe 80, Forcat e Armatosura patën një rritje të madhe numerike duke arritur shifrën 61 000 forca aktive, dhe 450,000 rezerviste dhe një numër i madh i Forcave Vullnetare. Ato u riorganizuan disa herë në njësi të përmasave dhe formave joeficente. Në fund të viteve 80 kishte 22 divizione që përbënin 3 fronte. Bazuar në konceptin e ëmbrojtjes pëllëmbë për pëllëmbëë Ushtria u shpërnda në 2200 pika në të gjithë vendin dhe fortifikimi u kthye në qëllim më vete

Strukturat ushtarake e viteve ‘80 lejonte që për 72 orët e para, të mund të bëheshin gati për luftë të paktën 750 mijë njerëz. [Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Nëse lufta do të fillonte krejt papritur, pa paralajmërime dhe pa përqendrim të trupave armike në vijën e kufirit, ushtria shqiptare ishte përgatitur që për 2-3 minuta nga shkelja e territorit shqiptar, të hapte zjarrin e parë me mitralozat e rëndë të cilësuara si “armë roje”, apo me anë të batalioneve që gjithashtu quheshin “art-mitraljer”.

Kjo sa për fillim, pasi strukturat ushtarake e viteve ‘80 lejonte që për 72 orët e para, të mund të viheshin nën armë të paktën 750 mijë njerëz me uniformë jeshile. Por si ishte e organizuar ushtria shqiptare në vitet ’75-’85, gjë që daton dhe me kulmin e fuqisë së saj Ish drejtuesit e lartë të saj kanë dhënë këto shifra:

'Forcat e Armatosura kishin një efektiv shumë të madh, si aktiv ashtu edhe rezervist. Efektivi përbëhej nga rreth 16.500 oficerë, rreth 9.000 nën/oficerë, rreth 61.000 ushtarë si dhe nga rreth 8.000 civilë. Ndërkohë që rezervistë kishte rreth 450.000 vetë, dhe 230.000 Forca Vullnetare. Këto forca përfshiheshin në 22 Divizione dhe tre Forca që ishin: Mbrojtja Kundër Ajrore, Flota Luftarako-Detare dhe Aviacioni.  Ishin 127 Brigada Këmbësorie, Brigada Artilerie dhe Brigada Sulmuese; rreth 1050 tanke, rreth 4.000 gryka zjarri artilerie tokësore; 34 regjimente të artilerisë kundërajrore pa llogaritur artilerinë kundërajrore të Brigadave, etj. Në kufi, mitralozët e rëndë (armët roje), bateritë e gatshme të artilerisë kundërajrore, hapnin zjarr për 2-3 minuta. Për 20-30 minuta, batalionet mitraliere në vijën e kufirit kishin bërë gati për luftim. Po kështu për 15– 20 minuta, artileria tokësore e gatshme kishte hapur zjarr.


Bazat e Betonizuara

Aerodromit të Gjadrit, i tunelizuar
Baza e Shëngjinit të Tunelizuar
Baza në Porto Palermo
Tunelizimi i Uzinës në Poliçan
Tunelizimi i Bazës Ajrore në Kuçovë

22 Divizione
Mbrojtja Kundër Ajrore (MKA),
Flota Luftarako-Detare (FLD)
Aviacioni

Efektivi Përbëhej Nga

Oficerë Nën/Oficerë Ushtarë Rezervistë Civilë Forca Vullnetare
16.500 9.000 61.000 450.000 8.000 230.000




Tekstin Burimor
[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]