Mehmet Shehu

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Mehmet Shehu
Mehmet Shehu.jpg
Kryetar i Këshillit të Ministrave
20 korrik 1954 – 18 dhjetor 1981
Paraardhësi: Enver Hoxha
Pasardhësi: Adil Çarçani
Ministër i Punëve të Brendshme
1 tetor 1948 – 23 korrik 1954
Paraardhësi: Koçi Xoxe
Pasardhësi: Kadri Hazbiu
Ministër i Mbrojtjes
30 tetor 1974 – 26 prill 1980
Paraardhësi: Beqir Balluku
Pasardhësi: Prokop Murra
Zv.Kryetar i Këshillit të Ministrave
24 korrik 1953 – 23 korrik 1954
Të dhënat personale
Lindi më: 10 janar 1913
Lindi në: Flag of Albania.svg Çorrush
Vdiq më: 18 dhjetor 1981 (vetëvrarë)
Vdiq në: Flag of Albania.svg Tiranë
Kombësia: Shqiptare
Profesioni: Ushtarak, politikan
Partia politike: Partia e Punës e Shqipërisë
Feja: Ateist


Mehmet Shehu (Çorrush, 10 janar 1913 - Tiranë, 18 dhjetor 1981) qe pjesë e vullnetarëve shqiptarë në Luftën e Spanjës me bindje komuniste, komandant i Brigadës së I Sulmuese, min. i Brendshëm, i Mbrojtjes dhe kryeministër i Republikës Popullore të Shqipërisë.

Jeta[redakto | redakto tekstin burimor]

Lindi më 10 janar të vitit 1913 në fshatin ÇorrushMallakastrës, i biri i Sheh Ismailit (v. 1944), i cili ishte sheh i teqes së Çorrushit dhe Sulltana Alikaj (v. 1972) nga Shkoza e SevasteritVlorës. Mehmeti ishte i pari ndër katër vëllezërit[1]. I ati kishte qenë pjesëmarrës në lëvizjen e Haxhi Qamilit[2].

Nis Shkollën Teknike në Tiranë, të cilën e kreu më 1932. U regjistrua në Shkollën e Oficerëve në kryeqytet, por nuk u pranua për shkak të moshës. Më 1934 nis punë në fermën e Shkollës Teknike, me ndërhyrjen e miqve të familjes i mundësohet një bursë ushtarake për në Kolegjin e Napolit. Kthehet në atdhe dhe për shkaqe kundërshtie ndaj regjimit të Zogut, burgoset 2-3 muaj në Tiranë. Me daljen nga burgu, punon në fermën e Shkollës Teknike si traktorist. Ndjek Shkollën e Plotësimit të Oficerëve, ku titullohet 1937.

Në dhjetor 1937 shkon në Spanjë përmes Francës me ndërlidhje nga Llazar Fundo, ku merr pjesë në brigadën e XII ndërkombëtare e quajtur Garibaldi në nder të heroit italian, e cila ishte e përbëre nga vullnetarë nga shumë vënde të botës, ai komandonte batalionin e IV të saj. Në fund të dhjetorit pranohet në Partinë Komuniste me rekomandim të po Zai Fundos.

Në shkurtin e 1939 pas çmobilizimit të vullnetarëve të huaj kthehet në Francë dhe e internojnë në Cyprien, Gurs e Vernet. Në Gurs qëndroi për 70 ditë. Pasi u pushtua Franca prej Gjermanisë, një komision italo-gjerman që merrej me riatdhesimin e vullnetarëve. Mbahet ndër burgjet e Italisë për dy muaj. Kërkon të kthehet në Shqipëri në gusht 1942, burgoset në Durrës dhe lirohet me ndërmjetësinë e Qazim Koculit dhe Ferid bej Vokopolës. Në Vlorë del në ilegalitet dhe bashkohet me Hysni Kapon[3], caktohet sekretar organizativ i Qarkut të Vlorës.

Gjatë Luftës Nacional-Çlirimtare ka kryer një numër detyrash të rëndësishme:

Mbas çlirimit të Shqipërisë dërgohet për studime në Bashkimin Sovjetik. Në periudhën 1945-1946 studion në Akademinë Ushtarake "Voroshillov" në Moskë. Mbas përfundimit të studimeve ktheht në Shqipëri ku në vitin 1947 emërohet Shef i Shtabit të Përgjithshëm. Në periudhën 1948-1954 kryen njëkohësisht detyrën e zëvendëskryeministrit dhe atë të ministrit të punëve të brendshme. Nga viti 1954 deri në vitin 1981 është Kryeministër (Kryetari i Qeverisë).

Që nga viti 1948 deri 1981 ishte anëtar i Byrosë Politike. Fliste 5 gjuhë të huaja: anglisht, frëngjisht, italisht, spanjisht dhe rusisht. Versioni zyrtar i kohës tregon se kreu vetëvrasje në Tiranë18 dhjetor 1981. Nga rrethanat e ngjarjes së "vrasjes" së Mehmet Shehut ngjallet dyshimi se ai mund të jetë vrarë. Por akoma mbetet në kuadrin e një dyshimi.

Aktiviteti politik[redakto | redakto tekstin burimor]

Mehmet Shehu (majtas poshtë) me Petro Marko, Skënder Luarasi, Iliaz Pashaj e Ermush Myftari

Shih edhe[redakto | redakto tekstin burimor]

Lista e vullnetarëve shqiptarë në luftën qytetare të Spanjës

Burime[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ Kaloçi D., Akt-akuza : Mehmet Shehu e falsifikoi historinë e jetës së tij, Gazeta Shqiptare. - p. 2436, 21 mars, 2003, p. 12 - 13.
  2. ^ Greca D., Babai i Mehmet Shehut, fanatik mysliman, kundër Shqipërisë, Shqiptarja.com, 27 gusht, 2013.
  3. ^ Imaj A., Mehmet Shehu: Autobiografia e 1951, Panorama, 4 janar, 2016.