Vilajeti i Edrenesë

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Vilajeti i Adrianopojës më 1900

Vilajeti i Adrianopojës ose Vilajeti i Edrenesë (turqishtja osmane: ولايت ادرنه; Vilâyet-i Edirne)[1] ishte një ndarje administrative (vilajet) e nivelit të parë të Perandorisë Osmane.

Ky vilajet u nda midis Turqisë dhe Greqisë në vitin 1923, duke kulmuar me formimin e Trakisë Perëndimore dhe Lindore pas Luftës së Parë Botërore, si pjesë e Traktatit të Lozanës. Një pjesë e vogël e vilajetit iu dha Bullgarisë në Traktatin e Bukureshtit (1913) pas Luftërave Ballkanike. Në fund të shekullit të 19-të thuhet se kishte një sipërfaqe prej 67,800 km2. Në lindje kufizohej me Vilajetin e Stambollit, Detin e Zi dhe Detin Marmara, në perëndim me Vilajetin e Selanikut, në veri me Rumelinë Lindore (Bullgaria që nga viti 1885) dhe në jug me Detin Egje. Ndonjëherë zona përshkruhet edhe si Trakia Jugore,[2] ose Trakia Adrianopolitane.[3]

Ndarjet administrative[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Sanxhaket e vilajetit ishin:[4]

  1. Sanxhaku i Adrianopojës (tani Edreneja) (Adrianople, Cisr-i Mustafapaşa, Kırcaali, Dimetoka, Ortaköy, Cisr-i Ergene, Havsa. Kishte edhe kaza të Kırkkilise, Baba-yı Atik, Beykar Hisar, Maa Hatunili-Kızılağaç (qendra e saj ishte Kızılağaç) dhe Ferecik. Kızılağaç shkoi në sanxhakun Yanbolu të Vilajetit Şarki Rumeli, Ferecik shkoi fillimisht në Gelibolu në 1876, më vonë në Dedeağaç dhe u degradua në nahiya në 1878, Kırkkilise, Baba-yı Atik dhe Bejkar Hisar shkoi në rikrijimin e sanxhakut Kırkkilise në 1878. Bejkar Hisar u degradua në nahiya në 1879)
  2. Sanxhaku i Kirklareli (Since 1878) (Kirkkilise) (Kırkkilise, Tırnovacık, Lüleburgaz, Vize, Ahtabolu, Midye, Baba-yı Atik. Pjesa më e madhe e Tırnovacık dhe Ahtabolu iu dorëzuan Bullgarisë në 1913. Saray u nda nga Vize dhe u bë kaza në 1916)
  3. Sanxhaku i Rodosto (tani Tekirdağ) (Tekfurdagi) (Tekfurdağı, Çorlu, Malkara, Hayrabolu. Gjithashtu ka pasur kazatë Vize, Lüleburgaz dhe Midye deri në vitin 1879, ajo shkoi në sanxhakun e rikrijuar Kırkkilise)
  4. Sanxhaku i Gelibolu (Gelibolu, Maydos, Şarköy, Mürefte, Keşan. Kishte gjithashtu kaza Enez dhe Gümülcine deri në 1878. Gümülcine u gradua në sanxhak në 1878. Enez shkoi në sanxhakun Dedeağaç. Më në fund İpsala (promovuar në kaza) dhe Enez u kthyen në Gelibolu në 1913)
  5. Sanxhaku i Dedeağaç (1878-1912) (Dedeağaç, Sofulu, Enez)
  6. Sanxhaku i Gümülcine (1878-1912) (Gümülcine, İskeçe, Koşukavak, Ahiçelebi, Eğridere, Darıdere). I gjithë sanxhaku iu dorëzua Bullgarisë, me një pjesë të vogël Greqisë në vitin 1913.
  7. Sanxhaku i Filibe (Filibe, Pazarcık, Hasköy, Zağra-i Atik, Kızanlık, Çırpan, Sultanyeri, Ahiçelebi) (deri në vitin 1878, pastaj u bë pjesë e Rumelisë Lindore)
  8. Sanxhaku i Slimia (İslimye, Yanbolu, Misivri, Karinabat, Aydos, Zağra-i Cedid, Ahyolu, Burgaz) (deri në vitin 1878, pastaj u bë pjesë e Rumelisë Lindore)

Galeria[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Referimet[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]