Asim Abdurrahmani

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Asim Abdurrahman Shpuza (Shkodër, 22 dhjetor 1905 - Tiranë, 8 qershor 1947) qe farmacist, konsull nderi i Austrisë në Shqipëri (1935-'38) dhe nëpunës i shtetit shqiptar në periudhën e Zogut dhe përgjatë Luftës së Dytë Botërore.

Jeta[redakto | përpunoni burim]

Leu në Shkodër,familja e tij para lëshimeve territoriale të sanksionuara në Kongresin e Berlinit, qeverisnin kalanë e Shpuzës. I ati i tij, Mehmet Kokotlija-Shpuza, ka qenë major në ushtrinë osmane dhe Kryetar Bashkie i Shkodrës (1925-1928), ndërsa e ëma e tij ishte Nurije Çausholli Myrtaj. Njëra motër e tij, Sadetja, qe e shoqja e Musa Jukës; ndërsa tjetra u martua me Veli Vasjarin. Abdurrahmani mbahej si mbiemër ngaqë prejardhja e tyre ishte një degëzim i pasardhësve të Abdurrahman Abdi pashë Arnautit, pashai i fundit që kishte qenë në krye të ejaletit të Budës me prejardhje nga fshati Çopanaj i Peqinit[1].

Pasi kreu filloren në Shkodër ne Seminarin Franceskan u dërgua në Stamboll ne Robert College. Me ta mbaruar u kthye në Shkodër dhe më vonë u regjistrua në Universitetin e Gracit në Austri ku filloi studimet ne degën e Kimise Industriale dhe më vonë në Mynih për t'i përfunduar ato. Gjate qëndrimit në Graz të Austrisë bënte pjesë aktive në shoqatën e studentëve shqiptarë të Austrisë, "Albania".

Me diplomimin në vitin 1930 kthehet në atdhe, ku duke parë se për një inxhinier kimist ishte e vështirë të kishte punë në Shqipërinë e asaj kohe, vendosi të hapë një farmaci në Tiranë. Shesin shtëpinë në Shkodër dhe vendoset sëbashku me prindët në Tiranë. Më 1934 propozohet si konsull nderit i Austrisë, detyrë të cilën e kreu deri më 1938 kur Austria u aneksua nga Gjermania Naziste.

Në një koktejl të organizuar nga ambasada amerikane njihet me të shoqen e tij të ardhshme, Nezihanë, e bija e Bedri Pejanit. Nga kjo martesën lindën tre fëmijë: Meleqja, Nermini dhe Mehmeti.

Ishte Kryetar i Klubit Mbretëror Shqiptar të Turizmit dhe të Makinave Luksoze dhe punonte me ngulm per promovimin e turizmit ne Shqipëri e sidomos në zonën e Shkodrës me bukuritë malore fantastike. Më 17 shkurt 1944 me një grup intelektualësh shqiptarë si Rexhep Krasniqin, Qazim Bllacën, Lazër Radin, Mark Temalin, Mentor Çokun e Eqerem Telhajn organizuan shoqatën e "Miqtë e Kroacisë", ku u zgjodh N/kryetar[2][3].

Me pushtimin italian, Asimi qëndron në Shqipëri, por nuk do të zgjasë shumë dhe u internua në Italinë Veriore për rreth 18 muaj. Pas kësaj u kthye në Tiranë, ku vazhdoi punën në farmacinë që kishte në pallatin Kaceli. Kishte marrëdhënie të mira me të gjitha palët ndërluftuese shqiptare gjatë kohës së Luftës, por kryesisht me Lëvizjen e Legalitetit.

Më 1947 i dorëzohet autoriteteve shtetërore pasi qe fshehur. Dëshmi të qëndrimit të tij në burg janë shkruar nga Petro Marko dhe Ejëll Çoba. Pushkatohet në Tiranë bashkë me Gjush Dedën[4].

Burime[redakto | përpunoni burim]

  1. ^ Salliu F., Peqinasi që drejtonte ushtritë osmane, Shekulli, 20 dhjetor, 2015.
  2. ^ Radi L., Miqësia kroato-shqiptare: Ngjarje dhe dokumente.
  3. ^ 1944: Shoqata "Miqtë e Kroacisë".
  4. ^ Përkujtimore, Asim Abdurrahmani Shpuza Kokotlija.