Masakra e Prekazit

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Masakra e Prekazit[1] ishte operacion e udhëhequr nga Njësia Speciale e Serbisë më 5 mars 1998 për t'i kapur ushtarët e UÇK-së që janë konsideruar terrorista nga Serbia. Gjatë operacionit, udhëheqësi i UÇK-së Adem Jashari dhe vëllai i tij Hamëz Jashari u vranë, së bashku me 60 anëtarët tjerë të familjes. Sulmi është kritikuar nga Amnesty International, duke thënë se "Të gjithat provat dëshmojnë që sulmi nuk paska pasur qëllim për t'i kapur ushtarët, por 'për t'i vrarë dyshuesit dhe familjet e tyre." Në anën tjetër, Serbia pretendoi që bastisja ishte për shkak të sulmeve të UÇK-së në paraburgimet e policisë.

Operacioni[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

5 mars 1998, UÇK-ja ka hedhur një sulm në petrolin e policisë në Prekazin e Ulët që shkaktoi policinë serbe të kërkojë dëshkim, sipas raporteve publike të Serbisë. Pas sulmit të dytë, policia u përgatitë për përgjigjjen brutale ndaj familjes Jashari.[2] Ata filluan të gjuanin ushtarët lokalë të UÇK-së të cilët u detyruan të tërhiqen në kompleksin e Jasharit në të njëjtin fshat.[3] Policët jugosllavë rrethuan grupin dhe i ftuan ata që të dorëzoheshin, duke u bërë thirrje të gjithë personave të tjerë për të pastruar lokalet. Policia më tej pohoi se ata u dhanë dy orë për t'u pajtuar. Brenda afatit të caktuar, dhjetëra civilë u pajtuan me rendin dhe u shpërndanë në siguri nga kalaja. Sipas policisë, pas skadimit të afatit prej dy orësh, Adem Jashari, vëllai i tij dhe pjesa më e madhe e anëtarëve të familjes së tij, megjithatë refuzoi të pajtohet dhe të mbetet brenda kompleksit. Pas një qëndrimi verbal të tensionuar, sipas deklaratave zyrtare serbe, grupi i Jasharit u përgjigj duke gjuajtur në polici duke përdorur armë automatike, si dhe mortaja, granata dore dhe snajpera, duke vrarë dy dhe duke plagosur tre policë.[3] Në dhunën pasuese, policia jugosllave vrau më shumë se gjashtëdhjetë vetë, duke përfshirë edhe vëllezërit Jashari. I vetmi që mbijetoi ishte Besarta Jashari, vajza e Hamëz Jasharit. Ajo pretendonte se policët e kishin "kërcënuar me thikë dhe e urdhëroi të thoshte se xhaxhai i saj (Adem Jashari) kishte vrarë të gjithë ata që donin të dorëzoheshin". Goran Radosavljeviç, një nga drejtuesit e Ministrisë së Brendshme të Serbisë, deklaroi se "Adem Jashari i përdorte gratë, fëmijët dhe të moshuarit si pengje ...".[4] Gjenerali Nebojsha Pavkoviq deklaroi se "Ishte një veprim normal policor kundër një krimineli të njohur, ishte i suksesshëm. Detajet e tjera nuk i kujtoj".[5]

Dëshmitë e mbledhura më vonë treguan se sulmi nuk kishte për qëllim të kapte ushtarët të armatosur shqiptarë; Përkundrazi, sulmi ishte për t'i eliminuar ata dhe familjet e tyre.[2] Shtëpitë e tjera të anëtarëve të familjes Jashari u sulmuan gjithashtu nga policia si dhe kompleksi rezidencial i familjes Lushtaku.[2] Si përgjigje, këshilli i sigurimit i OKB-së u kthye në Kapitullin VII të Kartës së Kombeve të Bashkuara pa autorizuar masën përfundimtare të kapitullit që ishte ndërhyrja ushtarake.[6] Mortarët gjuajtë në shtëpitë, dhe snajperët qëlluan ata që ikën.

Varrimi[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Këshilli lokal për mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe liri, ishte kontaktuar nga policia që t'i mblidhnin trupat, por këshilli kërkoi për të bërë dokumentar për të vdekurit asgjë nuk u bë publike. Sipas Këshillit, policia i vendosën trupat në murgun e Prishtinës para se t'i kthejë në Drenicë.

Më 9 mars, policia paralajmëroi se nëse trupat nuk janë varrosur nga familja do të varrosen nga autoritetet, përderisa familjet kanë kërkuar që të bëhen autopsitë.[7]

Më 10 mars, policia morri një buldozer dhe gërmuan një varr të madh afër Prekazit, dhe varrosën trupat, ku dhjetë prej tyre nuk kanë qenë të identifikuar në atë kohë. Krerët e policisë serbe akuzuan organizatën që ata kanë kontrabanduar armë në të kaluarën.[7]

Më 11 mars, trupat u rivarrosën sipas traditës islame.[8]

Thuhet se 42 njerëz kanë vdekur në Prekazin e Ulët gjatë operacionit.[9] 6 shqiptarë tjerë kanë vdekur në fshatin Lausha nën rrethanat e paqarta.[9]

Referimet[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

  1. ^ "Behind the Kosovo crisis". BBC. 12 mars 2000. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  2. ^ a b c Rights Watch: Violence in Kosovo
  3. ^ a b "Kosovo killings: Belgrade's official version of events". BBC. 12 mars 1998. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  4. ^ Henriksen 2007, p. 128.
  5. ^ "Behind the Kosovo crisis". BBC. 12 mars 2000. Marrë më 6 tetor 2013. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  6. ^ Hodge, Carl Cavanagh (2002). NATO for a New Century: Atlanticism and European Security. Greenwood Publishing Group. f. 111.  978-0-275-97594-4. Marrë më 20 April 2012. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  7. ^ a b Under Orders: War Crimes in Kosovo. Human Rights Watch. 2001. ff. 34, 96–7. Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  8. ^ Abrahams & Andersen 1998, p. 31.
  9. ^ a b Abrahams & Andersen 1998, p. 32.

Shiko edhe[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]