Rrethimi i Beratit (1455)

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Rrethimi i Beratit (1455)
Berat Fortress.jpg
Kështjella e Beratit
Data korrik, 1455
Vendi Berat, Shqipëri
Rezultati Fitore osmane
Pjesëmarrsit në konflikt
Coa Kastrioti Family.svg Lidhja e Lezhës Fictitious Ottoman flag 2.svg Perandoria Osmane
Komandantët dhe udhëheqësit
Gjergj Arianiti
Muzaka Topia 
Vrana Konti
Skënderbeu
Isa bej Evrenozi
Fuqia (kapaciteti)
15,000 trupa; vetëm 7,000 pas ndërhyrjes së Isak Beut, e cila përfshinte kontigjentin prej 1,000 trupa të artilerisë aragoneze 20,000 trupa si forca ndihmëse[1]
Viktimat dhe humbjet
2,000 kalorës, 3,000 këmbësorisë, 80 të burgosur[2] shumë të rënda

Rrethimi i Beratit filloi në korrik 1455,[3] kur ushtria shqiptare e Skënderbeut rrethoi kështjellën e mbajtur nga forcat osmane.

Sfondi[redakto | përpunoni burim]

Osmanët ia morën Beratin më 1450 Muzakajve, pasi këta e kishin mbrojtur njëherë qytetin prej tyre më 1438.[4]

Rrethimi[redakto | përpunoni burim]

Në vitin 1455 mbi 12 mijë luftëtarë shqiptar dhe disa qindra ushtarë të Mbretërisë së Napolit rrethuan Beratin dhe nisën sulmet për marrjen e tij. Forcat osmane që gjendeshin në kështjellë filluan bisedimet me shqiptar dhe arritën një armëpushim me kohëzgjatje 15 ditë. Ndërkohë sulltani dërgoi forcat osmane nën komandën e Isa Beut dhe Hamza Beut në ndihmë të të rrethuarve. Për të mos u diktuar nga luftëtarët shqiptarë, nuk kaluan nga rruga e zakonshme e Shkumbinit por ndoqën rrugën që të çonte në fushën e Korçës. Kësodore forcat osmane i zunë në befasi forcat shqiptare.[5] Skënderbeu dhe Gjergj Arianiti ishin larguar kur u njoftuan për sulmin e papritur të ushtrisë osmane. Kur arritën në fushbetejë çdo gjë kishte përfunduar.[6]

Pasojat[redakto | përpunoni burim]

Pas Betejës së Beratit gjendja e brendshme politike në Shqipëri[7] u keqësua, duke shkaktuar lëkundje te fisnikët shqiptarë.[8] Moisi Golemi kaloi në anën e osmanëve, të cilët në vitin 1456 e dërguan në krye të një ushtrie osmane në Shqipëri por ushtria e Skënderbeut e theu keqas.[9]

Referencat[redakto | përpunoni burim]

  1. ^ Demetrio Franco p. 318.
  2. ^ Franco p. 318.
  3. ^ Hodgkinson, Harry (2004). Scanderbeg: From Ottoman Captive to Albanian Hero. Bloomsbury Academic. f. 134.  9781850439417. 
  4. ^ Pitcher, Donald Edgar (1973). An Historical Geography of the Ottoman Empire: From Earliest Times to the End of the Sixteenth Century. Brill Archive. f. 69. 
  5. ^ Akademia 2002, p. 419
  6. ^ Akademia 2002, p. 419
  7. ^ Akademia 2002, p. 420
  8. ^ Akademia 2002, p. 420
  9. ^ Akademia 2002, p. 420

Bibliografia[redakto | përpunoni burim]

  • Historia e popullit shqiptar: vëllimi i parë. Tiranë: Akademia e Shkencave të Shqipërisë. 2002.  9992716223. 
  • Franco, Demetrio. Comentario de le cose de' Turchi, et del S. Georgio Scanderbeg, principe d' Epyr. Venice: Altobello Salkato, 1480.