Nacionalizmi shqiptar

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search

Nacionalizmi shqiptar është një grupim i përgjithshëm i ideve dhe koncepteve nacionaliste të krijuara nga shqiptarët duke nisur së pari në shekullin XIX gjatë Zgjimit Kombëtar Shqiptar (Rilindja Shqiptare). Nacionalizmi shqiptar shoqërohet gjithashtu me koncepte të ngjashme, të tilla si shqiptarizmi dhe Panshqiptarizmi që përfshijnë ide për krijimin e një shteti shqiptar të zgjeruar gjeografikisht ose një Shqipërie të Madhe që përfshin trojet ballkanike me popullsi të madhe shqiptare.

Fillimi i Krizës Lindore (1870) që kërcënonte ndarjen e tokave të banuara nga shqiptarët në Ballkan nga shtetet fqinje të krishtera ortodokse, nxitën shfaqjen e periudhës së Rilindjes dhe të lëvizjes nacionaliste. Gjatë shekullit të 19-të, ndikimet shkencore perëndimore, diasporat shqiptare si Arbëreshët, kontribuan shumë në përhapjen e ndikimeve dhe ideve në mesin e shqiptarëve të Ballkanit brenda kontekstit të vetëvendosjes shqiptare. Midis tyre ishin idetë e një kontributi ilir për etnogjenezën shqiptare që ende mbizotëron nacionalizmin shqiptar në kohët bashkëkohore.

Nacionalizmi shqiptar përmban një sërë mitesh që kanë të bëjnë me origjinën shqiptare, pastërtinë kulturore dhe homogjenitetin kombëtar, indiferencën fetare si bazë të identitetit kombëtar shqiptar dhe vazhdimin e luftës kombëtare. Figura e Skënderbeut është një nga mitet themelore të nacionalizmit shqiptar që bazohet në një person, pasi mitet e tjera bazohen në ide, koncepte abstrakte dhe kolektivizëm.

Burimet[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]

Shih edhe[Redakto | Redakto nëpërmjet kodit]