Diego Milito

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Jump to navigation Jump to search
Diego Milito
Diego Milito - Inter Mailand (3).jpg
Milito me Interin në 2009
Të dhënat personale
Emri i plotëDiego Alberto Milito
Data e lindjes (1979-06-12) 12 Qershor 1979 (40 vjeç)
Vendi i lindjesBernal, Argjentinë
Gjatësia1,83 m (6 ft 0 in)
PozicioniSulmues
Informacionet për klubin
Klubi aktualInternazionale
Numri22
Karriera profesioniste*
VitetKlubiNdesh.(Gls)
1999–2003Racing137(34)
2003–2005Genoa59(33)
2005–2008Zaragoza108(53)
2008–2009Genoa31(24)
2009–2014Internazionale125(64)
2014–Racing16(6)
Ekipi kombëtar
2003–2011Argjentina25(4)
* Ndeshjet dhe golat në nivelin profesionist, vetëm në ligën vendase deri në daten 30 nëntor 2014.

† Ndeshje (Gola).

‡ Ndeshjet dhe golat në kombëtare deri më 17 korrik 2011

Diego Alberto Milito (lindur më 12 qershor 1979) është një futbollist argjentinas që luan me skuadrën argjentinase Racing në Primera División, duke qënë edhe ish lojtar i kombëtares argjentinase. Një qëndër-sulmues prodhues, Milito ka mesataren e një goli në çdo dy ndeshje gjatë karrierës së tij 15-të vjeçare si profesionist.[1] Ai ishte vendimtar në Tripletën e fituar nga Interi në sezonin 2009–10, duke kontribuar me dy gola në finalen e Ligës së Kampioneve.

Ai ka pseudonimin "El Príncipe" ("Princi" në shqip) për shkak të ngjashmërisë së fizikut me lojtarin uruguajan Enzo Francescoli, që gjithashtu kishte këtë pseudonim.[2]

Karriera me klube[redakto | përpunoni burim]

Racing Club[redakto | përpunoni burim]

1999–2003: Vitet e hershme në Argjentinë[redakto | përpunoni burim]

Milio filloi të luante futboll në divizionin e parë agjentinas me skuadrën e Racing Club në vitin 1999, ku fitoi turnamentin Apertura në vitin 2001. Gjatë kësaj kohe, vëllai i tij Gabriel Milito luante si mbrojtës për Independienten, skuadra rivale e Racing. Më pas të dy klubet u ndeshën në Derbin e Avellaneda, ku të dy vëllezërit Milito ishin në formacionin e parë.[3]

Genoa[redakto | përpunoni burim]

2004-2005: Vitet e para në futbollin Europian[redakto | përpunoni burim]

Në fillim të vitin 2004, Milito u transferua te skuadra italiane Genoa që në atë kohë luante në Serie B. Pas dy viteve të suksesshme, ku shënoi 33 Gola në 59 ndeshje, Genoa ra një ligë më poshtë në Serie C1 për shkak të trukimeve të ndeshjeve në javën e fundit të sezonit 2004–05. Për shkak të kësaj, Milito u detyrua që të largohej nga Genoa dhe u transferua te skuadra e vëllait të tij Real ZaragozaLa Liga.[4]

Real Zaragoza[redakto | përpunoni burim]

2005–2008: Vendosja e shenjës së tij në Spanjë[redakto | përpunoni burim]

Milito sërisht tregoi potencialin e tij të jashtëzakonshëm në Spanjë, duke shënuar katër gola në gjysmë–finalen e parë të Copa del Rey në vitin 2006 në suksesin 6–1 kundër Real Madrid.[5][6][7] Ai e mbylli sezonin e tij në parë në elitën e futbollit spanjoll si golashënuesi më i mirë i skuadrës me 15 gola.

Milito ishte një nga golashënuesit më të mirë në sezonin 2006–07 në La Liga, duke shënuar 23 gola, dy më pak se golashënuesi me i mirë Ruud van Nistelrooy dhe tre mbrapa nga fituesi i Këpucës së Artë, Francesco Totti.[8]

Në nëntor 2006, u raportua se Real Zaragoza kishte vendosur për ta blerë përfundimisht kartonin e tij, pasi huazimi dy vjeçar ishte gati për të përfunduar.[9][10]

Milito u bë kapiten i skuadrës, duke zëvëndësuar vëllain e tij Gabriel, i cili në vitin 2007 u transferua te Barcelona.[11] Kontrata e tij u zgjat në gusht 2007 dhe kishte një klauzolë lirimi 100 milion .[12] Golat e tij të shumtë e ndihmuan Real Zaragozan që ta përfundonte sezonin 2006–07 në vendin e gjashtë me 60 pikë, duke u kualifikuar edhe në Kupën UEFA. Që nga janar 2008, Milito kishte një mesatare prej një goli në çdo dy ndeshje, statistikë që e kishte edhe në kohën kur luante me Genoan.

Genoa[redakto | përpunoni burim]

2008–2009: Rikthimi në Itali[redakto | përpunoni burim]

Më 1 shtator 2008, vetëm disa minuta përpara se të mbaronte merkatoja verore, Genoa kompletoi transferimin e Militos nga Real Zaragoza, pasi skuadra spanjolle ra në Segunda División.[13][14] Agjenti i tij, Fernando Hidalgo, konfirmoi se Milito kishte pranuar menjëherë që të transferoheshe te Genoa edhe pse kishte marrë oferta të mira nga disa klube të mëdha europiane.[15]

Milito debutoi për Genoan më 14 shtator 2008 kundër Milan, ku Genoa fitoi me rezultatin 2–0, me Militon që assitoi në golin e parë dhe shënoi golin e dytë. Më 9 nëntor 2008, Milito shënoi tregolshin e tij të parë me Genoan në fitoren 4–0 kundër Regginës. Më 25 janar 2009, ai shënoi golin e tij të parë për vitin 2009 në barazimin 1–1 kundër Catanias, më pas ai shënoi edhe tre ditë më vonë në një tjetër barazim 1–1 kundër Milanit në San Siro. Më 3 maj 2009, Milito shënoi tregolshin e tij të dytë me Genoan në Derby della Lanterna, ku Genoa fitoi me rezultatin 3–1.

Falë golave të tij, Genoa e përfundoi sezonin në Serie A në vendin e pestë me 68 pikë dhe u kualifikua automatikish për në raundin play-off të Ligës së Europës. Ai e përfundoi sezonin me 24 gola në 31 ndeshje duke u renditur në vendin e dytë të golashënuesit, mbrapa fituesit që ishte Zlatan Ibrahimović me 25 gola.

Inter[redakto | përpunoni burim]

2009–10: Debutimi me Tripletë[redakto | përpunoni burim]

Diego Milito gjatë një ndeshje në vitin 2009.

Më 20 maj 2009, La Gazzetta dello Sport komfirmoi se Diego Milito sëbashku me Thiago Mottën ishin transferuar te klubi i Milanos Inter.[16] Nga ky transferim, Genoa kishte marrë lojtarët Robert Acquafresca, Riccardo Meggiorini, Francesco Bolzoni, Ivan Fatić dhe të para në këmbim.[17][18]

Milito u përshtat shumë shpejt me skuadrën duke bërë një debutim perferk me dy gola në fitoren 2–0 kundër rivalëve të Milanit në turnamentin miqësor World Football Challenge.[19] Më pas, më 29 gusht 2009, në derbin e parë zyrtar kundër tyre në Serie A, Milito dhuroi dy assista dhe shënoi një gol me penallti duke i dhuruar skuadrës fitoren 0–4, duke shënuar golin e tij të parë zyrtar me klubin.[20] Më pas, më 13 shtator 2009, ai shënoi golin e tij të dytë në ligë në fitoren 2–0 në San Siro kundër Parmës.[21] Në ndeshjen e rradhës në ligë kundër Cagliarit, Milito shënoi të dy golat e skuadrës duke e udhëhequr drejt fitores 2–1 në trensfertë.[22] Këto dy gola e vendosën atë si sulmuesin e parë të të gjitha kohërave për mesataren më të lartë të shënimit, pasi, me 28 gola në 35 ndeshje, Milito kishte një mesatare 0.8 gola për ndeshje.[23] Milito vazhdoi formën e tij fantastike duke shënuar një tjetër gol një javë më vonë, në ndeshjen ku Inter fitoi me rezultatin 3–1 në San Siro kundër Napolit.[24]

Statistikat, ambjentimi i shpejtë, golat që shënonte, e bënë Militon lojtarin më të rëndësishëm të skuadës, ai ishte një kontribut shum i madhë në skuadër me Golat dhe Assistet e tij. Më 30 tetor 2009, në fitoren 5–3 në San Siro kundër Palermos, ai bëri rikthimin e tij nga dëmtimi, duke hyrë si zëvëndësues dhe duke shënuar golin e pestë.[25] Një javë më vonë, në ndeshjen kundër Livornos, ku Inter fitoi me rezultatin 0–2, Milito shënoi golin e parë të ndeshjes.[26] Pas ndeshjes me Livornon, ai numëronte shtatë gola në nëntë ndeshje në Serie A. Tre ditë më vonë, më 4 nëntor 2009, ai shënoi golin e parë në fitoren 2–1 jashtë fushe në minutat e fundit kundër Dynamo Kyiv në ndeshjen e katërt të fazës së grupeve të Ligës së Kampioneve.[27] Më 24 shkurt 2010, në një ndeshje tjetër të Champions League, Milito shënoi një Gol shumë të rëndësishëm kundër Chelseas në fitoren 2–1 në San Siro, Milito shënoi në minutën e tretë.[28] Katër ditë më vonë, Milito shënoi Golin e fitores në ndeshjen kundër Udineses, Milito shënoi në minutën e 45 dhe ndeshja përfundoi me rezultatin 2–3.[29] Më 27 mars 2010, pasi humbi ndeshjen ku Interi fitoi 3–0 kundër Livornos për shkak të një problemi,[30] Milito u rikthye dhe shënoi 1 Gol në humbjen 1–2 kundër rivalëve për titull të Romës.[31][32] Më 31 mars 2010, në fitoren 1–0 në San Siro kundër CSKA-së në çerek–finalen e Champions League, ai shënoi Golin e vetëm në minutën e 65 dhe e dërgoi Interin në gjysmë–finale.[33] Milito gjithashtu shënoi një Gol me kokë në gjysmë-finalen kundër Barcelonës ku Inter fitoi me rezultatin 3–1.

Gjatë ndeshjeve të fundit të sezonit 2009–10, Milito tregoi edhe një herë se ai ishte heroi që do ti jepte Interit Tripletën e parë në historinë e futbollit italian. Argjentinasi shënoi golin e vetëm në fitoren 1-0 në finalen e Kupës së Italisë kundër rivalëve të Romës, Milito shënoi në minutën e 39 duke i dhënë Interit trofeun e parë sezonal.[34] 11 ditë pas triumfit në kupë, Milito shënoi golin e vetëm në fitoren 1–0 kundër Sienës në javën e fundit të Serie A, Milito shënoi në minutën e 55 pas një Assis të Javier Zanettit, ky gol i siguroi Interit kampionatin e 18 në historinë e saj. Interi arriti ta fitojë kampionatin me vetëm dy pikë avantazh kundër Romës, e cila kishte fituar gjithashtu në javën e fundit me rezultatin 2-0 kundër Chievo Veronës. Deri në fundin e pjesës së parë, Roma ishte në krye të kampionatit pasi të dy golat i kishte shënuar në pjesën e parë. Milito e cilësoi golin kundër Sienës si "Goli më i rëndësishëm i karrierës së tij",[35] Gol që i dhuroi atij trofeun e dytë si lojtar profesionist.

Më 22 maj 2010, ai tregoi edhe një herë që ishte heroi i Interit duke shënuar dy gola dhe duke i dhënë fitoren 2-0 Interi kundër Bayern München në finalen e Champions LeagueSantiago Bernabeu. Inter u bë fitues i Champions League pas plot 45 vitesh.[36] Milito shënoi golin e parë në minutën e 35 pas një Assisti të Wesley Sneijder, dhe golin e dytë në minutën e 70 pas një assisti të Samuel Eto'o. Milito më pas u zëvëndësua në minutën e 92 me Marco Materazzin.[37][38]

Sezoni 2010–11[redakto | përpunoni burim]

Sezoni 2011–12[redakto | përpunoni burim]

Sezoni 2012–13[redakto | përpunoni burim]

Milito filloi sezonin e ri duke shënuar golin e dytë në fitoren 0–3 kundër debutuesve të Pescarës në javën e parë të Serie A.[39] Më 28 tetor, ai festoi ndeshjen e tij të 100të në Serie A me fanellën e Interit, duke shënuar golin e katërt të sezonit në fitoren 1–3 kundër Bolonjës. Tre ditë më vonë, më 31 tetor, ai shënoi edhe golin e pestë të sezonit në fitoren 3–2 në San Siro kundër Sampodrias;[40] ishte gjithashtu edhe goli i 200të i tij në të gjitha kompedicionet. Në ndeshjen e rradhës ndaj kryesuesve të Juventusit më 3 nëntor, Milito ishte sërisht protagonist duke shënuar një dopietë e cila rezultoi vendimtare për Interin, që përmbysi ndeshjen duke fituar 3–1; kjo ishte humbja e parë e Juventusit në Juventus Stadium pas 49 ndeshjes.[41]

Milito festoi fitoren e tij të 100të në Serie A pas triumfit të Interit 2–1 ndaj NapolitSan Siro; ai ishte protagonist në këtë ndeshje, duke shënuar një nga golat e takimit.[42] Ishte fitorja e tij e 100të në 197 ndeshje të luajtura me Genoan dhe Interin. Ai u bë lojtari i Serie A me më shumë gola të shënuar gjatë një viti kalendarik (28 gola) duke lënë mbrapa Cavanin (27 gola) dhe Di Natalen (23 gola).[43]

Pasi u rithye më 10 shkurt 2013 pas një dëmtimi të pësuar në janar, Milito bëri rikthimin e tij në shtëpi në fitoren 3–1 kundër Chievo Veronës; ai shënoi golin e tretë të takimit si dhe asistoi golin e Esteban Cambiassos.[44] Megjithatë, në ndeshjen e rradhës, fati i keq i tij u rikthye kur në minutën e tetë të takimit të Ligës së Evropës ndaj CFR Cluj ai u rrëzua duke këputur ligamentet e gjurit së majtë.[45] Ai u operua në mënyrë të suksesshme dy ditë më vonë, dhe lajmëroi se koha e rikuperimit do të ishte më shumë se gjashtë muaj, që do të thoshte se sezoni kishte marrë fund për të.[46]

Karriera ndërkombëtare[redakto | përpunoni burim]

Milito bëri debutimin e tij me Argjentinën më 31 janar 2003 kundër Hondurasit ku shënoi golin e parë në fitoren 3–1 të kombëtares së tij. Ai shënoi golat e dytë dhe të tretë të tij më 16 korrik 2003 kundër Uruguajit, por pas kësaj ai ka luajtur vetëm 1 ndeshje gjatë viteve të tjera, ai u la jashtë Kupës së Botës 2006.[47][48]

Golat me Kombëtaren[redakto | përpunoni burim]

# Data Vendi Kundërshtari Goli Rezultati Kompedicioni
1. 31 janar 2003 Estadio Olímpico Metropolitano, San Pedro Sula, Hondurasi Flamuri Hondurasi 1 – 0 3–1 Ndeshje Miqësore
2. 16 korrik 2003 Estadio Ciudad de La Plata, La Plata, Argjentina Flamuri Uruguaji 1 – 0 2–2 Ndeshje Miqësore
3. 16 korrik 2003 Estadio Ciudad de La Plata, La Plata, Argjentina Flamuri Uruguaji 2 – 0 2–2 Ndeshje Miqësore
4. 2 korrik 2007 Estadio José Pachencho Romero, Maracaibo, Venezuela Flamuri Kolumbia 4 – 2 4–2 2007 Copa América

Statistikat e karrierës[redakto | përpunoni burim]

Klube[redakto | përpunoni burim]

Kombëtarja[redakto | përpunoni burim]

Jeta personale[redakto | përpunoni burim]

Trofe[redakto | përpunoni burim]

Skuadra[redakto | përpunoni burim]

Personale[redakto | përpunoni burim]

Rerenencat[redakto | përpunoni burim]

  1. ^ "Uebfaqja zyrtare e Real Zaragosa". Marrë më 13 prill 2014. 
  2. ^ "Milito, l' uomo che parla poco corre molto e fa sempre gol". Corriere.it. 17 maj 2010. Marrë më 7 gusht 2012. 
  3. ^ "Prince Milito now the King of Inter" [Princi Milito tani mbreti i Inter-it]. Four Four Two. 22 maj 2010. Marrë më 24 maj 2010. 
  4. ^ "El Zaragoza ficha a Diego Milito". UEFA.com. 30 gusht 2005. Marrë më 30 maj 2010. 
  5. ^ "Zaragoza demolish Real Madrid 6-1 in Cup semi-final". ESPN FC. 8 shkurt 2006. Marrë më 7 nëntor 2014. 
  6. ^ "El Zaragoza humilla al Real Madrid en la Copa del Rey: 6-1". Marca. 8 shkurt 2006. Marrë më 7 nëntor 2014. 
  7. ^ "Zaragoza demolish Real Madrid 6-1 in Cup semi". chinadaily.com.cn. 8 shkurt 2006. Marrë më 7 nëntor 2014. 
  8. ^ "RealZaragosa Player Profile" [RealZaragosa Profili i lojtari]. Real Zaragoza. Marrë më 13 prill 2014. 
  9. ^ "Zaragoza to use Milito option" [Real Zaragoza përdor mundësinë për të blerë Milito-n]. Sky Sports. 28 nëntor 2006. Marrë më 30 maj 2010. 
  10. ^ "Preziosi: "La situazione di Milito? Non chiara"". Genoa CFC. 12 maj 2007. Marrë më 30 maj 2010. 
  11. ^ "Fernandez' Argentinians lift Zaragoza". Genoa C.F.C. Marrë më 30 maj 2010. 
  12. ^ "Diego Milito renueva con el Zaragoza". UEFA.com. 31 gusht 2007. Marrë më 30 maj 2010. 
  13. ^ "Milito returns to Genoa". Sky Sports. 1 shtator 2008. Marrë më 30 maj 2010. 
  14. ^ "DEPOSITATO IN LEGA IL CONTRATTO DI MILITO". Genoa C.F.C. 1 shtator 2008. Marrë më 30 maj 2010. 
  15. ^ "Vi racconto il rifiuto di Crespo e il ritorno di Milito". Il Secolo XIX. 2 shtator 2008. Marrë më 3 shtator 2008. 
  16. ^ "Milito e Motta all'Inter Al Genoa Acquafresca" [Milito dhe Motta tek Inter, tek Genoa Acquafresca]. La Gazzetta dello Sport. 20 maj 2009. Marrë më 23 maj 2010. 
  17. ^ "Thiago Motta signs on" [Thiago Motta firmos]. inter.it (FC Internazionale Milano official site). 1 korrik 2009. Marrë më 23 maj 2010. 
  18. ^ "Il Genoa in rima: con Pelé c' è Dembelé". La Gazzetta dello Sport. 10 qershor 2009. Marrë më 21 dhjetor 2010. 
  19. ^ "Milito hits brace to bury Rossoneri". ESPNsoccernet. 26 korrik 2009. Marrë më 2 prill 2010. 
  20. ^ "Serie A: AC Milan 0–4 Inter Milan". insideworldsoccer.com. 29 gusht 2009. Marrë më 2 prill 2010. 
  21. ^ "Internazionale 2 – 0 Parma". ESPNsoccernet. 13 shtator 2009. Marrë më 2 prill 2010. 
  22. ^ "Cagliari 1 – 2 Internazionale". ESPNsoccernet. 20 shtator 2009. Marrë më 2 prill 2010. 
  23. ^ "Stats: Milito, the goal king". Internazionale. 21 shtator 2009. Marrë më 2 prill 2010. 
  24. ^ "Internazionale 3 – 1 Napoli". ESPNsoccernet. 23 shtator 2009. Marrë më 2 April 2010. 
  25. ^ "Inter 5–3 Palermo: Braces For Eto'o, Balotelli & Miccoli In Eight Goal Thriller". Goal.com. 29 October 2009. Marrë më 2 April 2010. 
  26. ^ "Clinical finishing seals win". ESPNsoccernet. 1 November 2009. Marrë më 2 April 2010. 
  27. ^ "Late drama seals win". ESPNsoccernet. 4 November 2009. Marrë më 2 April 2010. 
  28. ^ "Cambiasso strike gives Italians slight advantage". ESPNsoccernet. 24 February 2010. Marrë më 2 April 2010. 
  29. ^ "League leaders hang on". ESPNsoccernet. 28 February 2010. Marrë më 2 April 2010. 
  30. ^ "Internazionale 3–0 Livorno". ESPNsoccernet. 25 March 2010. Marrë më 2 April 2010. 
  31. ^ "Previews: Milito ready to return at Roma". FourFourTwo. 26 March 2010. Marrë më 2 April 2010. 
  32. ^ "Toni the hero for title hopefuls". ESPNsoccernet. 27 March 2010. Marrë më 2 April 2010. 
  33. ^ "Milito nets vital winner". ESPNsoccernet. 1 April 2010. Marrë më 2 April 2010. 
  34. ^ "Inter claim first leg of possible treble". CNN. 5 May 2010. Marrë më 6 May 2010. 
  35. ^ "Scudetto Goal Is Best of My Career – Inter Striker Diego Milito". Goal.com. 16 May 2010. Marrë më 16 May 2010. 
  36. ^ Lyon, Sam (22 May 2010). "Bayern Munich 0 – 2 Inter Milan". BBC Sport. BBC. Marrë më 24 May 2010. 
  37. ^ Lyon, Sam (22 May 2010). "Bayern Munich 0-2 Inter Milan". BBC Sport. British Broadcasting Corporation. Arkivuar nga origjinali më 26 May 2010. Marrë më 28 May 2010. 
  38. ^ "Inter Milan defeat Bayern Munich in Champions League final in Madrid". Agence France-Presse. Fox Sports. 23 May 2010. Marrë më 22 May 2010. 
  39. ^ "Interi fillon bindshëm, barazon Roma". Ora News. Arkiva Shqiptare e Lajmeve. 27 gusht 2012. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  40. ^ Parid Agolli (1 nëntor 2013). "Interi mund Sampdorian, i dërgon tri "zile" Juventusit". Panorama Sport. Marrë më 1 nëntor 2013. 
  41. ^ "Juventus bie në betejën e 50-të". Gazeta Express. Arkiva Shqiptare e Lajmeve. 4 nëntor 2012. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  42. ^ "Interi mposht Napolin, merr vendin e dytë". Top-Channel.tv. 9 dhjetor 2012. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  43. ^ "Milito 27, Juventus 28". Gazeta Express. Arkiva Shqiptare e Lajmeve. 11 nëntor 2012. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  44. ^ "Interi rigjen fitoren". Top-Channel.tv. 10 shkurt 2013. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  45. ^ "Lëndimi horror i Diego Militos". Indeksi Online. Arkiva Shqiptare e Lajmeve. 15 shkurt 2012. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  46. ^ "Milito humb sezonin". Top-Channel.tv. 15 shkurt 2013. Marrë më 6 shkurt 2019. 
  47. ^ Argentina en las Eliminatorias 2003–2005
  48. ^ The Milito Clan

Lidhje të jashtme[redakto | përpunoni burim]