Filippo Inzaghi

Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë
Shko te: navigacion, kërko
Filippo Inzaghi
Filippo Inzaghi 2011.jpg
Inzaghi në vitin 2011
Të dhënat personale
Emri i plotë Filippo Inzaghi
Data e lindjes (1973-08-09) 9 Gusht 1973 (44 vjeç)
Vendi i lindjes Piacenza, Itali
Gjatësia 1,81 m (5 ft 11+12 in)
Pozita ne fushë ish-Sulmues
Informacionet për klubin
Klubi aktual Venezia (trajner)
Kariera në rini
1982–1985 San Nicolò
1985–1991 Piacenza
Kariera profesioniste*
Vitet Klubi Ndesh. (Gls)
1991–1995 Piacenza 39 (15)
1992–1993 Leffe (huazim) 21 (13)
1993–1994 Verona (huazim) 36 (13)
1995–1996 Parma 15 (2)
1996–1997 Atalanta 33 (24)
1997–2001 Juventus 120 (57)
2001–2012 Milan 202 (73)
Gjithsej 466 (197)
Ekipi kombëtar
1993–1996 Italia U–21 14 (3)
1997–2007 Italia 57 (25)
Ekipet e menaxhuara
2012–2014 Milan Primavera
2014–2015 Milan
2016- Venezia
* Ndeshjet dhe golat në nivelin profesionist, vetëm në ligën vendase .
† Ndeshje (Gola).

Filippo "Pippo" Inzaghi UMRI Zyrtar (Italisht: [fiˈlippo inˈtsaɡi];[1] lindur më 9 gusht 1973) është një ish futbollist italian dhe trajner i Venezia F.C.Lega Pro.

Ai ka luajtur si sulmues, dhe e ka shpenzuar shumicën e karrierës së tij duke luajtur me Juventusin dhe Milanin, dhe sigurisht ka zhvilluar edhe 57 paraqitje me kombëtaren italiane. Inzaghi ka fituar Kupën e Botës 2006, dy tituj të Ligës së Kampioneve (2003, 2007), tre tituj të Serie A (1998, 2004, 2011). Ai është një nga sulmuesit më efikas i të gjitha kohërave, i pesti i Italisë, duke shënuar plot 313 gola në ndeshje zyrtare. Ai është aktualisht golashënuesi i katërt më i mirë në kompedicionet europiane me 70 gola, duke qënë mbrapa Raúlit, Lionel Messit dhe Cristiano Ronaldos. Ai gjithashtu është edhe golashënuesi më i mirë i Milanit në kompedicionet europiane me 43 gola. Ai gjithashtu mban rekordin për numrin më të madhë të tregolshave në Serie A, me 10.

Karriera[redakto | redakto tekstin burimor]

Lojtarët e preferuar të Inzaghit kur ai ishte fëmijë ishin Paolo Rossi dhe Marco van Basten. Vëllai më i madhë i futbollistit tjetër Simone Inzaghi, ai filloi të luajë me klubin e qytetit të tij Piacenza si i ri në vitin 1991, por zhvilloi vetëm dy paraqitje në ligë përpara se të huazohej te skuadra e Serie C1 Leffe, ku ai impresionoi me 13 gola në 21 ndeshje. Në vitin 1993, Inzaghi kaloi te klubi i Serie B Verona ku shënoi 13 gola në 36 paraqitje në ligë. Pas kthimit të tij te Piacenza, ai shënoi 15 herë në 37 ndeshje duke ndihmuar klubin që të fitonte Serinë B duke provuar se ai ishte një i ri me prespektivë.

Inzaghi bëri debutimin e tij në Serie A pas transferimit te Parma në vitin 1995, por ai shënoi vetëm dy herë në 15 paraqitje. Një nga këto dy gola erdhi kundër Piacenzës, duke e "bërë atë të qajë". Ai shënoi edhe dy gola në kompedicionet europiane në atë sezon. Në sezonin tjetër, ai kaloi te Atalanta, duke u shpalluar si Capocannoniere (golashënuesi më i mirë i Serie A) me 24 gola, duke i shënuar çdo skuadre në ligë. Ai u nderua me çmimin Serie A Futbolli i Ri i Vitit dhe luajti si kapiten i skuadrës në ndeshjen e fundit.

Juventus[redakto | redakto tekstin burimor]

Inzaghi kaloi në skuadrën e gjashtë të tij brënda një peridhe prej shtatë sezonesh, duke firmosur me Juventusin për një shumë të raportuar prej 23 milion lirash italiane.[2] Ai krijoi një treshe të veshtirë sulmi sëbashku me Alessandro Del Pieron and Zinedine Zidanen, një treshe që zgjati për katër sezone, nën drejtimet e Marcello Lippit dhe Carlo Ancelottit, i cili e bëri Inzaghin lojtarin më me peshë të skuadrës në atë kohë. Gjatë kohës së tij te Bianconerit, ai shënoi dy tregolshat e parë në UEFA Ligën e Kampioneve – kundër Dynamo Kyiv dhe Hamburger SV – duke u bërë lojtari i parë që e arrin këtë gjë.[3]

Gjatë sezonit të tij të parë në klub, Inzaghi shënoi dy gola me Juventusin që mposhti 3–0 Vicenzën1997 Supercoppa Italiana.[4] Juventus fitoi Skudentonsezonin 1997–98, ku Inzaghi shënoi 18 gola, përfshirë edhe një tregolësh vendimtar kundër Bolonjës që u siguroi skuadrës titullin.[5] Ai gjithashtu shënoi edhe 6 gola për të ndihmuar Juventusin që arrinte në finalen e Ligës së Kampioneve, ku ata u mposhtën 1–0 nga Real Madrid.[6]

Sezoni 1998–99 ishte më pak i suksesshëm për Juventusin, pasi ata u mposhtën nga Lazio1998 Supercoppa Italiana, dhe e përfunduan sezonin në Serie A me një vend zhgënjyes të shtatë. Inzaghi sërisht arriti të shënonte 20 gola në të gjitha kompedicionet, duke e mbyllur sezonin si golashënuesi më i mirë i klubit;[7] ku 6 prej golave i shënoi në Ligën e Kampioneve, me Juventusin që u eleminua në gjysmë-finale nga Manchester United që do të shpallej në fund kampion. Gjatës ndeshjes së dytë gjysmë-finale në Torino, Inzaghi shënoi dy gola në dhjetë minutat e para, por Manchesteri u rikthye duke fituar në fund ndeshjen 3–2.[8]

Inzaghi ndihmoi Juventusin që të fitonte Kupën Intertoto në vitin 1999, duke shënuar 5 gola në gjysmë-finale kundër Rostov, dhe 2 në finale kundër Rennes, duke kualifikuar Juventusin në Kupën UEFA në atë sezon.[9] Ai shënoi edhe 15 gola në Serie A, me Juventusin që e humbi titullin në fund pasi u mposht nga Lazio në ndeshjen e javës së fundit. Në sezonin e ardhshëm, Inzaghi arriti të shënojë 11 gola në Serie A, me Juventusin që e mbylli në vendin e dytë për të dytin sezon rresht; ai gjithashtu shënoi edhe 5 gola në Ligën e Kampioneve, përfshirë edhe një tregolësh kundër Hamburg,[10] por Juventus u eleminua që në raundin e parë. Me 16 gola në të gjitha kompedicionet, ai ishte golashënuesi më i mirë i Juventusit për të tretin sezon rresht.

Milan[redakto | redakto tekstin burimor]

Pavarësisht një mesatareje të mirë me 89 gola në 165 ndeshje me Bianconerit, Inzaghi më pas u la në stol në favor të sulmuesit francez David Trezeguet dhe më vonë firmosi me Milanin[11] për një shumë të raportuar prej 70 milion lirash italiane,[2] sëbashku me Cristian Zenonin.[12][13] (Sky Sports gjithashtu raportoi një shumë të ngjashme për blerjen e tij, 17 milion £[14]) për sezonin 2001–02 nga trajneri Fatih Terim. Juventus lajmëroi se nga shitja e Inzaghit kishte përfituar 31 milion .[15] Megjithatë, Inzaghi përsoi një dëmtim në gju dhe humbi pjesën e parë të sezonit. Pas rikthimit të tij, ai ishte në gjëndje të krijonte një dyshe të fortë golashënuesish sëbashku me ukrainasin Andriy Shevchenko, duke grrumbulluar sëshpejti një varg trofeshë, ku mes tyre ishte edhe Liga e Kampioneve 2002–03 (ku në finale Milani mposhti ish skuadrën e tij Juventus nga gjuajtjet e penalltive), sëbashku me 2002–03 Coppa Italia, Superkupën Europiane 2003, Superkupën Italiane 2004 dhe Skudeton 2003–04. Në fushatën e skuadrës në Ligën e Kampioneve 2002–03, ai shënoi tregolëshin e tretë në këtë kompedicion kundër Deportivo de La Coruña në fazën e grupeve dhe një tjetër gol vendimtar në çerek-finale kundër AFC Ajax, duke arritur në kuotën e 12të golave sezonal në Europë. Në nëntor 2004, ai rinovoi kontratën e tij me klubin.[16]

Inzaghi ishte në gjëndje të rikuperohej plotësisht nga dëmtimet e vazhdueshme në gju që e kishin ndjekur gjatë dy viteve duke u rikthyer në formën e tij më të mirë pas 12 golave në 22 ndeshje në Serie A gjatë sezonit 2005–06, sëbashku me katër gola në pesë paraqitje në Ligën e Kampioneve; dy kundër Olympique Lyonnais çerek-finale dhe dy të tjerë kundër Bayern Munich në fazën e parë me eleminim direkt. Ai shënoi golin vendimtar kundër bavarianëve në çerek-finalet e vitit 2007, duke ndihmuar Milanin të arrinte në gjysmë-finalet e kompedicionit. Më 23 maj 2007, në finalen e Ligës së KampioneveAthinë, ai shënoi të dy golat e Milanit në fitoren 2–1 kundër Liverpoolit në një rindeshje pas finales së vitit 2005. Ai deklaroi pas ndeshjes:

Të shënojë dy gola në finale është një ëndërr që nga fëmijëria, dhe këto që shënova dje ishin më të rëndësishmet e karrierës sime. Ishte një ndeshje e paharrueshme. Është diçka që do të qëndrojë me mua përjetë dhe dy golat në finale flasin vetë.

— 10px, 10px
Inzaghi në aksion me Milanin në vitin 2007.

Në fillim të sezonit 2007–08, ai e vazhdoi atje ku e la në Athinë, duke shënuar golin e barazimit në fitoren 3–1 të Milanit kundër SeviljesUEFA Super Kupën 2007. Inzaghi mbylli një vit më shumë se të suksesshëm duke shënuar dy gola në finalen e Kupës së Botës për Klube, duke ndihmuar Milanin të mposhtë Boca Juniorsin me rezultatin 4–2 duke u hakmarrë për humbjen e finales në vitin 2003 me penallti.

Më 24 shkurt 2008, Inzaghi shënoi golin e fitores në triumfin e Milanit 2–1 kundër Palermos duke shënuar me kokë pasi kishte ardhur nga stoli i rezervave; ky ishte goli i tij i parë pas gati një viti. Ky gol u pasua edhe nga 10 të tjerë në ligë, ku i fundit ishte kundër Udineses. Goli kundër Udineses ishte i 100ti për klubin në ndeshjet zyrtare. Por pavarësisht formës së tij fantastike, trajneri i kombëtares italiane Roberto Donadoni nuk e thirri për të luajtur në Euro 2008. Në nëntor 2008, Inzaghi pranoi zgjatjen e kontratës deri në qershor 2010.[17]

Më 8 mars 2009, Inzaghi shënoi tregolshin e parë të sezonit me Milanin kundër Atalantës, duke e udhëhequr skuadrën në fitoren 3–0 në San Siro. Goli i tij i 300të i karrierës erdhi në fitoren shkatërrimtare 5–1 kundër Sienës jashtë fushe. Ai më pas shënoi edhe tre gola të tjerë kundër Torinos, tregolshi i tij i dytë i sezonit. Duke shënuar këtë tregolësh ai mori pseudonimin nga mediat "Super Pippo" dhe vendosi rekordin për numrin më të madhë të tregolshëve në Serie A në 25 vitet e fundit. Me 10 tregolësha në Serie A, Inzaghi është përpara Giuseppe Signorit (9), Hernán Crespos (8), Roberto Baggios, Marco van Bastenit, Gabriel Bastistutës, Abel Balbos, Vincenzo Montellës (7), Antonio Di Natales, dhe David Trezeguet (6). Inzaghi ka shënuar një tregolësh për Atalantën, katër për Juventusin dhe pesë Milan.

Në sezonin 2009–10, nën drejtimin e Leonardos, Inzaghi kishte rolin e një lojtari rezervë me kontratën e tij që skadonte në qershor 2010. Më 21 maj 2010, atij ju ofrua një kontratë e re një vjeçare që do të skadonte më 30 qershor 2011.[18]

Më 3 nëntor 2010, në ndeshjen e fazës së grupeve të 2010–11 Ligës së Kampioneve kundër Real Madridit, me Milanin që po humbiste 1–0, Inzaghi erdhi nga stoli në pjesën e dytë dhe shënoi një dopietë për t'i dhënë Milanit avantazhin 2–1. Megjithatë, Pedro León barazoi në minutën e 94të dhe ndeshja u mbyll 2–2. Me këtë rast, ai u bë golashënuesi më i mirë i të gjitha kohërave në kompedicionet europiane me 70 gola. Ai gjithashtu u bë dhe lojtari i dytë më i vjetër që shënonte gol në Ligën e Kampioneve, në moshën 37 vjeçare e 85 ditore, duke u renditur mbrapa Ryan GiggsitManchester Unitedit, që tani është kaluar nga patrioti i Inzaghit Francesco Totti. Me këto gola, Inzaghi parakaloi edhe idhullin e fëmijërisë Marco van Basten në listën e golashënuesve më të mirë të klubit me 125 gola.

Më 10 nëntor 2010, Inzaghi pësoi një dëmtim serioz gjatë kohës që po luante kundër Palermos. Një deklaratë në uebsajtin zyrtar të klubit konfirmoi se Inzaghi kishte pësuar një dëmtim në ligamentin dhe meniskun e gjurit të tij të majtë. U mendua se ai do të ishte jashtë fushave për pjesën e mbetur të sezonit. Për shkak të moshës së tij, u mendua se ky dëmtim mund t'i jepte fund karrierës së tij; megjithatë, Inzaghi ishte shumë optimist. Më 7 maj 2011, me Inzaghin që ishte ende duke u rikuperuar nga dëmtimi, Milanin fitoi titullin e 2010–11 Serie A. Ai luajti për herë të parë që pas dëmtimit më 14 maj, me Milanin që mposhti Kaljarin 4–1. Ai rinovoi kontratën e tij deri në qershor 2012 gjatë fushatës para-sezonale të skuadrës.

Milani vendosi të mos i rinovonte më kontratën lojtarëve veteran dhe Inzaghi ishte njëri prej tyre, sëbashku me Clarence Seedorf, Alessandro Nesta, dhe Gennaro Gattuso.[19] Ai luajti ndeshjen e tij të fundit për Milanin kundër Novarës më 13 maj 2012 dhe zhvilloi një performancë të mirë duke shënuar edhe gol,[20] gjë që i dha shumë gëzim dhe kënaqësi tifozëve. Më 24 korrik 2012, Inzaghi lajmëroi tërheqjen nga futbolli profesionist për të nisur një karrierë si trajner.[21]

Rekordet në kompedicionet europiane[redakto | redakto tekstin burimor]

Me 70 gola, Inzaghi është golashënuesi i katërt më i mirë në kompedicionet europiane, duke u renditur mbrapa Raúlit, Lionel Messit dhe Cristiano Ronaldos. Ai u bë lojtari i parë që shënon dy tregolsha në Ligën e Kampioneve – të dy me Juventusin — ku ai shënoi një tripletë në barazimin 4–4 kundër Hamburger SV më 30 shtator 2000; i pari erdhi në suksesin 4–1 kundër Dynamo Kyivit gjatë çerek-finaleve të sezonit 1997–98. Inzaghi vendosi rekord duke shënuar edhe tregolshin e tretë në fitoren 4–0 kundër Deportivo de La Coruñas në sezonin 2002–03, gjatë kohës që luante me Milanin. Rekordi i tij më vonë do të barazohej nga Michael Owen, i cili ka shënuar dy tregolsha me Liverpoolin dhe një tregolshësh me Manchester Unitedin.

Kombëtarja[redakto | redakto tekstin burimor]

Nga 1993 e deri në 1996 Inzaghi zhvilloi 14 paraqitje me kombëtaren U–21, duke shënuar 3 gola; ai ishte pjestar i kombëtares U–21 që fitoi 1994 Kampionatin Europian U–21. Inzaghi luajti ndeshjen e tij të parë me ItalinëTournoi de France, kundër Brazilit më 8 qershor 1997, nën drejtimin e ish trajnerit të tij te U–21 Cesare Maldini, duke assistuar golin e shënuar nga Alessandro Del Piero. Italia barazoi 3–3.[22] Ai shënoi golat e parë me Italinë më 18 nëntor 1998 në barazimin 2–2 në ndeshjen miqësore kundër Spanjës;[23] që nga ajo kohë ai ka shënuar edhe 23 gola të tjerë në 49 ndeshje të tjera. Ai është thirrur për të luajtur në Kupën e Botës 1998, Euro 2000, Kupën e Botës 2002 dhe në Kupën e Botës 2006.

Pavarësisht se Inzaghi nuk shënoi në Kupën e Botës 1998, pasi zakonisht luajti si zëvëndësues. Në ndeshjen e fundit në fazën e grupeve kundër Austrisë, ai erdhi nga stoli i rezervave dhe assistoi golin e Roberto Baggios, duke ndihmuar Italinë të fitonte ndeshjen 2–1 dhe të kalonte grupin;[24] Italia u eleminua në çerek-finale nga gjuatjet e penalltive nga vendi organizator dhe fituesit e Francës.[25] Në Euro 2000, ai ishte një nga sulmuesit titullar të Italisë nën drejtimin e trajnerit të ri Dino Zoff. Ai shënoi dy gola gjatë turnamentit (një nga penalltia në fitoren 2–1 kundër Turisë në ndeshjen e parë të Italisë,[26] dhe një tjetër në fitoren 2–0 kundër Rumanisë në çerek-finale [27]) për të ndihmuar Italinë të shkonte në finale, ku u mposhtën nga Franca sërisht, këtë herë falë një goli të artë.[28] Ai ishte golashënuesi më i mirë i Italisë në turnamen sëbashku me Francesco Tottin.[29]

Nën drejtimin e zëvëndësuesit të Zoffit, Giovanni Trapattonit, Inzaghi ishte golashënuesi më i mirë i Italisë në kualifikueset e Kupës së Botës 2002 dhe në Euro 2004,[30] por e humbi turnamentin e fundit për shkak të një dëmtimi. Ai nuk mundi të shënojë asnjë gol në Kupën e Botës 2002, duke zhvilluar vetëm 2 paraqitje, me Italinë që u eleminua në mënyrë të diskutueshme në çerek-finale nga një prej dy vendeve organziatore Koreja e Jugut;[31] në ndeshjen e fundit të fazës së grupeve kundër Meksikës, që u mbyll në barazimin 1–1, Inzaghi kishte shënuar një gol të rregullt i cili ishte anulluar në mënyrë të gabuar.[32]

Dëmtimet e vazhdueshme të Inzaghit në gju dhe në kyçin e këmbës e penguan që të luante futboll me kombëtaren për dy vite përpara se të fitonte formën e tij më të mirë, gjë që bëri që Marcello Lippi ta merrte për në Kupën e Botës 2006. Për shkak të mungesës së yjeve të sulmit si Alessandro Del Piero, Francesco Totti dhe Luca Toni, Inzaghi zhvilloi paraqitjen e tij të vetme – duke hyrë në vend të Alberto Gilardinos — në një ndeshje të fazës së grupeve kundër Republikës Çeke më 22 qershor 2006, duke shëënuar golin e vetëm të turnamentit, duke tribluar Petr Čech në një situatë një-kundër-një për të shënuar golin e dytë të ndeshjes, duke u bërë lojtari më i vjetër i Italisë që shënon gol në një Kupë Bote;[33] Italia fitoi turnamentin, duke mposhtur Francën në finale pas gjuajtje të penalltive.[34]

Pas triumfit të katërt të Italisë në një Kupë Bote, Inzaghi zhvilloi gjashtë paraqitje në kualifikueset e Euro 2008 nën drejtimin e trajnerit të ri Roberto Donadoni, duke shënuar tre gola, ku dy prej tyre erdhën nëë fitoren 2–1 jashtë fushe kundër Ishujve Faroe më 2 qershor 2007.[35] Ai nuk u thirr për në finalet e turnamentit, ku Italia u eleminua nga fituesit e Spanjës në çerek-finale nga gjuajtjet e penalltive. Ai zhvilloi paraqitjen e tij të fundit me Italinë më 8 shtator 2007, në barazimin 0–0 kundër Francës në Milano.[36]

Inzaghi është aktualisht golashënuesi i gjashtë më i mirë i kombëtares italiane me 25 gola, sëbashku me Adolfo Baloncierin dhe Alessandro Altobellin.[22][37]

Golat me kombëtaren[redakto | redakto tekstin burimor]

Lista e golave dhe rezultateve me kombëtaren italiane.[38]

# Data Vendi Kundërshtari Goli Rezultati Kompedicioni
1, 2 18 tetor 1998 Salerno, Itali Flamuri Spanja 2–2 Barazim Friendly
3 16 dhjetor 1998 Romë, Itali Flag of the United Nations.svg Yjet e Botës 6–2 Fitore Friendly[39]
4 27 mars 1999 Kopenhagen, Danimarkë Flamuri Danimarka 2–1 Fitore UEFA Euro 2000 Qualification
5 31 mars 1999 Ankona, Itali Flamuri Bjellorusia 1–1 Barazim UEFA Euro 2000 Qualification
6 5 qershor 1999 Bolonja, Itali Flamuri Uellsi 4–0 Fitore UEFA Euro 2000 Qualification
7 11 qershor 2000 Arnhem, Hollandë Flamuri Turqia 2–1 Fitore UEFA Euro 2000
8 24 qershor 2000 Bruksel, Belgjikë Flamuri Rumania 2–0 Fitore UEFA Euro 2000
9, 10 3 shtator 2000 Budapest, Hungari Flamuri Hungaria 2–2 Barazim FIFA World Cup 2002 Qualification
11 7 tetor 2000 Milano, Itali Flamuri Rumania 3–0 Fitore FIFA World Cup 2002 Qualification
12, 13 24 mars 2001 Bukuresht, Rumani Flamuri Rumania 2–0 Fitore FIFA World Cup 2002 Qualification
14, 15 28 mars 2001 Trieste, Itali Flamuri Lituania 4–0 Fitore FIFA World Cup 2002 Qualification
16, 17, 18 6 shtator 2003 Milano, Itali Flamuri Uellsi 4–0 Fitore UEFA Euro 2004 Qualification
19 10 shtator 2003 Beograd, Serbi Flamuri Skocia 1–1 Barazim UEFA Euro 2004 Qualification
20, 21 11 tetor 2003 Reggio Calabria Itali Flamuri Azerbajxhani 4–0 Fitore UEFA Euro 2004 Qualification
22 22 qershor 2006 Hamburgu, Gjermani Flamuri Uellsi 2–0 Fitore FIFA World Cup 2006
23 2 shtator 2006 Napoli, Itali Flamuri Lituania 1–1 Barazim UEFA Euro 2008 Qualification
24, 25 2 qershor 2007 Tórshavn, Faroe Islands Flamuri Ishujt Faroe 2–1 Fitore UEFA Euro 2008 Qualification

Karriera si trajner[redakto | redakto tekstin burimor]

Milan[redakto | redakto tekstin burimor]

Inzaghi filloi karrierën e tij si trajner në fillim të sezonit 2012–13, duke firmosur një kontratë dy vjeçare si trajneri i Milan Primaverës (skuadra U–19).[40]

Më 9 qershor 2014, Inzaghi u emërua si trajneri i ri i skuadrës së parë të Milanit pas shkarkimit të ish shokut të skuadrës Clarence Seedorf.[41] Në ndeshjen e parë të Inzaghit si trajneri i Milanit më 31 gusht, Milani mposhti Lazion 3–1 në San Siro.[42] Inzaghi udhëhoqi Milanin drejt fitores së dytë në një ndeshje emocionuese kundër Parmës që u mbyll me fitoren 5–4.[43] Si trajner, Inzaghi vendosi një strategji më shumë agresive se Seedorfi, dhe është i njohur për sjellet e tij agresive në pankinë.

Statistikat[redakto | redakto tekstin burimor]

Klubet[redakto | redakto tekstin burimor]

Redaktuar më 13 maj 2012.[44]

Klubi Sezoni Liga Kupa Europa1 Tjetër2 Total
Ndeshje Gola Ndeshje Gola Ndeshje Gola Ndeshje Gola Ndeshje Gola
Piacenza 1991–92 2 0 1 0 3 0
Leffe 1992–93 21 13 0 0 21 13
Verona 1993–94 36 13 1 1 37 14
Piacenza 1994–95 37 15 4 2 41 17
Parma 1995–96 15 2 1 0 6 2 22 4
Atalanta 1996–97 33 24 1 1 34 25
Juventus 1997–98 31 18 4 1 10 6 1 2 46 27
1998–99 28 13 1 0 10 6 33 13 42 20
1999–2000 33 15 2 1 8 10 43 26
2000–01 28 11 0 0 6 5 34 16
Total 120 57 7 2 34 27 4 3 165 89
Milan 2001–02 20 10 1 2 7 4 28 16
2002–03 30 17 3 1 16 12 49 30
2003–04 14 3 3 2 9 2 2 0 28 7
2004–05 11 0 2 0 2 1 15 1
2005–06 23 12 2 1 6 4 31 17
2006–07 20 2 5 3 12 6 37 11
2007–08 21 11 0 0 6 5 2 2 29 18
2008–09 26 13 0 0 6 3 32 16
2009–10 24 2 2 1 7 2 33 5
2010–11 6 2 0 0 3 2 9 4
2011–12 7 1 2 0 0 0 9 1
Total 202 73 20 10 74 41 4 2 300 126
Karriera në total 466 197 35 16 114 70 8 5 623 288

1Kompedicionet Europiane përfshinë UEFA Kupa e Kupës së Fituesve, UEFA Ligën e Kampioneve, Kupën UEFA, UEFA Super Kupën dhe UEFA Kupën Intertoto
2Në turnamentet e tjera përfshihen Supercoppa Italiana, FIFA Kupa Interkontinentale dhe FIFA Kupën e Botës për Klube
3Statistikat përfshijnë dy ndeshje dhe një gol dhe në ndeshjet playoff për kualifikueset e Kupës UEFA.[45]

Kombëtarja[redakto | redakto tekstin burimor]

[46]

Kombëtarja italiane
Viti Ndeshje Gola
1997 3 0
1998 6 3
1999 8 3
2000 11 5
2001 8 4
2002 8 0
2003 4 6
2004 0 0
2005 0 0
2006 5 2
2007 4 2
Total 57 25

Statistikat si trajner[redakto | redakto tekstin burimor]

Skuadra Nga Te Rekordi
Nd F B H % F Ref.
Milan Primavera 7 qershor 2013 9 qershor 2014 &0000000000000033.00000033 &0000000000000020.00000020 &0000000000000006.0000006 &0000000000000007.0000007 &0000000000000060.61000060,61
Milan 9 qershor 2014[41] Vazhdon &0000000000000039.00000039 &0000000000000014.00000014 &0000000000000013.00000013 &0000000000000012.00000012 &0000000000000035.90000035,90

Trofe[redakto | redakto tekstin burimor]

Klube[redakto | redakto tekstin burimor]

Piacenza
Juventus[3]
Milan[47]

Kombëtarja[redakto | redakto tekstin burimor]

Italia

Personale[redakto | redakto tekstin burimor]

Urdhërat[redakto | redakto tekstin burimor]

Cavaliere OMRI BAR.svg
Klasi i 5të / Kalorës: Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 2000[49]
Friedrich Order.png
Jaka e Meritës Sporteve: Collare d'Oro al Merito Sportivo: (2006)[50]
Ufficiale OMRI BAR.svg
Klasi i 4të / Oficer: Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 2006[51]

Stili i lojës[redakto | redakto tekstin burimor]

Inzaghi ishte një lojtar inteligjent, shumë i shpejtë dhe oportunist, me reagime të shkëlqyera;[52][53][54][55][56] pavarësisht me pak dhunti dribluese,[57] ai është i njohur për aftësitë e tij të shkëlqyera për të përfituar nga pakujdesitë e kundërshtarëve, për pozicionimin e saktëse dhe për syrin për të shënuar gol.[57] Këto kualitete, sëbashku me aftësitë e tij të shënimit, e kanë bërë atë një nga sulmuesit më rezultativ të dekadës.[56] Inzaghi është përshkruar si një lojtar që jeton në zonën "offside" (pozicion jashtë loje).[54][55][58]

Kur ai u thirr për herë të parë në kombëtare, lojtarët e tjerë italian ishin të befasuar nga mungesa e aftësive të tij teknike, por arritën ta pranonin pasi ai shënonte shpesh.[53] Johan Cruyff pa qejf e përshkroi këtë kontrast duke thënë: "Shiko, ai aktualisht nuk mund të luaj futboll mbi të gjitha. Ai është thjesht përherë në pozicionin e duhur." Tifozët i kanë vënë pseudonimin "Super Pippo,"[59] emri italian për personazhin e Walt Disney Super Goof. Taktikisht, Inzaghi është i vënë re për të luajtur mbarapa supeve të mbrojtësit të fundit, duke bërë që trajneri legjendar i Manchester United Sir Alex Ferguson për të thënë diçka të çuditshme, "Ai tip duhet të ketë lindur offside."[60]

Pavarësisht se në të shkuarën, për shkak të mungesës së aftësive teknike, ai është kritikuar nga disa si një lojtar "me fat".[52][53]

Media[redakto | redakto tekstin burimor]

Inzaghi është paraqitje në video lojën FIFA EA Sports; ai ka qënë në kopertinën e kësaj loje në vitin 2001,[61] dhe ka qënë në skuadrën e legjendave në FIFA 14.[62]

Referenca[redakto | redakto tekstin burimor]

  1. ^ Shiko inzagoDizionario italiano multimediale e multilingue d'ortografia e di pronunzia. Shpesh shkruhet gabimisht si /inˈdzaɡi/.
  2. ^ a b E' già il Milan di Inzaghi. La Gazzetta dello Sport (in italisht). 2 korrik 2001. Marrë më 8 mars 2010. 
  3. ^ a b Stefano Bedeschi (9 gusht 2013). Gli eroi in bianconero: Filippo INZAGHI. http://www.tuttojuve.com (in italisht). Marrë më 27 prill 2015.  External link in |work= (help)
  4. ^ Giuseppe Toti (24 gusht 1997). SuperPippo regala la Supercoppa alla Juve. Il Corriere della Sera (in italisht). Marrë më 27 prill 2015. 
  5. ^ Giancarlo Padovan; Stefano Agresti (11 maj 1998). Super Pippo si fa in tre per lo scudetto. Il Corriere della Sera (in italisht). Marrë më 27 prill 2015. 
  6. ^ Giancarlo Padovan; Roberto Perrone (21 maj 1998). La Juve non c'e', il Real torna sul trono d' Europa. Il Corriere della Sera (in italisht). Marrë më 27 prill 2015. 
  7. ^ Statistiche Stagione 1998-99. http://www.myjuve.it. Marrë më 27 prill 2015.  External link in |work= (help)
  8. ^ Champions delle beffe. Rai Sport (in italisht). 21 prill 1999. Marrë më 27 prill 2015. 
  9. ^ 1999: Anche la Juve nell'albo d'oro. UEFA.com (in italisht). 1 gusht 1999. Marrë më 27 prill 2015. 
  10. ^ Hamburg-Juventus (4-4). UEFA. 13 shtator 2000. Marrë më 28 prill 2015. 
  11. ^ Webster, Rupert. Pippo Milan's Man. Sky Sports. 
  12. ^ Enrico Currò e Benedetta Ferrara (2 korrik 2001). Inzaghi al Milan, è fatta. Moratti su Toldo e Chiesa. la Repubblica. Marrë më 20 shkurt 2014. 
  13. ^ Luca De Capitani (5 gusht 2003). Inzaghi è rossonero. sport.it. Marrë më 20 shkurt 2014. 
  14. ^ INZAGHI COMPLETES MILAN SWITCH. Sky Sports. 2 korrik 2001. Marrë më 26 janar 2010. 
  15. ^ Reports and Financial Statements at 30 June 2002 (PDF). Juventus FC. 28 tetor 2002. Marrë më 8 mars 2010. 
  16. ^ Inzaghi extends Milan stay. UEFA.com. 4 nëntor 2004. Marrë më 20 maj 2008.  Check date values in: |date= (help)
  17. ^ Mills, Adrian (6 nëntor 2008). Inzaghi pens Milan extension. The Independent. Londër. Marrë më 2 prill 2010.  Check date values in: |date= (help)
  18. ^ Inzaghi extends Milan stay. Sky Sports. 21 maj 2010. Marrë më 22 maj 2010. 
  19. ^ They were in Manchester, they were in Athens, and they'll be in AC Milan hearts forever: Goodbye Gattuso, Inzaghi, Seedorf & Nesta. goal.com. 12 maj 2012. Marrë më 26 korrik 2012. 
  20. ^ Inzaghi claims winner on final Milan bow. ESPN FC. 13 maj 2012. Marrë më 26 korrik 2012. 
  21. ^ Filippo Inzaghi. http://www.magliarossonera.it/ (in italisht). Marrë më 27 prill 2015.  External link in |work= (help)
  22. ^ a b Nazionale in cifre: Inzaghi, Filippo. FIGC (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  23. ^ Filippo Inzaghi. Italia1910.com (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  24. ^ Italia - Austria 2-1. RAI (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  25. ^ Italia - Francia 3-4 (ai rigori) (0-0 al 90' e al 120'). RAI (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  26. ^ Italia - Turchia 2-1. RAI (in italisht). 11 qershor 2000. Marrë më 24 prill 2015. 
  27. ^ Gli Azzurri non sbagliano contro la Romania. UEFA.com. Marrë më 29 janar 2015. 
  28. ^ Gol d'oro per Trezeguet e la Francia. UEFA.com. Marrë më 29 janar2015.  Check date values in: |access-date= (help)
  29. ^ Euro 2000 Goals & Assists. Soccer-Europe.com. Marrë më 12 janar 2015. 
  30. ^ UEFA Euro 2004: Statistiche. UEFA. Marrë më 24 prill 2015. 
  31. ^ Italia, Corea e Byron Moreno: COMPLOTTO?. Storia di Calcio (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  32. ^ Giancarlo Padovan; Alberto Costa (14 qershor 2002). Del Piero e l' Ecuador tengono a galla l' Italia. Il Corriere della Sera (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  33. ^ Nicola Apicella (22 qershor 2006). Rep. Ceca-Italia 0-2. La Repubblica (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  34. ^ Maurizio Crosetti (9 korrik 2006). L' Italia campione del mondo 2006 Repubblica lo racconto così. La Repubblica (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  35. ^ Inzaghi salva l'onore dell'Italia. UEFA (in italisht). 3 qershor 2007. Marrë më 24 prill 2015. 
  36. ^ Inzaghi, Filippo: TUTTI I GIOCATORI DELLA NAZIONALE. Italia1920.com (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  37. ^ Classifica Marcatori, Totale: 279. FIGC (in italisht). Marrë më 24 prill 2015. 
  38. ^ Di Maggio, Roberto (21 shtator 2007). Filippo Inzaghi – Goals in International Matches. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Marrë më 11 mars 2009. 
  39. ^ Not FIFA International 'A' match
  40. ^ Inzaghi will keep the records coming. Associazione Calcio Milan. 24 korrik 2012. Marrë më 26 korrik 2012. 
  41. ^ a b AC Milan: Filippo Inzaghi replaces Clarence Seedorf. BBC Sport. 9 qershor 2014. Marrë më 9 qershor 2014. 
  42. ^ AC Milan 3–1 Lazio: Inzaghi era starts with a bang. Goal.com. 31 gusht 2014. Marrë më 31 gusht 2014. 
  43. ^ Waugh, Chris (14 shtator 2014). Parma 4–5 AC Milan: Two wonder strikes, two red cards and a comical own goal as Filippo Inzaghi's side claim second win. Daily Mail. Marrë më 19 shtator 2014. 
  44. ^ Filippo Inzaghi. EuroSportYahoo!. Marrë më 15 gusht 2010. 
  45. ^ Davide Rota, Sorin Arotaritei and Misha Miladinovich (9 korrik 2001). Italy 1998/99. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Marrë më 15 mars 2009. 
  46. ^ Filippo Inzaghi – Goals in International Matches. RSSSF. Marrë më 30 gusht 2010. 
  47. ^ a b A.C. Milan Hall of Fame: Filippo Inzaghi. AC Milan (in italisht). Marrë më 31 mars 2015. 
  48. ^ Premio Nazionale Carriera Esemplare Gaetano Scirea. Marrë më 21 janar 2015. 
  49. ^ Inzaghi Sig. Filippo - Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana. http://www.quirinale.it (in italisht). 12 korrik 2000. Marrë më 19 mars 2015.  External link in |work= (help)
  50. ^ Coni: Consegnati i Collari d’oro e diplomi d’onore ai campionissimi. Coni.it. Marrë më 23 shkurt 2014. 
  51. ^ Inzaghi Sig. Filippo - Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana. http://www.quirinale.it (in italisht). 12 dhjetor 2006. Marrë më 19 mars 2015.  External link in |work= (help)
  52. ^ a b Omaggio a Filippo Inzaghi. http://www.ilpost.it/ (in italisht). 9 gusht 2013. Marrë më 17 mars 2015.  External link in |work= (help)
  53. ^ a b c Filippo Inzaghi. http://www.fourfourtwo.com. 9 January 2008. Marrë më 17 mars 2015.  External link in |work= (help)
  54. ^ a b Marco Sappino, ed. (2000). Dizionario del calcio italiano. Baldini & Castoldi. pp. 281–282. Marrë më 20 February 2014. 
  55. ^ a b Pier Luigi Usai (23 maj 2007). Filippo Inzaghi. interruzioni.com. Marrë më 20 shkurt 2014. 
  56. ^ a b Alberto Costa (20 shtator 2002). Inzaghi bomber scala la hit parade d'Europa. Corriere della Sera. Marrë më 20 shkurt 2014. 
  57. ^ a b Franco Ordine (6 dhjetor 2007). Inzaghi: "Ricordo tutti i miei 63 gol, come fossero figli". Il Giornale. Marrë më 20 shkurt 2014. 
  58. ^ Filippo Inzaghi: la fotobiografia. sport.it. Marrë më 20 shkurt 2014. 
  59. ^ "Inzaghi Finds Greatness in Greed," Talking Sport Blog, Rob Bagchi, The Guardian, 18 mars 2009
  60. ^ Rice, Simon (8 prill 2010). Alex Ferguson's greatest rants. The Independent. Londër. Marrë më 30 gusht 2010. 
  61. ^ Fifa 2002 & Totti. RAI Sport (in italisht). 27 qershor 2001. Marrë më 17 mars 2015. 
  62. ^ Football Legends Coming to FIFA 14 Ultimate Team. https://www.easports.com. 30 gusht 2013. Marrë më 17 mars 2015.  External link in |work= (help)

Lidhje të jashtme[redakto | redakto tekstin burimor]

Commons-logo.svg         Wikimedia Commons ka materiale multimediale në lidhje me: Filippo Inzaghi